การทรยศ

“นายมั่นใจนะว่าเราจะใช้วิธีนี้?” รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่บีบเค้นจนคนฟังแทบหยุดหายใจ เขายืนพิงกรอบหน้าต่างห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามที่ลอดผ่านม่านมูลี่เข้ามาเป็นเส้นสายพาดผ่านใบหน้าเคร่งขรึมนั้น ลลินที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยของเธอมีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่แววตาแน่วแน่เธอก็ยังคงไม่สั่นคลอน “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วรวินท์ หลักฐานในรอยจารึกนั่นคือสิ่งเดียวที่จะลากพวกมันออกมาสู่ที่แจ้งได้ ต่อให้ต้องเสี่ยงแค่ไหน ฉันก็พร้อม” ท่ามกลางความตึงเครียด กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดบนโต๊ะดูจะส่งกลิ่นอบอวลเกินความจำเป็น รวินท์จ้องมองใบหน้าของหญิงสาว เขาอยากจะเอื้อมมือไปกุมมือเธอเพื่อปลอบประโลม แต่เขากลับเลือกที่จะกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ความรู้สึกผิดในอดีตมักจะหลอกหลอนเขาเสมอว่า ‘ใครก็ตามที่เข้ามาใกล้เขา มักจะต้องจบลงด้วยความพินาศ’ “ฉันจะไปคุยกับ ‘นที’ เอง” ลลินกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ “เขาสัญญาว่าจะหาข้อมูลลับของตระกูลศัตรูมาให้เราภายในคืนนี้ ถ้าได้สิ่งที่ต้องการมา... ทุกอย่างจะจบลง” รวินท์ชะงัก สายตาเขาส่งประกายวูบหนึ่ง “นทีเหรอ? นายแน่ใจนะว่าไว้ใจเขาได้? เรารู้จักเขามานานก็จริง แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะลลิน” “นทีเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันตั้งแต่สมัยเรียนกฎหมายนะรวินท์” ลลินแย้มยิ้มบางๆ พยายามลดทอนบรรยากาศอันหนักอึ้ง “เขาไม่มีวันหักหลังฉันหรอก เชื่อใจฉันเถอะ” รวินท์ไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงพยักหน้าเบาๆ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกสังหรณ์ประหลาดที่เกาะกินหัวใจ ลึกๆ แล้วเขาไม่เคยไว้ใจใคร แต่ความรักและความผูกพันที่เขามีต่อลลินทำให้เขาต้องยอมก้มหัวให้กับความเสี่ยงครั้งนี้ เวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืน รวินท์ตัดสินใจเดินออกไปยังระเบียงห้องพักเพื่อสูดอากาศที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บ เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ควันสีเทาจางๆ ลอยคว้างในความมืด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง ไม่มีข้อความแจ้งเตือนใดๆ จากลลิน ทั้งที่นัดหมายไว้ว่าหากได้เอกสารมาแล้วจะต้องส่งสัญญาณบอกทันที ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นๆ ก็ดังขึ้น รวินท์รีบเปิดอ่าน แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *‘ระวังตัวให้ดี แผนการของพวกแกถูกขายไปหมดแล้ว คนที่พวกแกไว้ใจที่สุดนั่นแหละ คือสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีที่สุดของศัตรู’* หัวใจของรวินท์เต้นผิดจังหวะ เขาคว้าแจ็กเก็ตตัวหนาแล้วรีบพุ่งตัวออกจากห้องทันที ความคิดเดียวที่ก้องอยู่ในหัวคือลลิน—เธอต้องตกอยู่ในอันตราย! เขาขับรถด้วยความเร็วสูงทะยานผ่านถนนที่ไร้ผู้คน ความมืดมิดยามวิกาลดูเหมือนจะกลืนกินทุกอย่างรอบตัว เขามาถึงที่นัดพบซึ่งเป็นโกดังเก่าริมน้ำที่ลลินบอกว่าจะไปพบนที ประตูโกดังเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย รวินท์ชักปืนที่พกติดตัวออกมา เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปข้างใน เสียงสนทนาดังแว่วมาจากมุมมืดด้านใน ทำให้เขาต้องหยุดฝีเท้าลงทันที “ทำได้ดีมากนที” เสียงแหบพร่าของชายสูงวัยที่รวินท์จำได้แม่นว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตของครอบครัวเขา “ฉันไม่นึกเลยว่าคนอย่างลลินจะซื่อบื้อได้ขนาดนี้ แค่คำหวานๆ ของเพื่อนสนิท ก็พาเธอมาส่งถึงมือฉันง่ายๆ” รวินท์แทบหยุดหายใจเมื่อเห็นร่างของลลินถูกมัดอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง ใบหน้าของเธอมีรอยช้ำจางๆ ที่มุมปาก โดยมีนที—เพื่อนสนิทที่เธอเชื่อใจ—ยืนถือโทรศัพท์ของเธออยู่ในมือ และเขากำลังกดลบข้อมูลทุกอย่างทิ้งด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย “เธอมันโง่เองลลิน” นทีพูดพลางแสยะยิ้ม “เงินที่พวกมันจ่ายให้ฉัน... มันมากกว่าค่าจ้างทนายความของเธอทั้งชีวิตเสียอีก ชีวิตคนเราก็แบบนี้แหละ ต้องเลือกทางที่สบายที่สุด” รวินท์กัดฟันกรอด ความโกรธแค้นประดังเข้ามาเหมือนคลื่นซัดสาด เขาเตรียมจะก้าวออกไปขัดขวาง แต่จังหวะนั้นเอง ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบก็จ่อเข้าที่ขมับของเขาจากด้านหลัง “อย่าขยับเชียวล่ะ พ่อคนดี” เสียงกระซิบที่คุ้นหูดังขึ้นข้างหูของรวินท์ เป็นเสียงของชายที่เขานึกไม่ถึงว่าจะมาอยู่ตรงนี้ รวินท์หลับตาลงนิ่ง ความหวังที่เขาจะช่วยลลินพังทลายลงในพริบตา เมื่อคนถือปืนที่จ่อหัวเขาอยู่ไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็น ‘ตำรวจ’ ผู้กุมความลับเรื่องคดีอุบัติเหตุของครอบครัวเขามาตลอดหลายปี หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ