เงื่อนงำในนาฬิกาพก

“เก็บมันลงไปเสียรวินท์ อย่าให้ใครเห็นว่าคุณถืออะไรอยู่” ลลินกระซิบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้รวินท์ต้องกำวัตถุเย็นเฉียบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้ตอบกลับในทันที สายตาของเขาจดจ้องไปยังรอยสลักประหลาดบนฝาครอบนาฬิกาพกเรือนเก่าที่เพิ่งขุดพบจากใต้พื้นไม้ในห้องเก็บของบ้านพักตากอากาศของครอบครัว มันไม่ใช่แค่นาฬิกา แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่ส่งกระแสความสั่นสะเทือนผ่านฝ่ามือของเขาไปจนถึงหัวใจ “คุณเคยเห็นรอยจารึกแบบนี้ที่ไหนมาก่อนใช่ไหม ลลิน” รวินท์ถามเสียงต่ำ ดวงตาที่มักจะหม่นแสงด้วยความรู้สึกผิดบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความสงสัย “ตอนที่ผมสัมผัสมัน ความรู้สึกที่ว่า... ว่าผมไม่ได้อยู่ลำพังในความเงียบงันนี้ มันชัดเจนขึ้นมาจนน่ากลัว” ลลินขยับเข้ามาใกล้ รัศมีของความรอบคอบในฐานะทนายความสาวดูจะลดทอนลงเหลือเพียงความเป็นมนุษย์ที่หวาดหวั่น เธอวางมือลงบนหลังมือของรวินท์ สัมผัสที่เย็นเยียบของนาฬิกาไม่ได้ทำให้อุณหภูมิในห้องอบอุ่นขึ้นเลย กลับกัน มันยิ่งทวีความตึงเครียดจนดูเหมือนอากาศรอบตัวจะหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก “ครอบครัวของคุณไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุธรรมดาอย่างที่คุณเข้าใจมาตลอดสิบปีรวินท์” เธอเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา “นาฬิกานี้... มันคือเครื่องยึดโยงบางอย่าง และดูเหมือนมันจะจำคุณได้” รวินท์เม้มปากแน่น เขาค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ไปตามลวดลายที่ดูเหมือนรากไม้พันเกี่ยวกันบนฝาโลหะ ทันใดนั้น กลไกภายในนาฬิกาก็เริ่มขยับ มันไม่ใช่เสียงเดินของเฟืองเหล็กทั่วไป แต่เป็นเสียงการเต้นของหัวใจที่แผ่วเบาและสม่ำเสมอ รวินท์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากวัตถุชิ้นนั้น มันร้อนขึ้น... ร้อนจนน่าจะลวกผิวหนัง แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังโอบกอดความอบอุ่นที่โหยหามาตลอดชีวิต “มันกำลังเรียกผม” เขาพึมพำ ราวกับตกอยู่ในภวังค์ “อย่าหลงเชื่อมัน!” ลลินกระชากมือเขาออก ความเย็นจากนาฬิกาหายไปทันทีที่มันถูกปิดลง แต่รอยไหม้จางๆ ที่ประทับอยู่บนฝ่ามือของรวินท์กลับกลายเป็นรูปทรงเดียวกับรอยสลักบนนาฬิกา รวินท์นิ่งอึ้ง เขาจ้องมองบาดแผลที่ดูเหมือนรอยสักมากกว่ารอยแผลเป็น “คุณรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” รวินท์ถาม เสียงของเขาสั่นเครือ “คุณเข้ามาในชีวิตผม เพื่อช่วยผมสืบเรื่องอุบัติเหตุ หรือคุณมาเพื่อเฝ้ามองว่าไอ้สิ่งนี้จะตื่นขึ้นเมื่อไหร่กันแน่” ลลินชะงัก เธอเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างที่มืดสนิทข้างนอกนั่น “ผมไม่อาจบอกความจริงทั้งหมดได้ในตอนนี้ แต่เชื่อเถอะว่ารวินท์... การที่นาฬิกาเรือนนี้ตื่นขึ้น ไม่ใช่แค่การไขอดีต แต่มันคือการประกาศสงครามกับคนบางกลุ่มที่รอคอยช่วงเวลานี้มาตลอดชีวิต” รวินท์ขมวดคิ้วแน่น เขาหันไปมองนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ตอนนี้เขาสังเกตเห็นรายละเอียดที่พลาดไป เข็มนาฬิกาไม่ได้ชี้บอกเวลา แต่มันกำลังหมุนย้อนศรด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับว่าเวลาในบ้านหลังนี้กำลังไหลกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่เขาพยายามลืมเลือน “ลลิน ถอยไป” รวินท์ร้องเตือนเมื่อแรงสั่นสะเทือนเริ่มกระจายไปทั่วห้อง แผ่นไม้ใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวราวกับมีบางอย่างพยายามผุดขึ้นมาจากนรกชั้นใต้ดิน เขาเอื้อมมือไปคว้านาฬิกานั้นอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้เพียงแค่ถือมันไว้ แต่มันกลับหลอมรวมเข้ากับผิวหนังของเขาอย่างน่าประหลาด ผิวโลหะค่อยๆ จางหายไปและถูกแทนที่ด้วยพลังงานที่ไหลเวียนเข้าสู่เส้นเลือด รวินท์รู้สึกถึงความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามา ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา... มันเป็นความทรงจำของคนผู้หนึ่งที่ถือครองนาฬิกาเรือนนี้ก่อนหน้าเขา ชายคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูมิติบางอย่าง และคนที่ยืนอยู่ข้างหลังชายคนนั้น... คือพ่อของเขา รวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีเพียงความโศกเศร้าอีกต่อไป แต่มีความแข็งกร้าวและอำนาจบางอย่างที่แม้แต่ลลินยังต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความหวาดหวั่น เขาหันไปหาเธอ ความเงียบงันในห้องถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่นจากด้านนอก... เสียงเคาะที่เป็นจังหวะเดียวกับที่เขารู้จักดีในฝันร้ายมาตลอดสิบปี “รวินท์... นั่นไม่ใช่ใครอื่น” ลลินหน้าซีดเผือด “นั่นคือคนที่ตายไปแล้วพร้อมกับครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อน” เงาร่างหนึ่งทอดผ่านประตูไม้ที่สั่นไหว มือที่สวมถุงมือหนังสีดำค่อยๆ บิดลูกบิดประตูเข้ามา และรวินท์ก็ได้เห็นใบหน้าที่เขาเคยร่ำไห้ให้เมื่อนานมาแล้ว... พ่อของเขายืนอยู่ตรงนั้น ในสภาพที่ไม่แก่ลงไปกว่าวันที่อุบัติเหตุเกิดขึ้นแม้แต่วันเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกที่ซ่อนความลับนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผมจะขอแก้ไขและพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นในตอนถัดไปครับ แบล็กสมิธในตำนาน