จุดเริ่มของความสัมพันธ์

“ก้มหัวลง!” เสียงตวาดของลลินแหวกผ่านอากาศที่เย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวสนิม รวินท์ไม่ถามคำถามแม้แต่คำเดียว สัญชาตญาณดิบที่ถูกกดทับมานานนับปีสั่งให้เขาทิ้งตัวลงแนบพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่ประกายเหล็กคมกริบเฉือนผ่านเหนือศีรษะไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด รวินท์สะบัดตัวพลิกกลับทันที มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดจากรอยบาดของเหรียญครูดไปกับพื้นจนเนื้อหลุด แต่เขาไม่สนใจ ความเจ็บปวดกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เขาพุ่งเข้าใส่เงาดำที่อาศัยมุมอับของตึกเป็นเกราะกำบัง แรงปะทะระหว่างร่างสองร่างทำให้ฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ลลินไม่ได้ยืนดูเฉยๆ เธอฉวยจังหวะที่ฝ่ายนั้นเสียหลักคว้าท่อนเหล็กใกล้ตัวฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของเงาดำนั่นอย่างแม่นยำ เสียงร้องโหยหวนดังลั่นก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดลง แต่ทว่ามันไม่ได้ยอมแพ้ มันอาศัยความมืดพุ่งถอยหลังหายเข้าไปในซอกตึกราวกับภูตผี “รวินท์! อย่าตามไป!” ลลินตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้รวินท์ชะงักฝีเท้า เขายืนหอบหายใจหนักหน่วง อะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านเริ่มถดถอย ทิ้งไว้เพียงความร้าวระบมที่แผล รวินท์หันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนหอบไม่แพ้กัน เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่นตามรอยครูด ผมเผ้าหลุดลุ่ย แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่มองเขาด้วยความห่วงใยอย่างที่สุดโดยไม่มีร่องรอยของการหวาดกลัวต่อตัวเขาเลยสักนิด “ทำไมต้องช่วย...” รวินท์ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เธอควรจะหนีไปตั้งแต่มันโผล่ออกมาแล้ว ลลิน” ลลินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่กะพริบถี่ๆ กระทบใบหน้าที่มีคราบฝุ่นของเธอ เธอคว้าข้อมือของรวินท์ขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะฉีกชายกระโปรงตัวเองออกเพื่อพันแผลให้เขาอย่างเบามือ “เพราะถ้าฉันหนีไป คุณก็คงไม่รอด” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสงบนิ่งและลุ่มลึกราวกับผืนน้ำที่ซ่อนความลับไว้เบื้องล่าง “และอีกอย่าง... ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรคุณ แต่นี่คือทางเลือกของฉัน ในฐานะคนที่ตั้งใจจะไขปริศนาเรื่องของคุณให้ได้ ไม่ใช่ในฐานะทนายความที่รับจ้าง” รวินท์นิ่งอึ้ง เขาจ้องมองนิ้วมือที่สั่นน้อยๆ ของเธอที่กำลังพันแผลให้เขา ความอบอุ่นจากมือของเธอกำลังซึมผ่านความเย็นชาที่เขาใช้ปกป้องหัวใจตัวเองมาตลอดหลายปี ความเงียบงันระหว่างทั้งคู่ไม่ได้อึดอัดเหมือนเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “ผมเป็นคนอันตราย ลลิน” รวินท์พูดเบาๆ “อดีตที่ผมแบกไว้ มันอาจจะทำให้คนรอบข้างพังพินาศ ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเปื้อนเลือดเพราะความแค้นที่ไม่มีวันจบสิ้นของผม” ลลินหยุดมือ เธอกดผ้าลงบนแผลแน่นขึ้นอีกนิดเพื่อให้เลือดหยุดไหล ก่อนจะยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง แต่มันคือรอยยิ้มของผู้หญิงที่มองทะลุถึงแก่นแท้ของความเจ็บปวด “เลือดพวกนี้ไม่ได้ทำให้ฉันพังหรอกค่ะ... รวินท์” เธอเรียกชื่อเขาอย่างเต็มปากเต็มคำ “มันแค่เตือนให้ฉันรู้ว่า เราทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่ และตราบใดที่ยังหายใจ เราก็ยังมีสิทธิ์ที่จะทวงความยุติธรรมให้สิ่งที่สูญเสียไป” รวินท์รู้สึกเหมือนกำแพงในใจที่เขาสร้างขึ้นเพื่อกักขังตัวเองกำลังมีรอยร้าว เขาไม่เคยเปิดใจให้ใคร แม้กระทั่งตัวเอง แต่ในวินาทีนี้ ความเข้มแข็งที่ดูอ่อนโยนของลลินกลับกำลังทลายป้อมปราการเหล่านั้นลงอย่างช้าๆ “ไปเถอะ” ลลินลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือให้เขา “เราต้องไปจากที่นี่ก่อนที่ตำรวจหรือไอ้พวกนั้นจะกลับมา และฉันคิดว่า... ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเหรียญนั่นถึงสำคัญนัก” รวินท์เอื้อมมือไปจับมือของเธอ แรงบีบที่สื่อถึงคำมั่นสัญญาบางอย่างที่เขาเองก็ยังอธิบายไม่ได้ พวกเขาเดินเคียงคู่กันไปในความมืดที่ดูน่ากลัวน้อยลงกว่าเดิม เมื่อมีอีกคนหนึ่งก้าวเดินไปพร้อมกัน ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะพ้นจากซอยเปลี่ยว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะก้าวที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง รวินท์ชะงักกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่เขารู้จักดีที่สุด... เสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับครอบครัวของเขาในเหตุการณ์วันนั้น “ดูเหมือนว่าแกจะโตขึ้นมากนะ... รวินท์” เงาที่ทอดผ่านพื้นดินไม่ได้มีแค่เงาของเขาและลลินอีกต่อไป แต่มันมีเงาที่สามที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง รวินท์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่งเมื่อพบกับใบหน้าที่เขาไม่เคยลืมเลือน แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไปเพียงใด ความลับที่เขาปกปิดมาทั้งชีวิต กำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าลลินในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรวินท์และลลินในบทนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนานสัญญาว่าจะเข้มข้นขึ้นในตอนถัดไปครับ