การตัดสินใจในเสี้ยววินาที

“ความจริงที่ผมซ่อนไว้... มันอันตรายกว่าที่คุณคิดนะลลิน” รวินท์เอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่บีบคั้นหัวใจ ท่ามกลางเสียงจอแจของย่านธุรกิจที่กำลังเร่งรีบในช่วงพักเที่ยง แววตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า แต่กลับมองทะลุผ่านความว่างเปล่าไปไกล ราวกับกำลังมองเห็นภาพอดีตที่ค่อยๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำความผิดพลาดในวันวาน ลลินชะงักฝีเท้าลงบนทางม้าลายที่เต็มไปด้วยรถรา เธอหันกลับมามองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความห่วงใย “รวินท์คะ... ไม่สิ รวินท์ คุณบอกว่าอยากให้ฉันช่วยคุณไขปมในใจ แต่ทำไมทุกครั้งที่เราเข้าใกล้ความจริง คุณกลับทำเหมือนอยากจะผลักฉันออกไปตลอดเวลา” “เพราะผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดไปกับผมด้วย” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะก้าวเท้าตามเธอไป ในจังหวะที่ลลินหันกลับไปเพื่อเดินข้ามถนน เสียงหวีดร้องของยางรถยนต์ที่เสียการควบคุมดังสนั่นหวั่นไหว รถบรรทุกสิบล้อที่ฝ่าสัญญาณไฟแดงพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ราวกับมัจจุราชที่เร่งรีบมารับวิญญาณ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลลินยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกโพลงสะท้อนภาพรถคันใหญ่ที่กำลังพุ่งเข้าหาเธอในระยะไม่ถึงสามเมตร วินาทีนั้น รวินท์ไม่ได้คิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีพรั่งพรูออกมาเป็นความโกรธแค้นต่อโชคชะตา เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เขาจะสูญเสียคนสำคัญไปอีกครั้ง... และนั่นคือสิ่งที่เขาไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้น! เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นปราดไปทั่วกระแสเลือด เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความลับที่เขาปกปิดมาทั้งชีวิต—พลังที่สามารถบิดเบือนกาลเวลาในชั่วพริบตา—ถูกปลดปล่อยออกมาด้วยจิตจำนงอันแรงกล้า *‘หยุด!’* เสียงก้องในหัวของเขาดังกังวาน ประหนึ่งเสียงของเหล็กกล้าที่ปะทะกัน ทว่าทันใดนั้น สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ทุกอย่างรอบตัวพลันหยุดชะงักลง เสียงแตรรถที่กำลังจะลั่นดังกลับเงียบสนิท ก้อนฝุ่นที่ปลิวว่อนกลางอากาศค้างเติ่งอยู่กับที่ น้ำฝนที่เพิ่งเริ่มโปรยปรายแขวนตัวอยู่บนฟ้าดุจดั่งเม็ดอัญมณี รวินท์หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง พลังนี้มีราคาที่ต้องจ่าย และราคานั้นคือความเจ็บปวดที่เหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง เขาก้าวฝ่ามวลอากาศที่หนืดเหนียวราวกับน้ำเชื่อมเข้าไปหาลลินที่ยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ใบหน้าของลลินดูตระหนก สายตาของเธอยังคงจับจ้องที่รถบรรทุกที่ค้างอยู่ตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปโอบเอวเธอไว้แน่น สัมผัสถึงความอบอุ่นที่มีชีวิตของเธอ ก่อนจะลากร่างเธอให้พ้นจากวิถีของมรณะ เมื่อเขาพาเธอมาถึงฟุตบาทฝั่งตรงข้าม รวินท์ก็ทรุดลงนั่งกับพื้น พลังที่ควบคุมไว้นั้นเกินกำลังของเขาไปมาก เสียงของโลกที่หมุนวนกลับมาทำหน้าที่อีกครั้งพร้อมกับเสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากการปะทะซัดเอาเศษฝุ่นปลิววาดล้อมตัวพวกเขา รถบรรทุกคันนั้นพุ่งชนร้านค้าข้างทางจนพังยับเยิน โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าหญิงสาวที่ควรจะถูกชนนั้น กลับมายืนอยู่ปลอดภัยในอีกฟากหนึ่ง ลลินกะพริบตาถี่ๆ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอหันกลับมามองรวินท์ที่กำลังหอบหายใจรุนแรง สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย “เกิดอะไรขึ้น...” ลลินกระซิบเสียงสั่น เธอมองไปที่จุดที่ตัวเองเพิ่งยืนอยู่ “ฉัน... ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” รวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ แต่มีความแตกสลายที่ปิดไม่มิด มือที่สั่นเทาของเขาเอื้อมไปกุมมือลลินไว้แน่นเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด “ผมบอกคุณแล้ว... ว่าความจริงมันอันตราย” เขาเค้นเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก “ลลิน ฟังผมนะ ไม่ว่าหลังจากนี้คุณจะเห็นอะไร หรือผมจะกลายเป็นตัวอะไรในสายตาของคุณ... ได้โปรด อย่าปล่อยมือผม” ก่อนที่ลลินจะทันได้เอ่ยถามอะไรต่อ เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดของตรอกข้างๆ ที่ซึ่งกล้องวงจรปิดของทางร้านหันไปไม่ถึง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ดูคล้ายกับรวินท์... และรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยันราวกับเขารอคอยเวลานี้มานานแสนนาน “พลังที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวในตระกูล... ในที่สุดก็ได้เห็นกับตาสักทีนะ รวินท์” ชายคนนั้นกล่าวพลางหยิบตราสัญลักษณ์โบราณขึ้นมา “ถึงเวลาที่แกต้องชดใช้ในสิ่งที่พ่อแม่แกทำไว้แล้ว” ลลินเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายคนนั้นเดินตรงมาหาพวกเขา เธอไม่ได้หวาดกลัวคนแปลกหน้าตรงหน้าเท่ากับความจริงที่เธอกำลังตระหนักได้ในเวลานี้... ความลับของรวินท์ไม่ได้มีแค่เขากับอดีต แต่มันเกี่ยวข้องกับใครบางคนที่มีพลังแบบเดียวกัน และตอนนี้พวกเขากำลังถูกล่า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรวินท์และลลินในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามปมปริศนาที่จะค่อยๆ ถูกเปิดเผยในตอนถัดไปนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ