กำแพงที่พังทลาย

"คุณจะปิดบังผมไปได้อีกนานแค่ไหน รวินท์... หรือจะรอให้รอยจารึกพวกนั้นมันฝังคุณลงไปในดินพร้อมกับความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้นั่นจริงๆ" น้ำเสียงของลลินไม่ได้แหลมสูงด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว แต่มันกลับราบเรียบ ทรงพลัง และแฝงไปด้วยความเวทนาที่กรีดลึกลงไปในใจของชายหนุ่มจนเขาไม่อาจหลบสายตาไปทางอื่นได้ เธอวางแฟ้มเอกสารที่คั่นด้วยภาพถ่ายรอยจารึกโบราณลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *ปึก* มันไม่ใช่เสียงที่รุนแรง แต่สำหรับรวินท์ในวินาทีนี้ มันดังก้องราวกับเสียงค้อนเหล็กที่ทุบลงบนทั่งตีเหล็กในความเงียบ รวินท์กำแก้ววิสกี้ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาละสายตาจากดวงตาคู่คมของทนายความสาว หันไปมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องทำงาน ห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นควันแห่งอดีตที่เขาพยายามกักขังไว้ในกรงขังแห่งความเงียบ "บางเรื่อง... ถ้ามันถูกขุดขึ้นมาแล้ว มันไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรอกครับ ลลิน" รวินท์เอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าเหมือนเศษแก้วที่ถูกบดละเอียด "คุณไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมผมถึงอยากให้มันตายไปพร้อมกับผม" ลลินลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเธอ เธอไม่ได้แตะต้องตัวเขา แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนเกินกว่าจะเมินเฉย "ผมเข้าใจว่าคุณกลัว" ลลินกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่หม่นแสงของเขา "แต่ความกลัวมันคือกำแพงที่พังทลายลงได้ด้วยความจริงไม่ใช่หรือครับ? รวินท์... อุบัติเหตุวันนั้น มันไม่ได้มีแค่คุณที่เหลือรอดมาเพียงลำพังใช่ไหม?" รวินท์ชะงัก ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่เขาเก็บงำมานานนับปีถูกตั้งคำถามด้วยความแม่นยำจนเขารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากออกกลางที่สาธารณะ เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู นิ้วสั่นเทาไล้ไปตามเส้นรอยจารึกที่ซับซ้อน มันคือรอยจารึกที่ปรากฏในที่เกิดเหตุ... รอยจารึกที่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่ลายเส้นทางศิลปะ แต่เป็นรอยเลือดยุคโบราณที่สาปแช่งให้ผู้ที่ล่วงรู้ต้องชดใช้ด้วยชีวิต "ถ้าผมเล่า..." รวินท์กลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ "คุณต้องสัญญาก่อน ว่าคุณจะไม่ถอยกลับไป" ลลินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปลอบประโลม แต่เป็นรอยยิ้มที่ให้คำมั่นว่าจะยืนหยัดเคียงข้าง "ผมไม่เคยเดินถอยหลังรวินท์ โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ" รวินท์พ่นลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะวางแก้วลงแล้วหันมาสบตาเธออย่างจริงจัง "คืนนั้นที่รถคว่ำ ไม่ได้มีแค่ครอบครัวผม... มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น ยืนอยู่กลางถนนในป่าลึกที่ไม่มีใครผ่านไปมา เขาไม่ได้พยายามช่วยพวกเรา แต่เขากำลัง 'จารึก' อะไรบางอย่างลงบนประตูด้านข้างของรถ... ในขณะที่พ่อกับแม่ของผมกำลังสิ้นลม" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ลลินขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามเรียบเรียงคำพูด "คุณหมายความว่า..." "ผมเห็นเขาลลิน" รวินท์ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะประชิดตัว น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบที่เย็นเยียบ "เขาหันมามองผม ตาของเขาไม่ได้เป็นสีปกติ มันเหมือนกับรอยจารึกพวกนี้เป๊ะ และก่อนที่เขาจะหายตัวไปในความมืด เขาฝาก 'สิ่งนี้' ไว้ในความทรงจำของผม" รวินท์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเชื่องช้าจนเผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ แต่มันไม่ใช่แผลเป็นธรรมดา มันเป็นรอยนูนต่ำที่มีลักษณะเหมือนตัวอักษรโบราณที่ลลินกำลังศึกษาอยู่ ลลินเบิกตากว้าง มือของเธอสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปสัมผัสรอยแผลนั้นอย่างแผ่วเบา รวินท์สะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ถอยหนี "รอยจารึกนี้... มันไม่ได้ถูกเขียนด้วยมีดหรือของมีคม" รวินท์แค่นยิ้มอย่างขมขื่น "มันถูกเขียนด้วยเลือดของผมตั้งแต่วันนั้น และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงหนีจากสิ่งที่พวกคุณกำลังไล่ตามไม่ได้ เพราะตัวผมเองนี่แหละ คือแผนที่ที่พวกมันกำลังตามหา" ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานก็แตกกระจายด้วยแรงอัดมหาศาลจากภายนอก เศษกระจกแหลมคมพุ่งผ่านร่างของคนทั้งสองไปปักลงบนผนัง ลลินกรีดร้องเบาๆ ก่อนจะทรุดลงกับพื้น รวินท์รีบพุ่งเข้าไปกอดเธอไว้แน่นพลางหันไปมองยังหน้าต่างที่ว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนซากกระจกที่แตกละเอียดไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นเงาของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่นอกหน้าต่างชั้นห้า... ชายที่มีดวงตาสีแปลกประหลาดราวกับอักขระที่รวินท์เพิ่งเอ่ยถึง เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในมือเขากลับถือ 'แผ่นหิน' ที่มีรอยจารึกเหมือนกับรอยแผลบนไหล่ของรวินท์เป๊ะ และเมื่อชายคนนั้นขยับปากพูดโดยไร้เสียง ลลินก็หน้าซีดเผือดลงทันทีเพราะเธออ่านปากของมันออกว่าคำๆ นั้นหมายถึงอะไร 'ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ภาชนะบรรจุความตาย' ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกที่ซ่อนความลับนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน