กับดักของเวลา

"อย่าแตะต้องรอยจารึกนั่น รวินท์... หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของลลินแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงร้องเตือนธรรมดา แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่ถูกฉีกกระชากจากเศษเสี้ยวของความหวาดกลัวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ในเสี้ยววินาทีนั้น นิ้วชี้ของผมแตะลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของแท่นหินโบราณ อักขระสีนิลที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดหลายปีพลันเรืองแสงสีเลือดวูบขึ้น โลกทั้งใบหมุนคว้าง... ราวกับกาลเวลาถูกดึงทึ้งด้วยมือที่มองไม่เห็น "อย่าแตะต้องรอยจารึกนั่น รวินท์... หยุดเดี๋ยวนี้!" ผมกะพริบตาถี่ๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก ลลินยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าเดิม ความตระหนกที่แฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้นยังคงชัดเจนเหมือนภาพถ่ายที่ถูกนำมาฉายซ้ำ ผมพยายามจะขยับปากตอบ แต่ทว่า... "อย่าแตะต้องรอยจารึกนั่น รวินท์... หยุดเดี๋ยวนี้!" พระเจ้า... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? สามวินาที ผมติดอยู่ในห้วงเวลาที่วนลูปไม่จบสิ้น ลลินยังคงตะโกนประโยคเดิมด้วยน้ำเสียงเดิมเป๊ะราวกับเข็มนาฬิกาที่ติดหล่ม ผมลองพยายามเอื้อมมือไปคว้าแขนเธอ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสถึงเนื้อผ้า เสี้ยววินาทีนั้นก็ถูกรีเซ็ตกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงแก้วที่มองไม่เห็นเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะของผมไปทีละน้อย ผมไม่ใช่คนกลัวตาย แต่ความเงียบงันที่แฝงมากับลูปเวลาสามวินาทีนี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตายหลายเท่านัก ทุกครั้งที่วงจรเริ่มต้นใหม่ ผมได้สังเกตเห็นรายละเอียดที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ผมเห็นหยดเหงื่อที่ไหลซึมผ่านไรผมของลลิน ผมเห็นรอยร้าวเล็กๆ บนสร้อยข้อมือที่เธอสวมใส่ และที่สำคัญที่สุด... ในแววตาของเธอ ไม่ได้มีแค่ความหวาดกลัว แต่มันมีความโหยหาบางอย่างที่ถูกปิดตายไว้ภายใต้ความรู้สึกผิดที่คล้ายคลึงกับผม ในลูปที่สิบสี่ ผมตัดสินใจไม่ขยับตัว แต่จ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของเธอ พยายามจะสื่อสารผ่านความเงียบ "รวินท์... ฟังผมนะ" ผมพึมพำกับตัวเองในใจ แม้จะรู้ว่าเสียงนี้ไม่มีวันไปถึงเธอได้ทันก่อนที่เวลาจะหมุนกลับ ในลูปที่ยี่สิบเอ็ด ผมเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ อักขระสีนิลบนแท่นหินไม่ได้แค่เรืองแสง แต่มันกำลัง 'สูบ' เอาความทรงจำบางอย่างของผมไปจริงๆ ภาพใบหน้าของพ่อและแม่ในวันอุบัติเหตุที่ผมพยายามผลักไสออกไปจากสมอง กลับเด่นชัดขึ้นมาในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่ผมกดทับไว้ใต้ความเงียบขรึมเริ่มปริแตกเหมือนเขื่อนที่กำลังพังทลาย ผมเข้าใจแล้ว... รอยจารึกนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อกักขังวิญญาณ แต่มันถูกสร้างมาเพื่อ 'คัดกรอง' ความปรารถนาที่เน่าเฟะที่สุดของผู้ที่บังอาจแตะต้องมัน "อย่าแตะต้องรอยจารึกนั่น รวินท์... หยุดเดี๋ยวนี้!" ลลินยังคงพูดประโยคเดิม แต่ครั้งนี้ ผมเห็นความเปลี่ยนแปลงที่มุมปากของเธอเพียงเล็กน้อย เธอไม่ได้แค่ตะโกน แต่เธอกำลัง... ร้องไห้? เธอรู้ใช่ไหม? เธอรู้ว่าผมกำลังติดอยู่ในกับดักนี้ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะเตือนผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ ลูปที่วนกลับมา ผมตัดสินใจรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี ในช่วงสามวินาทีที่เวลาดูเหมือนจะยืดขยายออกด้วยความตั้งใจอันแรงกล้า ผมไม่ได้พยายามจะถอยหนี แต่ผมฝืนแรงดึงดูดของกาลเวลาแล้วคว้าข้อมือของลลินไว้แน่น แรงปะทะนั้นสั่นสะเทือนไปถึงกระดูก ลลินชะงัก ตาเบิกโพลง ความตระหนกที่แช่แข็งไว้เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงอย่างสุดขีด ในวินาทีที่ลูปควรจะเริ่มใหม่ ความเงียบงันที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง เสียงนาฬิกาที่เคยตายสนิทเริ่มเดินเป็นจังหวะหนักแน่น... ติ๊ก... ต็อก... ติ๊ก... ต็อก... ความเย็นเฉียบที่เคยโอบล้อมหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของดินชื้นและสนิมเหล็ก "นายทำลายวงจรของมันได้แล้ว..." ลลินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าแฝงไปด้วยความโล่งใจอย่างประหลาด เธอค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาวางบนหลังมือผมที่ยังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่น "แต่รวินท์... นายต้องรู้ไว้ว่า สิ่งที่นายเพิ่งทำไป มันไม่ใช่แค่การหยุดเวลา แต่มันคือการเปิดประตูที่นายไม่ควรจะเปิด" เธอหันมามองผม ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้สะท้อนภาพของผม แต่มันสะท้อนภาพของ 'ใครบางคน' ที่ยืนอยู่ข้างหลังผมในความมืดมิดของมุมห้อง รอยยิ้มที่มุมปากของลลินค่อยๆ คลี่ออกอย่างช้าๆ มันไม่ใช่รอยยิ้มของหญิงสาวที่หวังดี แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่ทำภารกิจสำเร็จ ผมรู้สึกถึงลมหายใจเย็นๆ ที่รดลงบนต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก... เสียงของพ่อคนที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน "ขอบใจนะรวินท์... ที่พาพ่อกลับมา" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รอยจารึกที่แสนเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน