การฟื้นตัวของรวินท์

“คุณจะขังตัวเองไว้ในความมืดแบบนี้อีกนานแค่ไหนรวินท์... รอยแผลเป็นบนตัวคุณมันอาจจะจางลงตามกาลเวลา แต่ความทรงจำที่คุณพยายามฝังกลบไว้ในใจนั่นแหละ ที่กำลังกัดกินตัวตนของคุณจนไม่เหลือชิ้นดี” เสียงของลลินเย็นเฉียบ ทว่ากลับสั่นเครือด้วยความอัดอั้น เธอวางถ้วยเซรามิกบรรจุน้ำสมุนไพรอุ่นลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงกระทบของมันเบาหวิว แต่ในความเงียบสงัดของห้องพักฟื้นที่อบอวลด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ เสียงนั้นกลับดังราวกับเสียงค้อนที่ตอกย้ำลงบนหัวใจของชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง รวินท์ไม่ได้ตอบทันที เขายังคงทอดสายตาว่างเปล่าไปยังผนังห้องสีขาวโพลน แสงไฟนีออนเหนือศีรษะสะท้อนแวววาวในนัยน์ตาคู่ที่เคยฉายแววคมกริบ แต่วันนี้กลับหม่นแสงราวกับดวงอาทิตย์ที่เพิ่งลับขอบฟ้าไปตลอดกาล มือขวาของเขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามกำผ้าห่มแน่น ความรู้สึกผิดยังคงเป็นโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มันรัดรึงเขาไว้กับภาพเหตุการณ์นรกในวันนั้น วันที่เศษเหล็กและเสียงกรีดร้องกลายเป็นเสียงเพลงกล่อมก่อนนอนที่หลอกหลอนเขาไม่รู้จบ “ผมไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย ผมไม่ได้ขอให้คุณมาแบกเรื่องพวกนี้แทนผม ลลิน” เสียงของรวินท์แหบพร่า เป็นเสียงที่แทบจะหลุดออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก “ออกไปเถอะ ก่อนที่คุณจะกลายเป็นอีกคนที่แปดเปื้อนเพราะความซวยของผม” ลลินเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอเดินขยับเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่หน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้รวินท์สะดุ้งเล็กน้อย เขาพยายามจะเบี่ยงหน้าหนี แต่ลลินกลับประคองใบหน้าของเขาไว้ด้วยความหนักแน่น “คุณคิดว่าคนอย่างฉันจะกลัวความซวยงั้นเหรอ?” ลลินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ในฐานะทนายความ หน้าที่ของฉันคือการหาความจริง แต่ในฐานะของคนที่ยืนอยู่ข้างคุณ... หน้าที่ของฉันคือการไม่ปล่อยให้คุณตายทั้งเป็นเพียงเพราะอดีตที่ผ่านไปแล้ว รวินท์... มองหน้าฉัน สบตากับฉัน แล้วบอกมาว่าที่คุณทำตัวเย็นชาใส่กันแบบนี้ เป็นเพราะคุณเกลียดฉัน หรือเพราะคุณเกลียดตัวเองกันแน่?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เปิดเปลือยทุกความรู้สึก รวินท์จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดีของเธอ หัวใจของเขาสั่นไหวเหมือนเข็มทิศที่พยายามหาทิศเหนือในพายุหมุน เขาเห็นเงาสะท้อนของความเจ็บปวดในดวงตาของลลิน และนั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่สวมไว้ออก เขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นพิงหัวเตียง ความเจ็บปวดจากการผ่าตัดแล่นปราดไปทั่วร่าง แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในอก “มันไม่ได้เกี่ยวกับคุณลลิน แต่มันเกี่ยวกับความลับที่อยู่ในแฟ้มใบนั้น... แฟ้มที่คุณพยายามจะเปิดมัน” “ฉันเปิดมันแน่ และฉันจะเปิดมันไปพร้อมกับคุณ” เธอตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะหยิบช้อนตักน้ำซุปอุ่นๆ ขึ้นมาเป่าช้าๆ “กินซะ ร่างกายคุณต้องการการฟื้นตัว ถ้าคุณยังไม่กินอะไร คุณจะเอาแรงที่ไหนไปเผชิญหน้ากับฆาตกรที่ลอยนวลอยู่ข้างนอกนั่น” รวินท์อ้าปากรับน้ำซุปที่เธอป้อนให้ รสชาติมันจืดชืดทว่าในขณะเดียวกันมันกลับมีความหมายบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมานาน... ความห่วงใยที่ไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง สำหรับชายที่ชีวิตมักจะถูกตีค่าเป็นเพียงตัวหมากในเกมอำนาจ นี่คือสิ่งที่เขากลัวที่สุด เพราะมันทำให้เขารู้สึกว่าเขายังมี 'ชีวิต' ที่ต้องรักษาไว้ ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มคลี่คลายลง เสียงเคาะประตูห้องพักฟื้นที่ควรจะเป็นจังหวะปกติ กลับดังขึ้นอย่างรัวและหนักแน่นผิดปกติ ลลินชะงักมือที่กำลังถือช้อน รวินท์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณดิบในตัวเขากรีดร้องเตือนถึงภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ประตูห้องค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันที เขาไม่ใช่หมอ ไม่ใช่พยาบาล และไม่ใช่ใครที่ควรจะมาอยู่ในที่แห่งนี้ในเวลาแบบนี้ “ผมหวังว่าผมไม่ได้ขัดจังหวะเวลาพักฟื้นอันแสนหวานของพวกคุณนะครับ” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดคอผู้ฟังได้ทุกเมื่อ พร้อมกับวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนปลายเตียงของรวินท์ “รวินท์... ผมว่าคุณควรจะอ่านสิ่งที่อยู่ข้างในนี้ก่อนที่หมอจะอนุญาตให้คุณออกจากโรงพยาบาล เพราะหลักฐานชิ้นนี้... จะบอกคุณว่าคนที่พรากครอบครัวคุณไปในวันนั้น ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุอย่างที่ในสำนวนคดีเขียนไว้หรอกนะครับ” รวินท์จ้องมองซองเอกสารนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลา ส่วนลลินถอยหลังกรูดไปพิงผนังด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นรอยสักรูปตราประทับโบราณที่ปรากฏขึ้นที่ข้อมือของชายลึกลับผู้นั้น... สัญลักษณ์เดียวกับที่ถูกสลักอยู่ในแผ่นเหล็กที่รวินท์พกติดตัวไว้ตลอดเวลาตั้งแต่เกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้น หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ