ความผิดพลาดของแผน

“คุณกำลังจะบอกผมว่า... ตัวเลขชุดนี้ไม่มีอยู่จริง?” รวินท์วางแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังสนั่น แรงสั่นสะเทือนทำให้น้ำในแก้วคริสตัลสั่นไหวเป็นวงคลื่น เขาจ้องมองลลินด้วยแววตาที่พยายามสะกดกลั้นความเดือดดาล ลมหายใจของเขาหนักหน่วงราวกับภูเขาที่กำลังจะถล่มลงมา ลลินไม่ได้ตอบในทันที เธอประสานมือเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าที่เคยฉายแววมั่นใจในฐานะทนายความฝีมือดีบัดนี้กลับดูไร้สีเลือด เธอเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตไปทางเขา บนนั้นปรากฏรหัสชุดหนึ่งที่พวกเขาใช้เวลาแรมเดือนในการสืบเสาะ “ฉันพยายามตรวจสอบกับแหล่งข่าวในตลาดมืดซ้ำอีกสามรอบ รวินท์... รหัสที่เราได้มาจากการเจาะระบบในโกดังนั่น คือรหัสลวง เป็นกับดักที่เขาวางไว้เพื่อล่อให้เราก้าวขาเข้าหาความตาย” เสียงของเธอกระซิบแผ่ว ทว่ากังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานที่ปิดตาย รวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันแห้งผากและบาดลึก เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนัง ตัวเอนพิงพนัก หลับตาลงแน่น ภาพเหตุการณ์อุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนหวนกลับมาทับซ้อนกับความล้มเหลวในปัจจุบัน ความรู้สึกผิดที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้เริ่มกัดกินหัวใจอีกครั้ง “เราเดิมพันทุกอย่างไปกับข้อมูลนี้ ลลิน” รวินท์ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนความปวดร้าว “ทั้งชื่อเสียง ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ หากข้อมูลนี้เป็นของปลอม นั่นหมายความว่า... คนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่แค่ต้องการปิดปากเรา แต่มันต้องการเล่นเกมทารุณกรรมกับเรา” ลลินลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนข้างเขา เธอเอื้อมมือจะแตะไหล่ของชายหนุ่ม แต่รวินท์กลับเบี่ยงตัวหลบ ความเย็นชาของเขาคือเกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาเห็นรอยร้าวในใจ “ฉันขอโทษ” ลลินกล่าวเบาๆ “ฉันประมาทเองที่เชื่อแหล่งข่าวนั้นง่ายเกินไป ฉันแค่... ฉันแค่คิดว่าถ้าเราไขคดีนี้ได้ ชีวิตของคุณจะกลับมาเป็นปกติ คุณจะได้เริ่มต้นใหม่เสียที” “เริ่มใหม่?” รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงศีรษะ ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลง “ลลิน คุณจำไม่ได้หรืออย่างไรว่าโลกของผมมันพังทลายไปตั้งแต่วันที่เบรกในรถคันนั้นขาดสะบั้น ข้อมูลเท็จพวกนี้ไม่ได้แค่ทำให้เราเสียเวลา แต่มันยืนยันว่าศัตรูของเรากำลังเฝ้าดูเราอยู่ มันหัวเราะเยาะเราจากเงามืด!” เขาก้าวเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้แบกรับความตายของครอบครัวไว้เป็นตราบาป เขาไม่ได้ต้องการการเริ่มต้นใหม่ เขาต้องการเพียงความจริงที่ล้างมลทินในอดีตได้ แต่ตอนนี้ ความจริงที่ว่ากลับกลายเป็นเพียงเงาจางๆ ที่ยิ่งวิ่งไล่ก็ยิ่งห่างไกล “มีคนแอบส่งพัสดุมาที่หน้าประตูห้องพักเมื่อครู่นี้” ลลินพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เธอคว้ากล่องกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็กที่วางอยู่บนโซฟาออกมา “ฉันยังไม่ได้เปิดมัน... ฉันกลัวว่ามันจะเป็นคำขู่” รวินท์หันขวับมามองกล่องในมือเธอ ท่าทีของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความระแวดระวังขั้นสูงสุด เขาเดินตรงไปหาสิ่งนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลา เขาใช้มีดพกขนาดเล็กกรีดเทปกาวออกอย่างชำนาญ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและกลิ่นอับชื้นโชยออกมาทันทีที่ฝากล่องเผยอขึ้น ภายในนั้นไม่มีระเบิด ไม่มีอาวุธ มีเพียงรูปถ่ายใบเดียวที่ขอบภาพรุ่ยขาด และกุญแจทองเหลืองเก่าคร่ำคร่าหนึ่งดอก รวินท์หยิบรูปถ่ายขึ้นมา มือของเขาเริ่มสั่นโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในภาพนั้น ใบหน้าที่เขาพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดสิบปี... ใบหน้าของพ่อเขา ที่ยืนถ่ายคู่กับชายอีกคนหนึ่งในวันที่เกิดเหตุการณ์อุบัติเหตุ และชายคนนั้น—คนที่ยืนข้างพ่อของเขา คือบุคคลที่รวินท์เพิ่งได้รับคำยืนยันจากตำรวจว่า "เสียชีวิตไปนานแล้ว" เขาสบตากับลลินที่ขยับเข้ามาดูด้วยความตกใจ ทั้งคู่แทบหยุดหายใจเมื่อพลิกด้านหลังรูปถ่ายนั้น มีลายมือที่อ่านง่ายทว่าน่าสะพรึงกลัวเขียนไว้เพียงสั้นๆ *“พวกเขากำลังตามล่ากุญแจดอกนี้... และพวกเขาก็ยืนอยู่หลังประตูห้องคุณแล้ว”* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ช้าๆ และหนักแน่นราวกับเสียงจังหวะหัวใจของมัจจุราชที่กำลังมาเยือน รวินท์ค่อยๆ หันไปมองที่ประตูห้องพักที่ล็อกไว้แน่นหนา เสียงบิดลูกบิดประตูจากด้านนอกดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่แสงไฟในห้องจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมพวกเขาไว้ หวังว่าตอนที่ 36 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรวินท์และลลินนะครับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ