ความรักท่ามกลางอันตราย

"ถ้าคุณขยับอีกเพียงนิดเดียว กระสุนนัดนี้จะไม่แค่เฉี่ยวผิวคุณแน่นอน" เสียงทุ้มต่ำของชายในชุดดำดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักใจกลางเมือง รวินท์ชะงักฝีเท้า มือหนาคว้าแขนลลินที่เดินตามหลังมาให้หลบอยู่ด้านหลังร่างสูงใหญ่ของเขาโดยสัญชาตญาณ แสงไฟสลัวจากป้ายโฆษณานีออนนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาเป็นจังหวะ เผยให้เห็นแววตาของรวินท์ที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาที่เตรียมพร้อมจะปะทะ "เงื่อนไขของพวกคุณคือเอกสารในเซฟ ไม่ใช่ชีวิตของเธอ" รวินท์เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งผาหิน มือของเขาเลื่อนไปแตะที่ขอบโต๊ะไม้ข้างตัวอย่างเงียบเชียบ ลลินที่อยู่ด้านหลังเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากร่างกายของชายหนุ่ม เธอไม่ได้กรีดร้อง ความกลัวในใจถูกแทนที่ด้วยความกังวลต่อคนที่เอาตัวเข้าบังเธอไว้ เธอขยับเข้าใกล้แผ่นหลังของรวินท์มากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นอายของเหล็กและดินปืนจากเหตุการณ์เมื่อครู่ลอยมาปะทะจมูก "รวินท์... อย่าแลกด้วยชีวิตเลย" เสียงของลลินแผ่วเบา แต่สั่นเครือไปด้วยความห่วงใย เธอเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเขาเบาๆ รวินท์ไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นนั้น ความรู้สึกผิดที่เขามักจะแบกไว้เหมือนก้อนหินหนักอึ้งในใจกลับเริ่มร้าวราน เขาเคยสูญเสียมามากเกินพอ การที่ต้องมาเห็นลลินตกอยู่ในอันตรายเพราะความลับในอดีตของเขา มันคือสิ่งที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันให้เกิดขึ้นอีก "ถอยไป" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่เงาในมุมห้อง "ลลิน ฟังนะ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ให้วิ่งไปที่บันไดหนีไฟ อย่าหันกลับมา" "ไม่ค่ะ... ฉันจะไม่ทิ้งคุณ" ลลินสวนกลับทันควัน แววตาของเธอเปลี่ยนจากความกลัวเป็นความมุ่งมั่น ทนายความสาวอย่างเธอไม่เคยยอมจำนนต่อสถานการณ์ที่ไร้ทางออก โดยเฉพาะเมื่อคู่ต่อสู้คือคนที่เธอเริ่มจะมีความรู้สึกลึกซึ้งให้เกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของคนทั้งสาม เสียงไซเรนรถตำรวจจากที่ไกลๆ ดังแว่วมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้สถานการณ์บีบคั้นขึ้นไปอีก รวินท์ตัดสินใจขยับตัวอย่างรวดเร็ว เขาคว้าแจกันเซรามิกบนโต๊ะขว้างเข้าใส่ตำแหน่งที่เงาดำนั้นยืนอยู่ พร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่เป้าหมายทันที เสียงการต่อสู้ระยะประชิดดังขึ้นในความมืด ร่างสองร่างปะทะกันอย่างดุดัน รวินท์อาศัยจังหวะที่คู่ต่อสู้เสียหลัก กระแทกหมัดเข้าที่หน้าท้องก่อนจะคว้าข้อมือที่ถือปืนไว้แน่น "ลลิน! ไปเดี๋ยวนี้!" รวินท์คำราม ลลินทำตามสัญชาตญาณ เธอไม่ได้วิ่งหนี แต่เธอกลับคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉายสว่างจ้าสาดใส่หน้าผู้บุกรุกจนมันเสียจังหวะ การตัดสินใจเสี้ยววินาทีนั้นทำให้รวินท์มีช่องว่างในการจัดการคนร้ายจนสลบลงกับพื้น เมื่อความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง รวินท์หอบหายใจหนักหน่วง เขาทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพงข้างๆ ลลินที่ตอนนี้กำลังตัวสั่นเทา เธอรีบเข้าไปเช็กบาดแผลที่แขนของเขาที่เริ่มมีเลือดซึมออกมา "คุณเจ็บ..." ลลินเอ่ยพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเลือดที่แขนเขาอย่างทะนุถนอม มือของเธอสั่นน้อยๆ รวินท์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเธอ ความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายปีกลับพรั่งพรูออกมา เขาเชยคางหญิงสาวขึ้น สบตาคู่สวยนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย "ทำไมถึงไม่หนีไป... คุณรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน" "เพราะฉันรู้ว่าคุณไม่ได้แบกรับความลับนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว รวินท์" ลลินตอบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่ทว่ากังวานในหัวใจของเขา รวินท์เผลอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดในห้วงเวลาแห่งความตายทำให้กำแพงในใจของเขาพังทลายลง เขาไม่ได้มองเธอในฐานะกุญแจสำคัญของคดีอีกต่อไป แต่เป็นผู้หญิงที่เขารู้สึกว่าไม่อยากสูญเสียไปอีกเป็นครั้งที่สอง ริมฝีปากของเขาสัมผัสกับหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมและเป็นการยอมรับความรู้สึกที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด ลลินหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บของอันตราย ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขกลับสั้นเกินไป เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว รวินท์คว้าปืนของคนร้ายขึ้นมาประทับบ่า สายตามองไปที่ประตูด้วยความระแวดระวัง "เปิดประตูครับ รวินท์... ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน และผมก็รู้ด้วยว่าคุณกำลังเก็บรักษา 'ชิ้นส่วนสุดท้าย' ของแผนผังนั้นไว้" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นจากหน้าประตู รวินท์หน้าถอดสีทันที เขาจำน้ำเสียงนี้ได้ดี มันคือเสียงของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน คนที่ทำลายชีวิตเขา... พ่อของเขาเอง หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ