พลังที่เพิ่มขึ้น

"วางมันลงซะ ลลิน" เสียงของผมต่ำและพร่าเลือน ราวกับมันถูกบีบออกมาจากก้อนความแค้นที่สุมอยู่ในอก ลมหายใจของผมติดขัด ยามที่มองเห็นนิ้วเรียวสวยของหญิงสาวที่ผมเคยเชื่อใจกำลังวางอยู่บนปุ่มกดสีแดงฉานบนรีโมทตัวเล็กนั่น ลลินไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องโถงก้องกังวานดุจเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กำลังจะแตกสลาย "คุณคิดว่าตัวเองเหลือทางเลือกมากนักหรือไง รวินท์?" เธอถาม เสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว "ห้าปีที่ผ่านมา คุณขังตัวเองอยู่ในกรงขังแห่งความผิดพลาด แต่คนอย่างคุณ... ถ้าไม่เผชิญหน้ากับความตายแบบจังๆ ก็คงไม่มีวันตื่นจากฝันร้ายนั่นหรอก" ผมมองเห็นเส้นสายสีดำระโยงระยางที่ซ่อนอยู่ใต้พรมและฝังอยู่ในโครงสร้างของตึกนี้ ทุกอย่างมันชัดเจนขึ้นมาในจังหวะที่หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวที่เคยเป็นเหมือนโซ่ตรวน บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง วินาทีนั้น... โลกทั้งใบพลันหยุดนิ่ง มันไม่ใช่ความเงียบปกติ แต่มันคือความเงียบงันที่ไร้ซึ่งมิติของกาลเวลา ฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศหยุดสนิท หยดน้ำที่กำลังร่วงหล่นจากแจกันที่แตกกระจายบนพื้นแขวนลอยอยู่ราวกับภาพวาดสีน้ำมัน ผมเห็นใบหน้าของลลิน—แววตาที่ดูเด็ดเดี่ยวปนความเจ็บปวดหยุดค้างอยู่ตรงหน้า หนึ่ง... สอง... ผมพยายามก้าวเท้า ความรู้สึกเหมือนต้องแหวกว่ายผ่านมวลอากาศที่หนาแน่นดุจน้ำมันดิบ แรงดันในสมองพุ่งสูงจนผมรู้สึกเหมือนเส้นเลือดจะแตก แต่ผมต้องทำ ผมต้องไปให้ถึงตัวเธอ สาม... สี่... หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นจนสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกที่หน้าอก พลังที่ผมไม่เคยรู้ว่ามีอยู่—พลังที่หยุดยั้งความทรมานของอดีตไว้ในห้วงเวลา—กำลังสูบฉีดผ่านเส้นประสาททุกเส้น ผมยื่นมือออกไป คว้าข้อมือของลลินไว้ได้ในวินาทีที่ห้าพอดี ทันใดนั้น โลกก็หมุนคว้าง ความเร็วกลับคืนสู่ปกติ เสียงเปรี้ยงปร้างของเศษกระเบื้องที่แตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว ลลินสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่ารีโมทในมือถูกแย่งชิงไปแล้ว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความว่างเปล่าเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "คุณ... คุณทำได้ยังไง?" เธอหายใจหอบถี่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ "เมื่อกี้คุณอยู่ห่างออกไปตั้งห้าเมตร มันเป็นไปไม่ได้!" ผมมองรีโมทในมือด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกดสวิตช์ปิดระบบ—หากมันคือตัวปิดจริงอย่างที่เธอว่า—แล้วเงยหน้ามองเธอ แววตาของผมคงเปลี่ยนไปจนเธออ่านไม่ออก เพราะเธอถอยกรูดไปจนชิดกำแพง "ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง ลลิน" ผมก้าวเข้าหาเธอช้าๆ ความทรงจำเกี่ยวกับวันที่ครอบครัวผมจากไปถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันต่างออกไป มันไม่ได้ทำร้ายผม แต่มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิง "ผมทำเพื่อที่จะไม่ต้องเห็นใครต้องตายเพราะความล้มเหลวของผมอีก... แม้แต่คุณที่กำลังพยายามจะฆ่าผมก็ตาม" ลลินหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา "ฆ่าคุณเหรอ? รวินท์... คุณยังไม่เข้าใจอะไรเลย ระเบิดนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันติดไว้ แต่มันคือสิ่งที่พวกเขา 'ทิ้งไว้' ในตัวคุณต่างหาก" เธอเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกของผม ตรงตำแหน่งหัวใจ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "คุณคิดว่าพลังที่เพิ่งปลดล็อกได้เมื่อกี้ มันมาจากไหน? มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ แต่มันคือผลข้างเคียงจากชิปที่ฝังอยู่ในสมองคุณตั้งแต่ตอนที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น... พวกเขาไม่ได้ต้องการให้คุณตาย พวกเขาต้องการให้คุณเป็น 'อาวุธ' ที่หยุดเวลาได้ต่างหาก" ผมชะงัก ร่างกายเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ข้อมูลที่เธอเพิ่งพรั่งพรูออกมามันสั่นคลอนความเชื่อทั้งหมดที่ผมมีมาตลอดชีวิต ขณะที่ผมกำลังจะถามว่า 'พวกเขา' คือใคร เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและพร้อมเพรียงกันก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ไม่ใช่คนเพียงหนึ่งหรือสองคน แต่เป็นกลุ่มคนที่ดูเหมือนทหารหน่วยพิเศษที่ฝึกมาอย่างดี พวกเขากำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องนี้ ลลินคว้าแขนผมไว้แน่น แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นความร้อนรน "ถ้าคุณไม่อยากตายในวินาทีนี้... จงใช้พลังนั่นอีกครั้ง แล้ววิ่งไปที่บันไดหนีไฟซะ!" ก่อนที่ผมจะได้ทันตัดสินใจ ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงระเบิดขนาดเล็กที่ทำลายกลอนประตูจนยับเยิน ชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับลำแสงเลเซอร์ที่เล็งตรงมาที่หน้าอกของผม... และตัวหัวหน้ากลุ่มคนหนึ่งที่ก้าวออกมาเบื้องหน้าก็นำพาสิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ มันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นร่างของชายผู้ที่ผมจดจำใบหน้าได้แม่นยำที่สุดในฐานะ 'คนตาย' ที่พรากทุกอย่างไปจากผมในวันนั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกับผม แบล็กสมิธในตำนานครับ