การดวลกันกลางสายฝน

“แกคิดว่าความตายจะล้างมลทินในอดีตได้งั้นรึ รวินท์?” กระบอกปืนสีดำสนิทถูกกดลงบนขมับของรวินท์อย่างหนักแน่น เสียงของ ‘วิชัย’ หัวหน้ากลุ่มติดอาวุธที่ครองอำนาจมืดในเขตพื้นที่รอยต่อดังก้องแข่งกับเสียงสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย รวินท์ไม่ตอบโต้ เขานิ่งเงียบ แววตาของเขาที่เคยหม่นแสงเพราะความรู้สึกผิดบัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำก่อนเกิดพายุ หยาดฝนไหลผ่านโครงหน้าคมเข้มของรวินท์ ปะปนไปกับคราบเลือดจางๆ ที่มุมปาก เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาชายตรงหน้า สายตาที่มองทะลุไปถึงเบื้องลึกของความโสมมที่วิชัยพยายามปกปิดไว้ “ถ้าความตายคือทางออก... คุณคงตายไปตั้งแต่ตอนที่เริ่มฆ่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวเองแล้วครับ” รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้วิชัยชะงักไปครู่หนึ่ง “ปากดีนักนะไอ้เด็กเมื่อวานซืน!” วิชัยเหนี่ยวไกปืนจนสุดแรง แต่รวินท์ไวกว่า เขาเอี้ยวตัวหลบคมกระสุนที่เฉียดผ่านแก้มไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เสียงปืนดังสนั่นทำลายความเงียบงันของค่ำคืน รวินท์ฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายเสียจังหวะ พุ่งตัวเข้าประชิด พุ่งหมัดอัดเข้าที่ลิ้นปี่ของหัวหน้ากลุ่มติดอาวุธจนอีกฝ่ายตัวงอด้วยความจุก ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักจนมองแทบไม่เห็นทาง ทั้งสองแลกหมัดกันอย่างดุเดือด ทุกการเคลื่อนไหวของรวินท์เต็มไปด้วยความหนักแน่นและแม่นยำ ไม่ใช่เพื่อความสะใจ แต่เพื่อจบเรื่องราวที่ค้างคาใจมานานนับสิบปี ในหัวของเขามีเพียงภาพอุบัติเหตุในอดีตที่คอยตามหลอกหลอน—ภาพที่เขาพยายามลบเลือนด้วยความเงียบ “แกน่ะ... มันก็แค่ขยะที่โหยหาการไถ่บาป แต่แกจะไม่มีวันได้รับมัน!” วิชัยตะโกนขณะคว้ามีดสั้นออกมาจากซองพก รวินท์ถอยหลังครึ่งก้าว สายตามองเห็นช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวที่หน้าอกของศัตรู ความทรงจำในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เสียงเบรกที่ดังสนั่นและเสียงกรีดร้องที่เขาไม่เคยลืมเลือน รวินท์กัดฟันแน่น มือของเขาสั่นไหวเพียงชั่ววูบ แต่เขาก็ควบคุมมันไว้ได้ เขาไม่ใช่รวินท์คนเดิมที่อ่อนแออีกต่อไป ในจังหวะที่วิชัยเหวี่ยงมีดเข้าหา รวินท์ตัดสินใจไม่หลบ เขาพุ่งตัวสวนกลับ ใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือของวิชัยไว้แน่นจนกระดูกลั่น บิดข้อมือจนมีดร่วงหล่นลงสู่พื้นโคลน ก่อนจะเตะสกัดขาให้ร่างใหญ่ยักษ์ล้มลงกระแทกพื้น วิชัยสำลักเลือดที่ไหลออกมาจากจมูก เขาพยายามตะเกียกตะกายหาปืนที่กระเด็นไป แต่รวินท์เดินเข้าไปใกล้แล้วเหยียบลงบนมือของวิชัยไว้ สายตาที่มองลงมานั้นเย็นชาจนน่าขนลุก “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อแก้แค้นให้ตัวเอง” รวินท์กล่าว เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก “ผมมาเพื่อจบสิ่งที่ตระกูลของคุณเริ่มไว้... และทวงความยุติธรรมให้แก่คนบริสุทธิ์ที่คุณเหยียบย่ำ” “แก... แกคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงที่ตรงนี้งั้นเหรอ?” วิชัยหัวเราะร่าทั้งที่เลือดกบปาก “ลลินทนายสาวคนนั้น... แกคิดว่าเธอจะปลอดภัยงั้นรึ? แกวางแผนไว้ดี แต่แกพลาดจุดที่สำคัญที่สุดไป...” รวินท์ชะงัก มือที่เหยียบมือวิชัยไว้เริ่มสั่นน้อยๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวลที่พุ่งพล่านขึ้นมาฉับพลัน “แกหมายความว่ายังไง!” รวินท์ตะคอก “แกคิดว่าเอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินนั่นมันคือหลักฐานทั้งหมดงั้นสิ? หึ... ความจริงมันโหดร้ายกว่านั้นเยอะ รวินท์... เงาปรารถนาที่แกตามหา ไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดเผย แต่มันมีไว้เพื่อกัดกินคนที่แตะต้องมัน และตอนนี้... ลลินกำลังเปิดแฟ้มนั้นอยู่ ในที่ที่แกไม่มีวันไปถึงได้ทัน” รวินท์ปล่อยเท้าออกจากมือวิชัยทันที เขาหันหลังกลับเตรียมจะวิ่งออกไปจากจุดปะทะ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากรอบทิศทางทำให้เขาต้องหยุดชะงัก ท่ามกลางความมืดมิดของพงหญ้าเงาของชายฉกรรจ์นับสิบคนค่อยๆ ปรากฏขึ้น พวกมันไม่ได้มาเพื่อช่วยวิชัย แต่มันมาเพื่อปิดปากทุกคนที่รู้ความลับนี้ รวมถึงเขาด้วย ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งสาดส่องเข้ามาในลานกว้าง เสียงเบรกดังสนั่นก่อนที่ร่างของหญิงสาวในชุดกันฝนสีเข้มจะก้าวลงมาจากรถ เธอคือลลิน... เธอยืนอยู่ตรงนั้น มือถือแฟ้มสีน้ำเงินเล่มนั้นไว้แน่น สายตาของเธอไม่ได้มองมาที่รวินท์ แต่มองไปที่กลุ่มคนติดอาวุธด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ลลินไม่ได้ดูหวาดกลัวอย่างที่รวินท์คาดไว้ เธอกลับยกยิ้มที่มุมปาก ยิ้มที่ดูเย็นเยียบและแปลกตา รวินท์ใจหายวาบเมื่อเห็นมือของเธอกดโทรศัพท์เครื่องหนึ่งก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเขาพังทลายลงในพริบตา “งานจบแล้วค่ะ... เก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือแม้แต่เศษซากของเงาพวกนี้” คำสั่งนั้นไม่ได้สั่งคนของวิชัย แต่มันสั่งใครบางคนที่ซุ่มอยู่บนตึกร้างเบื้องบน ลำแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของทั้งวิชัยและรวินท์ในเวลาเดียวกัน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับรวินท์และลลินในทุกตอนนะครับ แบล็กสมิธในตำนาน ครับ