ก้าวแรกของการสืบสวน

“คุณกำลังจะบอกว่า นาฬิกาพกเรือนนั้นไม่ใช่แค่เครื่องบอกเวลา แต่เป็นสัญลักษณ์ของลัทธิที่หายสาบสูญไปนานกว่าสามทศวรรษอย่างนั้นหรือครับ?” รวินท์วางแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำลงบนโต๊ะไม้โอ๊กของห้องสมุดส่วนตัว เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวไม้ดังกังวานในความเงียบสงัด เขาประสานมือเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—ลลิน ทนายความสาวที่กำลังกางแผนผังความสัมพันธ์ของเหล่าบุคคลระดับสูงในอดีตลงบนโต๊ะ ลลินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เธอขยับแว่นสายตาพลางลากปากกาไฮไลท์สีซีดผ่านชื่อของบุคคลปริศนาในรายชื่อ “ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ครับรวินท์ แต่มันคือ ‘กุญแจ’” เธอเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยแววตาที่หนักแน่น “ลัทธิที่ชื่อว่า ‘วงล้อแห่งนิรันดร์’ ไม่ได้มีอยู่แค่ในตำราประวัติศาสตร์ที่ถูกลบหายไป แต่มันแทรกซึมอยู่ในโครงสร้างของนาฬิกาที่คุณพบในที่เกิดเหตุ... ของพ่อคุณ” คำว่า ‘พ่อ’ กระแทกเข้าที่กลางใจของรวินท์ราวกับถูกหินหนักถ่วงทุ่มเข้าใส่ เขาผ่อนลมหายใจออกช้าๆ พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง “ครอบครัวผม... เกี่ยวข้องกับเรื่องอัปยศพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” “นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบจากจารึกที่เหลืออยู่ครับ” ลลินดันเอกสารแผ่นหนึ่งไปข้างหน้า มันคือภาพถ่ายขาวดำของนาฬิกาพกเรือนที่เกิดเหตุ แต่ในภาพนั้น มีลวดลายสลักที่เลือนลางดูคล้ายดวงตาที่กำลังปิดสนิท “คนกลุ่มนี้เชื่อว่า เวลาไม่ใช่เส้นตรง แต่เป็นวงกลมที่รอการเติมเต็มด้วย ‘การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม’ ซึ่งในบริบทของลัทธิพวกเขามันมักจะหมายถึง... การพรากชีวิตหนึ่งเพื่อแลกกับอีกชีวิตหนึ่ง” รวินท์นิ่งเงียบ ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง เขายังคงจำสัมผัสของเหล็กที่เย็นเยียบจากนาฬิกาเรือนนั้นได้ดี มันไม่ต่างอะไรกับเครื่องรางที่นำพาความหายนะมาสู่ครอบครัวเขาอย่างที่เขาเคยโทษตัวเองมาตลอดหลายปี “คุณกลัวหรือเปล่ารวินท์?” ลลินถามเบาๆ แต่น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด “ความกลัวสำหรับผมมันตายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวผมจากไปแล้วครับลลิน” รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่หน้าต่างบานแคบที่มองเห็นสวนมืดมิดภายนอก “สิ่งที่ผมต้องการคือความจริง แม้ว่าความจริงนั้นจะทำให้ผมต้องแตกสลายอีกครั้งก็ตาม” พวกเขาเริ่มค้นหาข้อมูลต่อผ่านฐานข้อมูลลับของสภาทนายความที่ลลินพอจะมีสิทธิ์เข้าถึง ข้อมูลถูกไล่เรียงอย่างใจเย็น จากรอยจารึกบนฝาหลังนาฬิกา ลลินพบความเชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในยุค 90 ที่ถูกปิดตายและไม่เคยถูกบันทึกในหน้าข่าวหลัก รายชื่อของผู้เคราะห์ร้ายล้วนเป็นนักธุรกิจและนักวิชาการที่เกี่ยวข้องกับโครงการลับของรัฐบาลในสมัยนั้น ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไป บรรยากาศในห้องสมุดเริ่มกดดันมากขึ้นเมื่อความจริงเริ่มเผยตัวออกมาเป็นรูปเป็นร่าง รวินท์หยิบสมุดบันทึกเก่าของพ่อขึ้นมาพลิกดูอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองมันด้วยความอาลัย แต่เขามองมันด้วยสายตาของนักล่าข้อมูล “ดูนี่สิครับ...” รวินท์ชี้ไปยังรอยขีดเขียนที่อยู่ใต้บรรทัดสุดท้ายของบันทึก “มันไม่ใช่ภาษาทั่วไป แต่มันคือพิกัด... พิกัดของสถานที่ที่ไม่ได้มีอยู่ในแผนที่ปัจจุบัน” ลลินขมวดคิ้ว เธอรีบก้มลงมองพิกัดนั้น “นี่มันเป็นพื้นที่เขตหวงห้ามในเขตภูเขาทางตอนเหนือ รวินท์... ถ้าพ่อคุณซ่อนความลับไว้ที่นั่น เราอาจกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เขาสร้างไว้เพื่อปกป้องอะไรบางอย่าง” ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตอบรับ เสียงเคาะประตูไม้โอ๊กหนักๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งสลับกับความเงียบชวนขนลุก ทั้งคู่หันไปมองประตูบานนั้นพร้อมกัน หัวใจของรวินท์เต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นมือของใครบางคนค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูอย่างเชื่องช้า ประตูเปิดออกเผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาสนิทที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากยุคสมัยที่ลัทธินี้ยังรุ่งเรือง ชายแปลกหน้าคนนั้นก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นจางๆ ของเข็มนาฬิกาโบราณโชยเข้าจมูกรวินท์ ชายผู้นั้นยกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ “พวกคุณมาไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลับแล้วนะครับ... และนาฬิกาเรือนนั้น ไม่ได้มีแค่พวกคุณที่กำลังตามหามันอยู่” รวินท์คว้ามีดพกที่วางอยู่ใกล้ตัวโดยสัญชาตญาณ แต่ชายคนนั้นเพียงแค่แบมือออก เผยให้เห็นรอยสักรูป ‘ดวงตาที่ปิดสนิท’ กลางฝ่ามือ รอยสักเดียวกับที่รวินท์เคยเห็นในความฝันร้ายมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่รอยจารึกที่แสนเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน