อุปสรรคระหว่างทาง

“สิบปีก่อน...” รวินท์ทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเบาบาง ราวกับเสียงใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบซ้ำลงบนพื้นถนน ความเย็นเยียบจากปลายกระบอกปืนที่กดเข้ากับซี่โครงทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขาตื่นขึ้น แต่ความเจ็บปวดลึกๆ ในใจกลับรุนแรงยิ่งกว่า ชายชุดดำคนนั้นไม่ได้เร่งรีบ มันเพียงแค่ขยับยิ้มกว้างขึ้น เผยให้เห็นไรฟันที่ดูผิดธรรมชาติในเงามืดของตรอกแคบ “ดูท่าความทรงจำของคุณจะยังชัดเจนดีนะครับ รวินท์... หรือผมควรเรียกคุณว่า 'พยานเพียงหนึ่งเดียว' ของคืนนรกวันนั้นดีล่ะ?” รวินท์กัดกรามแน่น เขาไม่อาจขยับตัวได้ตามใจปรารถนา แผนการที่เขาวางไว้ร่วมกับลลินเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันพังไม่เป็นท่า ดูเหมือนว่าตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวเท้าออกจากสำนักงานทนายความ ทุกย่างก้าวของเขาถูกจับจ้องผ่านดวงตาคู่นับไม่ถ้วนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของเมืองใหญ่แห่งนี้ “แกต้องการอะไร” รวินท์เค้นเสียงถาม แม้ในหัวจะพยายามประมวลผลหาทางหนีทีไล่ แต่ความนิ่งเงียบของคู่สนทนาทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีต “ผมไม่ได้ต้องการอะไรนอกจาก 'ของ' ที่คุณซ่อนไว้” ชายชุดดำโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหู ลมหายใจของมันมีกลิ่นยาสูบฉุนจัด “และที่สำคัญกว่านั้น... นายของผมฝากบอกมาว่า การที่ทนายความสาวคนสวยคนนั้นพยายามขุดคุ้ยเรื่องนี้ มันทำให้พวกเราลำบากใจมากครับ” ทันทีที่ชื่อของลลินถูกเอ่ยออกมา หัวใจของรวินท์ก็กระตุกวูบ ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่เขาขลาดกลัวต่อความตาย แต่มันคือการสูญเสียคนสำคัญไปซ้ำรอยเดิมเหมือนเมื่อสิบปีก่อน เขาเหลือบสายตาไปเห็นเงาตะคุ่มของรถตู้สีดำที่จอดนิ่งสนิทอยู่ท้ายซอย ลลินกำลังรอเขาอยู่ที่นั่น... หรือบางที เธออาจจะไม่ใช่คนที่รอเขาอยู่อีกต่อไป เขากระชากตัวกลับอย่างรวดเร็ว อาศัยจังหวะที่ชายชุดดำเผลอใช้ศอกกระแทกเข้าที่ขมับของอีกฝ่ายจนมันเซถอยหลัง รวินท์ไม่ได้รอช้า เขาออกวิ่งสุดกำลังเข้าสู่ความมืดมิดของตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำอีกสองสามคนที่ซุ่มอยู่เริ่มไล่ตามมาติดๆ ขณะเดียวกัน ที่ฝั่งของลลิน หญิงสาวนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าปัดเป็นรอบที่สิบในเวลาไม่ถึงห้านาที รวินท์ควรจะกลับมาถึงรถนานแล้ว “เกิดอะไรขึ้นกันแน่...” เธอพึมพำกับตัวเอง มือที่กุมพวงมาลัยชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอไม่ได้รอเฉยๆ ตามที่ตกลงกันไว้ เพราะความผิดปกติในเอกสารที่เธอได้รับมาเมื่อครู่มันทำให้เธอมั่นใจว่าแผนการของพวกเขารั่วไหล แต่เธอกำลังพยายามสะกดรอยตามรวินท์ด้วยเครื่องติดตามที่ซ่อนไว้ในนาฬิกาของเขา หน้าจอแท็บเล็ตบนเบาะข้างคนขับแสดงสัญญาณตำแหน่งของรวินท์ที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว แต่มันไม่ใช่ทิศทางที่พวกเขาตกลงกันไว้ มันกำลังมุ่งหน้าไปยัง 'โกดังร้างย่านท่าเรือ' สถานที่ที่ควรจะเป็นเป้าหมายในอีกสามวันข้างหน้า ไม่ใช่วันนี้ “พวกเขารู้... พวกเขารู้ทุกอย่าง” ลลินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอไม่ได้เป็นแค่ทนายความที่เก่งกาจ แต่เธอยังเป็นคนที่เข้าใจรวินท์ดีกว่าใคร เธอรู้ว่าถ้าเขาตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน เขาจะเลือกทางที่อันตรายที่สุดเพื่อปกป้องความลับนั้นไว้ เธอกดคันเร่ง รถยนต์พุ่งทะยานออกไปในความมืด แต่ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก ไฟหน้าของรถบรรทุกคันใหญ่ก็สาดส่องเข้ามาจนตาพร่า เสียงเบรกดังสนั่นลั่นถนน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของยางที่บดกับพื้นถนน ลลินหักพวงมาลัยหลบอย่างสุดกำลัง รถของเธอหมุนคว้างก่อนจะไปจอดสนิทอยู่ข้างทาง หัวใจของเธอเต้นรัวแรงแทบทะลุออกมานอกอก ก่อนที่ประตูฝั่งคนขับจะถูกกระชากเปิดออกโดยใครบางคน แสงไฟจากถนนส่องให้เห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ได้ชัดเจน รวินท์ยืนหอบหายใจอยู่ข้างรถ เสื้อผ้าของเขามีรอยฉีกขาดและคราบเลือดจางๆ บนแขนเสื้อ แต่สิ่งที่ทำให้ลลินใจหายที่สุดไม่ใช่สภาพของเขา มันคือแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนหมดสิ้นหนทาง “รวินท์! คุณปลอดภัยไหม?” เธอรีบถามด้วยน้ำเสียงกังวล รวินท์ไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่มองไปที่เบาะข้างคนขับซึ่งมีเอกสารลับฉบับสำคัญวางอยู่ “ลลิน... เราถูกหลอก” เขายื่นมือเข้าไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา แล้วเปิดออกช้าๆ ภาพที่อยู่ข้างในไม่ใช่บันทึกความลับที่พวกเขาควรได้ แต่มันเป็นรูปถ่ายของเขากับลลินที่ถ่ายไว้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาในจุดที่พวกเขาควรจะเป็นความลับ “พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ของชิ้นนั้น” รวินท์เงยหน้าขึ้นมองลลินด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวแต่ปนไปด้วยความเจ็บปวด “พวกเขาต้องการให้เราตายไปพร้อมกับความลับนี้... ตั้งแต่แรกแล้ว” ในจังหวะที่รวินท์กำลังจะพูดต่อ เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังล้อมรอบรถของพวกเขาจากทุกทิศทาง ไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาในห้องโดยสารจนขาวโพลนไปหมด รวินท์ขยับตัวมาบังลลินไว้โดยสัญชาตญาณ ก่อนที่กระจกหน้าต่างด้านหลังจะแตกละเอียดกระจายเต็มตัวรถ ท่ามกลางเศษกระจกที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น มีเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้นจากความมืดข้างหลังพวกเขา “ยินดีด้วยครับที่คุณมาถึงที่นี่... รวินท์ ในเมื่อคุณไม่ยอมมอบมันให้ดีๆ เราก็คงต้องขอรับ 'หัวใจ' ของคุณไปแทน” ลลินหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่ก้าวออกมาจากหลังรถ... มันคือชายคนเดียวกับที่เคยเป็นพยานในคดีอุบัติเหตุของครอบครัวรวินท์เมื่อสิบปีก่อน คนที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับปมปริศนาที่ซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน