ใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง

"คุณกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญได้แม้แต่กาลเวลา รวินท์... การดึงรั้งสิ่งที่ตายไปแล้วกลับมา ไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือความวิกลจริต" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง รวินท์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนบนใบหน้าเคร่งขรึมของเขา ลลินที่ยืนอยู่ข้างกายกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น ความตึงเครียดในอากาศบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก รวินท์แค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องมองเงาที่ทาบทับอยู่หลังม่านสีเลือดนก "ความวิกลจริตหรือครับ? หรือว่าคนอย่างคุณเพียงแค่หวาดกลัวว่า หากอดีตถูกแก้ไข ความลับเน่าเฟะที่คอยหนุนฐานอำนาจของคุณจะถูกเปิดโปงกันแน่?" เสียงหัวเราะแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดนั้น มันมิใช่เสียงของคนปกติ แต่เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนเศษเหล็กครูดกับผืนทราย ม่านสีเลือดนกถูกเลิกออกช้าๆ เผยให้เห็นชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบ ผิวหนังของเขาดูซีดเซียวราวกับคนไร้ชีวิต ทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยอำนาจที่ไม่อาจประเมินค่าได้ เขาก็คือ 'ศิรวัช' ผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ลึกลับทั้งหมดที่กัดกินชีวิตของรวินท์มาตลอดหลายปี ศิรวัชเดินออกมาจากเงามืด ชายชราก้าวเท้าแต่ละครั้งราวกับเวลาในห้องนี้กำลังหยุดนิ่ง "รวินท์... เธอเป็นเด็กที่ฉลาด แต่ความฉลาดมักนำพามาซึ่งความตายเสมอ เธอยังไม่รู้ใช่ไหมว่า ทำไมครอบครัวของเธอถึงต้องตายในอุบัติเหตุครั้งนั้น" ลลินสูดหายใจเข้าลึก เธอรีบขยับมาบังรวินท์ไว้เล็กน้อย แม้ขาของเธอจะสั่นเทา "คุณพูดเรื่องอะไร? อุบัติเหตุครั้งนั้นคือฝีมือคุณหรือ" ศิรวัชปรายตามองลลินด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมองมดปลวก "ทนายสาวผู้น่าสงสาร... เธอเชื่อในกฎหมาย แต่สำหรับฉัน กฎหมายก็เป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกเขียนขึ้นโดยผู้แพ้ พลังเวลาไม่ใช่ของเล่นที่จะให้เด็กน้อยอย่างพวกเธอมาแกว่งเล่น มันคือเครื่องมือที่จะพาฉันไปสู่จุดสูงสุด จุดที่ความตายเป็นเพียงแค่ทางเลือก" รวินท์กำหมัดแน่น ความทรงจำที่ขมขื่นแล่นปราดเข้ามาในสมอง ภาพรถยนต์ที่พลิกคว่ำ เสียงกรีดร้องของแม่ และความเงียบงันที่ตามมาหลังอุบัติเหตุ เขาเฝ้าโทษตัวเองมาตลอด แต่บัดนี้ ความจริงกำลังถูกเปิดออกด้วยใบหน้าของศัตรูที่เขารอคอยจะกระชากหน้ากากมาตลอด "คุณต้องการอะไรกันแน่" รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด "ฉันต้องการ 'จารึก' ชิ้นสุดท้ายที่พ่อของเธอเก็บซ่อนไว้ไงล่ะ" ศิรวัชก้าวเข้ามาใกล้จนรวินท์สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวชายชรา "พ่อของเธอไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุทั่วไปหรอกรวินท์ เขาตายเพราะเขาไม่ยอมคายความลับว่า 'รอยจารึก' นั้นอยู่ที่ไหน... และตอนนี้ ดูเหมือนว่ามันจะอยู่กับเธอนะ" รวินท์รู้สึกถึงน้ำหนักที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ท ชิ้นส่วนโบราณวัตถุที่เขาได้รับมาอย่างปริศนาเมื่อหลายวันก่อน มันคือสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอดว่าทำไมมันถึงดึงดูดเรื่องราวเลวร้ายมาให้เขาไม่หยุดหย่อน "ถ้าคุณอยากได้นัก ก็ลองเอาไปเองสิครับ" รวินท์ท้าทาย พลางก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่ลลินพยายามควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ทว่า... หน้าจอโทรศัพท์ของเธอกลับปรากฏตัวเลขที่ถอยหลังลงอย่างรวดเร็ว— 00:05... 00:04... 00:03... "เธอคิดว่าจะหนีได้หรือ?" ศิรวัชยกมือขึ้น นิ้วที่เหี่ยวย่นดีดเบาๆ ในอากาศ ทันใดนั้น รอยร้าวสีดำทมิฬก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ บิดเบี้ยวราวกับภาพวาดที่ถูกฉีกกระชาก เสียงกรีดร้องของมิติที่กำลังฉีกขาดดังสนั่นไปทั่วห้อง รวินท์เบิกตากว้าง เขาไม่เคยเห็นพลังที่รุนแรงและบิดเบี้ยวเช่นนี้มาก่อน มันไม่ใช่แค่พลังเหนือธรรมชาติ แต่มันคือการควบคุมกาลเวลาให้ผันผวนตามความต้องการของบอสใหญ่ผู้นี้ ศิรวัชไม่ได้ต้องการแค่พลัง แต่เขากำลังจะใช้มันลบชื่อของรวินท์ออกไปจากประวัติศาสตร์โลกใบนี้เสียตั้งแต่เดี๋ยวนี้ "อย่ามองฉันแบบนั้นเลยรวินท์" ศิรวัชกล่าวพลางยิ้มเย็น "เพราะในวินาทีนี้... ไม่ว่าจะในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ก็ไม่มีใครช่วยเธอได้อีกแล้ว" ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของรวินท์ มันเป็นเสียงของพ่อเขา—เสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับสิบปี "อย่าเชื่อสิ่งที่ตามองเห็น รวินท์... สิ่งที่เขามีคือภาพลวงตา แต่สิ่งที่ลูกมี คือกุญแจที่แท้จริง" รวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตาที่สั่นไหวของลลิน เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงที่สุด เขาหยิบวัตถุโบราณนั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วทุบมันลงบนพื้นจนแตกกระจาย! เศษเสี้ยวของจารึกไม่ได้แหลกสลาย แต่มันกลับเปล่งแสงสีทองสว่างวาบจนทั่วห้องมืดมิดกลายเป็นสีขาวโพลน ในวินาทีที่แสงจ้านั้นบดบังทุกสายตา รวินท์คว้ามือลลินแล้วพุ่งตัวเข้าหาศิรวัชอย่างบ้าคลั่ง เสียงของศิรวัชที่เคยทรงอำนาจกลับเริ่มสั่นเครือเมื่อเห็นสิ่งที่รวินท์กำลังทำ! รอยจารึกที่แตกกระจายไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันกำลังดึงกระแสเวลาให้ย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของอุบัติเหตุในอดีตของรวินท์เอง! ทันใดนั้น ร่างของทั้งสามคนก็เลือนหายไปจากห้องทำงานที่หรูหรานั้น เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว และรอยร้าวสีดำที่ยังคงค้างอยู่กลางอากาศราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ