บันทึกเล่มสุดท้าย

"คุณกำลังจะบอกผมว่า สิ่งที่ผมแบกไว้ตลอดสิบปี... คือเครื่องจักรที่รอวันพังทลายอย่างนั้นหรือ?" รวินท์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขัดหิน ปลายมือที่สั่นเทาของเขากำบันทึกเล่มหนาปกหนังสีเข้มที่หลุดลุ่ยเอาไว้แน่น เลือดในกายของเขาดูเหมือนจะเย็นเฉียบลงฉับพลันท่ามกลางห้องสมุดใต้ดินที่อับชื้น ลลินที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแต่ประสานมือวางบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ แววตาของทนายความสาวฉายแววความเห็นใจที่เขาทั้งเกลียดชังและถวิลหา "ไม่ใช่เครื่องจักรหรอกค่ะ—ขออภัยครับ ไม่ใช่เครื่องจักร แต่มันคือพันธุกรรมที่ถูกบิดเบือนต่างหาก" ลลินปรับน้ำเสียงให้ดูมั่นคงที่สุด แม้เธอเองจะสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพลังที่รวินท์พยายามกักเก็บไว้ภายใน "ลองอ่านหน้าสุดท้ายดูสิคะรวินท์ บรรทัดที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีแดงนั่น... บิดาของคุณทิ้งมันไว้ให้คุณโดยเฉพาะ" รวินท์กวาดสายตาผ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของชายที่เขาจำแทบไม่ได้ บิดาของเขาไม่ใช่แค่นักวิจัยทั่วไป แต่เป็นสถาปนิกที่ออกแบบ 'รอยจารึก' บนวิญญาณของผู้คน กลไกที่รวินท์คิดมาตลอดว่าเป็นเพียงความซวยหรือความผิดพลาดในอุบัติเหตุวัยเยาว์ ความจริงแล้วมันคือการตั้งค่าพลังให้ 'ตื่น' ขึ้นเพื่อรอคอยเหตุการณ์บางอย่าง *‘หากเจ้าอ่านมาถึงตรงนี้ แสดงว่ารอยร้าวในใจของเจ้ากว้างพอที่จะให้ตัวตนที่แท้จริงแทรกซึมเข้ามาได้แล้ว พลังของเจ้าไม่ใช่พรจากสวรรค์ แต่มันคือภาชนะที่กักเก็บความทรงจำของผู้อื่นเอาไว้ และเมื่อถึงเวลา... ภาชนะนั้นจะปริแตก หากเจ้าไม่หยุดเติมความเจ็บปวดลงไป’* รวินท์หอบหายใจหนักหน่วง กลิ่นอายของกระดาษเก่าทำให้นึกถึงกลิ่นควันไฟในวันอุบัติเหตุครั้งนั้น ทุกอย่างเริ่มปะติดปะต่อกัน ภาพของพี่ชายที่พยายามดึงเขาออกจากซากรถ ความรู้สึกเย็นเยียบที่แล่นผ่านหัวใจในเสี้ยววินาทีที่ชีวิตเขารอดมาได้แต่คนอื่นต้องจากไป มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ แต่มันคือการ 'ดึง' พลังชีวิตของคนรอบข้างมาเพื่อยื้อลมหายใจตนเอง "ผม... ผมเป็นคนฆ่าพวกเขาหรือลลิน?" เสียงของเขาสั่นสะท้าน เขามองดูฝ่ามือตัวเองที่มักจะมีรอยช้ำจางๆ ปรากฏขึ้นทุกครั้งที่เขาเผชิญหน้ากับความสูญเสีย ลลินขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือลงบนข้อมือของเขาเบาๆ เธอไม่ได้ถอยห่างอย่างที่คนอื่นทำเมื่อรู้ความจริง "คุณไม่ได้ฆ่าใคร รวินท์ มันคือกลไกของพลังที่ทำงานอัตโนมัติเหมือนภูมิคุ้มกันที่บกพร่อง บันทึกนั่นบอกวิธีหยุดมันไว้แล้ว หน้าสุดท้าย... ด้านหลังของหน้าปก" รวินท์พลิกหน้ากระดาษอย่างร้อนรน จนนิ้วของเขาบาดเข้ากับขอบกระดาษที่คมกริบหยดเลือดหยดลงบนตัวอักษรสีแดงจางๆ ทันใดนั้น หมึกสีแดงที่เขาคิดว่าเป็นเพียงรอยปากกา กลับเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต มันไหลวนไปตามรอยเลือดของเขา ราวกับกุญแจที่ได้รับน้ำมันหล่อลื่นที่เหมาะสม กลไกของบันทึกเล่มนี้ไม่ได้บันทึกความรู้ แต่มันคือ 'รอยจารึก' ที่รอคอยการถ่ายโอน "มันกำลัง... มันกำลังจะทำอะไร?" รวินท์พยายามจะปล่อยมือ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าดูดติดไว้กับบันทึกเล่มนั้น ลลินผงะถอยหลัง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นไอสีดำจางๆ เริ่มพวยพุ่งออกมาจากบันทึกเล่มนั้น ซึมซับเข้าสู่ปลายนิ้วของรวินท์ ทุกสิ่งที่เขาเคยจำได้เกี่ยวกับครอบครัวเริ่มบิดเบี้ยว ภาพความทรงจำที่เขาคิดว่าเป็นของตนเองเริ่มแตกสลายและถูกแทนที่ด้วยภาพความทรงจำของคนอื่น... คนที่เขาเคยคิดว่าตายไปแล้ว "รวินท์! ปล่อยมัน! ถ้าคุณรับมันเข้าไปทั้งหมด ตัวตนของคุณจะหายไป!" ลลินตะโกนสุดเสียง แต่รวินท์กลับไม่ได้ยินเธออีกต่อไป ในห้วงคำนึงของเขา เสียงของบิดาไม่ได้อยู่ในกระดาษอีกต่อไป แต่กำลังก้องกังวานอยู่ในกะโหลกศีรษะของเขาโดยตรง พลังงานมหาศาลที่ถูกกักขังไว้สิบปีทะลักเข้าสู่เส้นเลือด ราวกับเขื่อนที่พังทลายลงมาทับถมทุกอย่างที่เขาสร้างมาจนพินาศ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของรวินท์ไม่ได้มีสีดำสนิทเหมือนเดิม แต่มันฉายแววสีทองสว่างวาบราวกับเปลวไฟที่เผาผลาญความมืดมิด เขาหันไปมองลลินด้วยสายตาที่เย็นชาและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่หญิงสาวไม่เคยเห็นมาก่อน "ลลิน..." เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุก "ขอบคุณที่นำทางมาถึงจุดนี้ แต่คุณควรจะรู้ไว้ตั้งนานแล้วนะว่า... คนที่จ้างคุณให้มาหาผมในวันนั้น ไม่ใช่เพื่อนเก่าพ่อผมอย่างที่คุณเข้าใจ" รวินท์เอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของลลินเบาๆ แต่แรงกดดันมหาศาลทำให้เธอทรุดลงกองกับพื้นทันที บานประตูห้องสมุดไม้โอ๊กถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดสูทสีเทาที่รวินท์จำได้แม่นว่าเป็นคนที่ยืนดูอยู่ในเหตุการณ์อุบัติเหตุวันนั้นเมื่อสิบปีก่อน ชายคนนั้นยิ้มกว้าง ก่อนจะตบมือเบาๆ "ยินดีด้วยที่ 'ภาชนะ' แตกออกเสียที... ถึงเวลาเอาของของเราคืนแล้ว รวินท์" ขอให้ทุกท่านร่วมเดินทางไปกับรวินท์และโชคชะตาที่บิดเบี้ยวนี้ในตอนต่อไปด้วยกันนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ