ราคาที่ต้องจ่าย

“หยุดเถอะรวินท์! ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้มันต่อไป ร่างกายของคุณจะไม่เหลืออะไรให้เผาผลาญอีกแล้ว!” เสียงของลลินสั่นพร่าขณะที่เธอกระชากแขนของชายหนุ่มเอาไว้ แรงบีบจากนิ้วเรียวเล็กนั้นแทบไม่มีผลต่อความนิ่งเฉยของรวินท์ เขายืนอยู่กลางห้องทำงานที่มืดสลัว แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะเพียงดวงเดียวส่องให้เห็นเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพราวบนหน้าผากชื้นชุ่ม รวินท์ไม่ได้ตอบโต้ แต่ดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับฉายประกายสีเงินวาวโรจน์—ประกายที่เป็นดั่งเคียวเกี่ยววิญญาณของผู้ใช้และศัตรูในคราวเดียวกัน รวินท์ค่อยๆ ดึงแขนออกช้าๆ ราวกับเครื่องจักรที่ฝืดเคือง เสียงลมหายใจของเขาหอบถี่จนฟังดูน่าเวทนา เขาไม่ได้มองหน้าลลิน เพราะเขารู้ดีว่าหากสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงนั้น หัวใจที่ด้านชาจะสั่นคลอน “ถ้าไม่ทำแบบนี้ ความลับที่อยู่ในรอยจารึกนั่นจะถูกฝังไปพร้อมกับศพของครอบครัวผม” รวินท์กล่าวเสียงแหบพร่า “ราคาที่ต้องจ่าย... ผมคำนวณไว้ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจเริ่มแล้ว ลลิน” “คุณเรียกสิ่งนี้ว่าการคำนวณงั้นหรือ?” ลลินก้าวข้ามผ่านกองเอกสารที่ระเกะระกะบนพื้น เธอกดมือลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างแรงจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากผิวหนัง “มันไม่ใช่การคำนวณ แต่มันคือการฆ่าตัวตายทีละน้อย! ทุกครั้งที่เลือดคุณไหลย้อนกลับ ทุกครั้งที่กระดูกของคุณส่งเสียงลั่นจากการฝืนกฎธรรมชาติ คุณคิดบ้างไหมว่าคนข้างหลังจะรู้สึกอย่างไร?” รวินท์ชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาทแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาพยายามก้าวเดินไปที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่ แต่เข่ากลับอ่อนยวบลงจนต้องยันตัวไว้กับขอบโต๊ะ เลือดกำเดาสายหนึ่งไหลซึมลงมาตามร่องจมูกหยดลงบนเอกสารเก่าแก่เบื้องหน้า มันเป็นสีแดงเข้มที่ตัดกับหมึกสีจางบนกระดาษหนังอย่างน่าสะพรึงกลัว “ผมเลือกไม่ได้” เขาเค้นเสียงผ่านไรฟัน ความเจ็บปวดจากการใช้พลังหยั่งรู้ในรอยจารึกไม่ได้จบลงแค่ความเหนื่อยล้า แต่มันกำลังกัดกินมวลกระดูกและเซลล์ในร่างกายเขาให้เสื่อมสภาพลงเรื่อยๆ ราวกับดอกไม้ที่ถูกสูบน้ำเลี้ยงไปจนแห้งเหี่ยว ลลินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเขา เธอไม่สนใจคราบเลือดที่เลอะกระโปรงพรีทสีครีม เธอคว้ามือที่เย็นเฉียบของเขามาแนบแก้ม “รวินท์... ฟังผมนะ เรายังมีวิธีอื่น หลักฐานในชั้นศาลอาจจะไม่ต้องใช้พลังพวกนี้ เราแค่ต้องการเวลาอีกนิด แต่ถ้าคุณตายไป ใครจะเป็นคนบอกความจริงกับโลก? ใครจะเป็นคนพิสูจน์ว่าครอบครัวของคุณบริสุทธิ์?” รวินท์เงยหน้าขึ้นมองเพดานห้อง ดวงตาของเขาเปลี่ยนกลับมาเป็นสีนิลปกติ แต่ความเศร้าสร้อยที่สะท้อนอยู่ในนั้นกลับลึกสุดหยั่ง “คุณเป็นทนายความ คุณรู้ดีว่าโลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความจริงเพียงอย่างเดียว แต่มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจที่ปิดบังความจริงไว้ ถ้าผมไม่ใช้พลังนี้ ผมจะไม่มีวันเห็นรอยแยกในคำให้การของพวกมัน... ผมยอมแลกกระดูกทั้งตัว เพื่อให้ได้เศษเสี้ยวของความจริงนั้นมา” ในความเงียบงันที่แสนอึดอัด เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเตือนลมหายใจสุดท้ายที่ค่อยๆ หมดลง รวินท์หยิบกระดาษจารึกแผ่นสุดท้ายขึ้นมา นิ้วมือที่สั่นเทาของเขาสัมผัสรอยสลักที่บิดเบี้ยว รอยสลักนั้นไม่ได้เป็นเพียงอักษร แต่มันคือพันธนาการที่ดูดกลืนพลังงานชีวิตของเขาไปทุกครั้งที่เขาพยายามแปลความหมาย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงเคาะแบบปกติ แต่มันเป็นจังหวะที่หนักแน่นและคุกคาม ราวกับใครบางคนที่ไม่ได้มาเพื่อสนทนา แต่มาเพื่อทวงคืนสิ่งที่รวินท์กำลังพยายามปกป้อง “รวินท์! เปิดประตู!” เสียงชายฉกรรจ์ที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามา รวินท์เบิกตากว้าง เขาหันไปสบตากับลลิน ทั้งคู่รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ตำรวจ หรือทนายฝั่งตรงข้าม แต่นี่คือคนที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมในอดีต คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับรถคันนั้นเมื่อสิบปีก่อน ร่างของรวินท์กระตุกวูบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้งรุนแรงกว่าเดิมจนเขาเกือบหมดสติ แต่เขากลับฝืนยันกายลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย มือที่สั่นระริกคว้าวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักโต๊ะ ลลินถอยกรูดไปด้านหลังด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเขา มันคือปืนกระบอกเดิมที่รวินท์สาบานว่าจะไม่แตะต้องอีกตลอดชีวิต ประตูไม้บานใหญ่ถูกพังโครมเข้ามา ชายชุดดำในเงามืดก้าวเท้าเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... รวินท์ ในเมื่อนายยอมจ่ายราคาแพงขนาดนี้เพื่อความจริง งั้นฉันจะให้ความจริงบทสุดท้ายแก่นายเอง” บุคคลนั้นก้าวพ้นเงามืดออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่รวินท์ไม่มีวันลืม... ใบหน้าของผู้เป็นบิดาที่ตายไปแล้วในอุบัติเหตุครั้งนั้น! หวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ