บาดแผลที่ใจ

“นายพูดอะไรนะ... ข้อมูลนั่นเหรอ?” รวินท์ทวนคำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับมีใครบางคนมาบีบคั้นหลอดลมไว้แน่น ชายปริศนาในฮู้ดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งที่ถูกขยำจนละเอียด เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับเอียงคอมองรวินท์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช ก่อนจะหันหลังกลับเดินหายไปในความมืดมิดของตรอกแคบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับจนน่าอึดอัด รวินท์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็ง ข้อมูลในกระเป๋าใบนี้คือทุกอย่าง คือหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่จะลบล้างความผิดที่เขาไม่ได้ก่อ และมันคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ในวินาทีนี้... ทุกอย่างพังทลายลงแล้ว เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดหาหมายเลขที่เขาคุ้นเคยที่สุดในชีวิต ลลิน... “รวินท์! คุณอยู่ที่ไหนคะ... เดี๋ยว รวินท์! ฟังฉันนะ คุณห้ามไปที่นั่นเด็ดขาด ฉันเพิ่งพบหลักฐานบางอย่างว่าคนของฝั่งนั้นกำลังดักรอคุณอยู่!” เสียงของลลินที่ปลายสายฟังดูตื่นตระหนกและร้อนรน ร้อนแรงราวกับเปลวไฟที่กำลังแผดเผาความเยือกเย็นที่เขาเคยสร้างไว้ “ลลิน...” รวินท์เอ่ยชื่อเธอ เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “ทุกอย่างจบลงแล้ว เขาขายข้อมูลให้คนพวกนั้นแล้ว... ผมไม่มีทางหนีพ้นแล้วล่ะ” “คุณพูดอะไรของคุณ! ตั้งสติหน่อยรวินท์! อย่าเพิ่งยอมแพ้ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน บอกฉันมา!” “ผมคง... กลับไปหาคุณไม่ได้แล้ว” รวินท์วางสายไปดื้อๆ ในขณะที่ลลินที่ปลายสายกำลังกรีดร้องเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นเฉียบของตรอกนั้น รอยแผลเป็นในอดีตเริ่มเต้นตุบๆ ในสมอง ความทรงจำเกี่ยวกับคืนที่เกิดอุบัติเหตุหวนกลับมาทับซ้อนกับความจริงในวินาทีนี้อย่างโหดร้าย เขาไม่ใช่นักสู้ เขาเป็นเพียงชายผู้แบกโลกทั้งใบไว้ด้วยความเสียใจ และวันนี้ โลกทั้งใบที่เขาพยายามรักษาไว้ก็กำลังแตกสลายลงไปต่อหน้าต่อตา อีกด้านหนึ่ง ลลินที่เพิ่งวางสายลงได้แต่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ เธอทิ้งเอกสารทางกฎหมายกองโตบนโต๊ะทำงานแล้วคว้ากุญแจรถวิ่งออกไปทันที เธอรู้ดีว่ารวินท์กำลังเผชิญกับอะไร ความตายไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป แต่มันกำลังยืนรอเขาอยู่เบื้องหน้า เมื่อลลินมาถึงจุดที่รวินท์บอกไว้—ตรอกหลังโกดังร้างย่านชานเมือง—เธอกลับพบเพียงความว่างเปล่า กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และคราบเลือดที่แห้งกรังอยู่บนพื้นดินที่ยังเปียกชื้นเพราะฝนที่เพิ่งหยุดตก “รวินท์!” เธอตะโกนก้อง เสียงของเธอสะท้อนไปกับผนังปูนเก่าๆ ที่ไม่มีวันตอบรับ เธอเดินสำรวจไปรอบๆ หัวใจของเธอเหมือนถูกมีดกรีดลึกทีละน้อยเมื่อเห็นกระเป๋าเอกสารของรวินท์ถูกทิ้งไว้กลางกองขยะ มันถูกเปิดออก และข้างในว่างเปล่า... ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจากกระดาษเปล่าไม่กี่ใบที่ถูกฉีกขาด ลลินทรุดตัวลงข้างๆ กระเป๋านั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เธอไม่ใช่ทนายความผู้เก่งกาจในตอนนี้ เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียบุคคลที่เป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในความมืดมนของชีวิตเธอไป ความจริงที่รวินท์พยายามปกปิดมาตลอด... ความจริงที่ว่าเขามักจะโทษตัวเองเสมอว่าเป็นต้นเหตุของทุกความสูญเสีย วันนี้มันกลายเป็นอาวุธที่ฆ่าเขาได้จริงๆ “คุณทิ้งฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะรวินท์...” เธอพึมพำกับความว่างเปล่า ขณะที่ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาในตรอกจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ลลินชะงัก เธอค่อยๆ หันกลับไปมองด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่สิ่งที่เธอพบไม่ใช่รวินท์... กลับเป็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีด “เขาไปแล้วครับ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “และเขาคงไม่กลับมาในที่ที่คุณจะหาเขาเจอได้อีก” ลลินกัดฟันแน่น “คุณเป็นใคร! คุณทำอะไรเขา!” ชายคนนั้นไม่ตอบ แต่เขาก้าวเข้ามาใกล้จนลลินต้องถอยหลังไปพิงกำแพง เขาหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางมันลงบนพื้นข้างๆ กระเป๋าเอกสารที่ว่างเปล่าของรวินท์ ในรูปนั้นคือรวินท์ที่กำลังหมดสติอยู่บนเบาะหลังของรถคันหนึ่ง ซึ่งกำลังแล่นออกไปสู่ความมืดมิดของทางด่วนที่ทอดไปสู่ชายแดน “ถ้าคุณอยากช่วยเขา คุณมีทางเลือกเดียว” ชายคนนั้นกระซิบ “แต่ทางเลือกนั้น... อาจหมายถึงชีวิตของตัวคุณเองด้วย คุณพร้อมจะแลกมันไหมล่ะครับ ลลิน?” ลลินจ้องมองรูปถ่ายนั้นด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น ในวินาทีนั้นเอง เธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... สิ่งที่รวินท์กำไว้ในมือในรูปถ่ายนั้น ไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า แต่มันคือแหวนวงเล็กๆ ที่เธอเคยให้เขาไว้เป็นเครื่องเตือนใจ และบนแหวนวงนั้น... มีรอยเลือดที่สลักเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก สัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่า... เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องของอุบัติเหตุ แต่มันคือคำสาปที่ถูกจารึกไว้ตั้งแต่วันที่รวินท์ลืมตาดูโลก ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของรวินท์และลลินในตอนนี้ครับ แบล็กสมิธในตำนานครับ