ในโลกกึ่งหลับกึ่งตื่น

"ถ้าคุณยังไม่ยอมเลิกพยายามค้นหาความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้เถ้าถ่านนั่น ก็เตรียมตัวรับผลของการกระทำไว้ให้ดีเถอะ รวินท์... ความทรงจำบางอย่าง ไม่ควรถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง" เสียงทุ้มต่ำนั้นไม่ได้มาจากลลิน แต่มันก้องสะท้อนอยู่ในความมืดมิดที่โอบล้อมผมอยู่ รวินท์พยายามจะลืมตา แต่เปลือกตาเขาราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วหนักอึ้ง กลิ่นอายของยางมะตอยที่ไหม้เกรียมผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยในฝันร้ายหวนกลับมาทักทายอีกครั้ง ในห้วงภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ผมไม่ได้เห็นตัวเองเป็นชายหนุ่มผู้แบกรับความผิดบาป แต่ผมเห็น 'เด็กชายรวินท์' กำลังยืนอยู่ข้างหน้าต่างรถยนต์ที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง พวงมาลัยรถหมุนคว้างผิดจังหวะ พ่อที่พยายามคุมสติท่ามกลางเสียงกรีดร้องของแม่ และวินาทีที่ทุกอย่างขาดสะบั้นไม่ใช่ความผิดพลาดของมนุษย์ แต่มันคือ... แรงกระแทกจากด้านข้าง ผมสะดุ้งสุดตัวจนโซฟาสั่นไหว ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อม แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทำให้ผมเห็นลลินที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้หลับ แต่กำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาที่อ่านยาก—มันเต็มไปด้วยความกังวลและความสงสัยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉย "คุณฝันถึงเรื่องนั้นอีกแล้วใช่ไหม" ลลินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอเรียบเรื่อยทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกผิดที่ผมพยายามกดทับไว้ "รวินท์... ครั้งนี้คุณละเมอชื่อใครบางคนออกมาด้วย ชื่อที่คุณไม่เคยพูดถึงในรายงานคดี" ผมใช้มือลูบหน้าตัวเองอย่างแรงเพื่อไล่ความรู้สึกพร่าเลือน "ผมไม่ได้ฝันถึงเรื่องนั้น ผมแค่... เห็นมัน" "เห็นเหรอ?" เธอวางเอกสารในมือลง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงความกดดันที่เธอส่งผ่านมา "ในรายงานคดีระบุว่าถนนว่างเปล่า ไม่มีรถคันอื่นอยู่ในรัศมีห้ากิโลเมตร แต่ท่าทางที่คุณเพิ่งแสดงออกมาตอนหลับ มันเหมือนกับว่ามีใครบางคน... หรือบางอย่าง—อยู่ตรงนั้นกับพวกคุณ" ผมนิ่งเงียบ ความทรงจำในวัยเด็กนั้นมักจะสลับเปลี่ยนภาพไปมาเหมือนกระจกที่ร้าวราน แต่คราวนี้มันชัดเจนเหลือเกิน ชัดเจนจนน่ากลัว ในฝันนั้น... ผมเห็นเงาของรถอีกคัน มันจอดนิ่งสนิทอยู่ริมทางห่างออกไปไม่กี่เมตรหลังจากรถของพ่อผมพลิกคว่ำลงข้างทาง และคนที่ก้าวลงมาจากรถคันนั้น ไม่ใช่คนแปลกหน้า "ลลิน..." ผมพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "ถ้าผมบอกคุณว่า อุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็น 'การจัดฉาก' คุณจะยังเชื่อในเอกสารที่ทนายความอย่างคุณถืออยู่ไหม" ลลินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความตกตะลึง แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดตายในยามวิกาลก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* มันเป็นจังหวะที่เชื่องช้า เยือกเย็น และไร้ซึ่งความรีบร้อน ผมและลลินสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงจนไอเย็นเกาะตัวที่ผิวแก้วน้ำบนโต๊ะ ใครกันที่รู้ว่าผมอยู่ที่นี่ในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้? และใครกันที่ล่วงรู้ความลับที่ผมพยายามเก็บงำมาตลอดสิบปี? ผมลุกขึ้นยืนด้วยอาการสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ประตู ลลินคว้าแขนผมไว้แน่น เธอส่ายหน้าเป็นการเตือน แต่ความกระหายที่จะได้คำตอบเกี่ยวกับเหตุการณ์ในฝันนั้นรุนแรงกว่าสัญชาตญาณระวังภัย ผมบิดลูกบิดประตูช้าๆ ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงไฟจากโถงทางเดินที่กะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นเพียงซองจดหมายสีน้ำตาลที่วางอยู่บนพื้นหน้าห้อง แต่มันไม่ได้ว่างเปล่า เมื่อผมหยิบมันขึ้นมาเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เลือดในกายผมแทบแข็งตัว มันเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ที่ถ่ายจากมุมสูงในคืนเกิดเหตุ ภาพนั้นแสดงให้เห็นว่ามีคนยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ขณะที่รถของพ่อผมกำลังจะตกลงไปในเหว และที่มุมขวาของภาพ... คือชายคนหนึ่งที่กำลังถือของชิ้นหนึ่งไว้ในมือ ของชิ้นนั้น... คือกุญแจรถบ้านของผมที่หายไปตั้งแต่วันนั้น รอยจารึกในอดีตที่ผมคิดว่ามันตายไปพร้อมกับครอบครัว กำลังเขียนเรื่องราวใหม่ด้วยเลือดสดๆ ในวินาทีนี้เอง "รวินท์... นั่นมันใคร?" ลลินถามพลางชะโงกหน้ามาดูภาพในมือผม ผมหันกลับไปมองเธอ พยายามจะตอบ แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อผมสังเกตเห็นสร้อยข้อมือที่ลลินสวมอยู่—สร้อยที่ทำจากโลหะชิ้นเดียวกับกุญแจรถในภาพถ่ายนั้น เธอไม่ใช่แค่ทนายความที่บังเอิญเข้ามาช่วยผม... เธอคือคนเดียวกับที่ยืนอยู่ในเงานั้นเมื่อสิบปีก่อน หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ