ร่องรอยในหมู่บ้านเก่า

“อย่าเปิดประตูบานนั้น” เสียงของรวินท์แหบพร่าและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ มือหนาที่เปรอะเปื้อนฝุ่นของเขาคว้าข้อมือของลลินไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือเธอไปเพียงเสี้ยววินาที สิ่งที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นไม้ผุพังตรงหน้าจะสูบกลืนความทรงจำที่เหลืออยู่ของเขาไปจนหมดสิ้น ลลินชะงัก เธอไม่ได้หันกลับมามองใบหน้าของเขา แต่สายตาของเธอยังคงจ้องเขม็งไปยังรอยสลักแปลกประหลาดบนบานประตูไม้สักที่ถูกกัดกินด้วยปลวกและกาลเวลา มันไม่ใช่สัญลักษณ์ทางศาสนา หรือตราประจำตระกูลใดที่เธอเคยพบเห็นในตำรากฎหมาย แต่มันคือเส้นสายที่พันเกี่ยวกันราวกับรากไม้ที่พยายามโอบรัดความลับบางอย่างไว้ไม่ให้หลุดรอด “รวินท์” ลลินเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด “เรามาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับที่ทางเข้าหมู่บ้านร้างแห่งนี้แล้วนะครับ ความจริงที่พ่อแม่คุณพยายามปิดตาย มันไม่ได้ถูกทำให้หายไปเพราะคุณพยายามลืม แต่มันกำลังรอคอยให้ใครสักคนมาเผชิญหน้าต่างหาก” รวินท์กัดกรามแน่น เขาปล่อยมือจากเธอแล้วถอยกรูดออกมาหนึ่งก้าว ความเงียบของหมู่บ้านเก่าแห่งนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่ความเงียบของธรรมชาติ แต่มันคือความเงียบที่เกิดจาก ‘การถูกลบทิ้ง’ บ้านเรือนทุกหลังไร้ร่องรอยการอยู่อาศัยที่ชัดเจน ข้าวของทุกอย่างถูกทิ้งไว้ในสภาพที่เหมือนเจ้าของเพิ่งลุกเดินออกไปเมื่อครู่นี้เอง “คุณจำไม่ได้เหรอว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น?” รวินท์ถามเสียงต่ำ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยแยกของประตู “พวกเขาไม่ใช่นักวิจัยธรรมดา ลลิน งานของพวกเขา... มันทำลายชีวิตคนไปมากเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึง” ลลินค่อยๆ ผลักบานประตูเข้าไป เสียงไม้เสียดสีกับพื้นดังโหยหวนราวกับเสียงร้องไห้ของวิญญาณที่ถูกกักขัง กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าโชยเข้าปะทะจมูกทันที เธอจุดไฟฉายส่องเข้าไปภายใน และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดลง ห้องโถงกว้างของบ้านไม้เก่าหลังนี้ไม่ได้ว่างเปล่า มันเต็มไปด้วยกระดานไม้ก๊อกขนาดใหญ่ที่แปะติดด้วยภาพถ่ายขาวดำ แผนที่ทางธรณีวิทยาที่ถูกขีดเขียนด้วยปากกาแดงจนดูเหมือนรอยเลือด และเอกสารนับร้อยฉบับที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กกลางห้อง รวินท์ก้าวเข้ามาข้างในอย่างช้าๆ มือของเขาสั่นเทาขณะหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู ในภาพนั้นเป็นรูปของเขาสมัยยังเด็ก ยืนอยู่ข้างๆ พ่อและแม่ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข แต่ที่น่าแปลกคือ ในพื้นหลังของภาพ—ตรงโขดหินลึกเข้าไปในป่าหลังหมู่บ้าน—มีกลุ่มคนในชุดคลุมสีดำยืนเรียงรายราวกับกำลังทำพิธีกรรมบางอย่าง “นี่มันอะไรกัน...” ลลินพึมพำ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาพลิกอ่าน ลายมือของผู้เป็นแม่ของรวินท์ในนั้นดูเร่งรีบและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง *‘วันที่ 14 พฤษภาคม... เราพบสิ่งที่อยู่ใต้รอยจารึกแล้ว มันไม่ใช่แร่ธาตุ ไม่ใช่พลังงานธรรมชาติ แต่มันคือสิ่งที่รอคอยการตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล... หากรวินท์อ่านเจอข้อความนี้ จงหนีไปให้ไกลที่สุด อย่าได้มองหาความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้บ้านหลังนี้’* “รวินท์!” ลลินร้องเรียก เสียงของเธอสั่นเครือ “นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องการทำวิจัยทั่วไปแล้วนะ มันคือ... การทดลองอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่คนในหมู่บ้านนี้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!” รวินท์ไม่ตอบ เขากำลังเดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง ซึ่งมีพรมผืนหนาวางอยู่ เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยมันออก เผยให้เห็นกลไกประตูลับที่ฝังอยู่ใต้พื้นบ้าน มันไม่ใช่กลไกธรรมดา แต่มันคือร่องรอยของการฝังรากฐานทางวิทยาศาสตร์ที่ก้าวหน้าเกินกว่ายุคสมัยของมันไปหลายสิบปี รวินท์วางมือลงบนแผงควบคุมที่มีรอยสลักเป็นรูปสัญลักษณ์เดียวกับหน้าประตู ทันใดนั้น เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดใหญ่ก็เริ่มขยับตัว เสียงครืดคราดดังก้องไปทั่วทั้งหมู่บ้าน พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับว่าสิ่งที่อยู่เบื้องล่างกำลังขานรับการมาเยือนของสายเลือดที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของครอบครัวนักวิจัยผู้นี้ “อย่าแตะต้องมัน!” ลลินพยายามจะคว้าแขนเขาไว้ แต่ทุกอย่างสายเกินไป แสงสีฟ้าเรืองรองสว่างวาบขึ้นจากรอยแยกของพื้นห้อง มันสว่างจนแสบตา และในความสว่างนั้น รวินท์เห็นเงาร่างคนนับสิบยืนล้อมรอบพวกเขาอยู่—ไม่ใช่เงาของอดีต แต่เป็นเงาของปัจจุบัน ร่างชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่หน้าสุด ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับเป็นกระจกเงาที่สะท้อนอนาคตของตัวรวินท์เอง ชายคนนั้นค่อยๆ ถอดหมวกออกเผยให้เห็นแผลเป็นที่ข้างขมับซ้าย—รอยแผลเดียวกับที่รวินท์มีตั้งแต่วันเกิดอุบัติเหตุ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ลูกชาย” ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้รวินท์รู้สึกเหมือนเลือดในกายแข็งตัว “เธอใช้เวลาสืบหาความจริงนานเหลือเกิน กว่าจะมาถึง ‘จุดเริ่ม’ ของทุกอย่างในวันนี้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ