คำพูดของลลิน

"คุณกำลังฆ่าตัวเองซ้ำสองรวินท์ ความผิดพลาดในอดีตมันไม่ได้เป็นโซ่ตรวนที่ล่ามคุณไว้ แต่มันคือศพที่คุณแบกไว้บนบ่าจนหลังคุณจะหักอยู่แล้ว!" เสียงของลลินไม่ได้กร้าวร้าว แต่มันเฉียบคมเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานที่มืดสลัว กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว รวินท์นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ มือสั่นเทาที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า "ออกไปเถอะลลิน... ผมขอร้อง" เสียงของเขาแหบพร่า เป็นเสียงของคนที่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาจนไม่เหลือความทะนงตัว "เรื่องของผม คุณช่วยอะไรไม่ได้หรอก มันมีแต่จะดึงคุณให้จมลงไปในความเน่าเฟะนี่ด้วย" ลลินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานนั้น ก่อนจะตัดสินใจคว้ากองเอกสารคดีเก่าที่รวินท์พยายามปิดบังมานานนับปีแล้วทุ่มลงบนพื้น เสียงกระดาษที่กระจายตัวราวกับใบไม้ร่วงดังสนั่นในห้องที่เงียบสงัด "คุณคิดว่าผมกลัวความเน่าเฟะเหรอ?" ลลินโน้มตัวลงมา สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่อิดโรยและว่างเปล่าของรวินท์ "ทนายความอย่างผมเห็นความสกปรกของมนุษย์มามากเกินกว่าจะมาสะดุดล้มแค่ปมในใจของคุณ แต่สิ่งที่ผมทนไม่ได้ คือการต้องยืนดูคนที่ผม... ที่ผมคิดว่ามีความสามารถพอจะทำเรื่องยิ่งใหญ่ ต้องมานั่งรอความตายด้วยการปล่อยให้ความทรงจำกัดกินตัวเองแบบนี้" รวินท์แค่นยิ้มที่มุมปาก หยดน้ำตาที่เขาพยายามกักเก็บมาตลอดเริ่มรื้นขึ้นมาแต่ไม่มีวันไหลออกมา "ยิ่งใหญ่? ผมเหรอ? ลลิน คุณดูสิ มือคู่นี้... มือที่ควรจะใช้ปกป้องครอบครัวกลับเป็นมือที่กุมพวงมาลัยในคืนที่รถพุ่งตกเหว มือที่ฆ่าพวกเขาด้วยความประมาทเพียงชั่ววูบ คุณยังเห็นค่าอะไรในตัวผู้ชายคนนี้อีก" "ผมเห็นผู้ชายที่พยายามเปลี่ยนความผิดบาปให้กลายเป็นเกราะคุ้มกันตัวเองไงล่ะ!" ลลินตะคอกกลับ จังหวะการหายใจของเธอเริ่มหนักหน่วง "คุณเอาแต่อ้างอดีตเพื่อเป็นข้ออ้างในการไม่ยอมเดินไปข้างหน้า คุณมันก็แค่คนขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับความจริงว่า... ความตายของพวกเขาคืออุบัติเหตุ ไม่ใช่ความตั้งใจของคุณ!" เธอคว้าคอเสื้อของเขาให้ลุกขึ้นยืน แรงดึงนั้นไม่มากพอจะทำให้รวินท์ล้ม แต่มากพอที่จะทำให้เขาสะดุ้ง รวินท์ชะงักไปครู่ใหญ่ เขามองเห็นแววตาที่สั่นไหวของลลิน แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแทนเขา มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือความปรารถนาดีที่แผดเผา "ถ้านั่นคือความจริง..." รวินท์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ "แล้วทำไมจดหมายฉบับนั้นถึงยังอยู่ในกระเป๋าเสื้อของพ่อผม จดหมายที่ระบุชื่อของคนที่อยู่เบื้องหลังความผิดปกติของเบรกคันนั้น... ทำไมมันถึงเป็นชื่อของคนที่ผมไว้ใจที่สุดในบริษัท" ลลินชะงักมือที่จับเสื้อเขาไว้ เธอขมวดคิ้วแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่กดดันเหมือนเมื่อครู่ หากแต่เป็นความตระหนักรู้ที่น่าหวาดหวั่น "คุณว่าอะไรนะ? ใครคือคนที่คุณไว้ใจที่สุด?" รวินท์หยิบซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าออกจากลิ้นชักที่เขาไม่เคยเปิดมานานปี เขาคลี่มันออกด้วยมือที่สั่นไหวที่สุดเท่าที่เขาเคยเป็นมา กระดาษแผ่นนั้นเปรอะเปื้อนคราบเลือดและรอยความชื้นตามกาลเวลา ลลินก้มลงอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ ของบิดารวินท์ ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" ลลินหน้าถอดสี "ชื่อนี้ถูกระบุว่าเป็นผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์รถไฟชนเมื่อห้าปีก่อนไม่ใช่หรือไง? คุณกำลังจะบอกผมว่า..." "ผมกำลังจะบอกว่า คนที่อยู่ในรถคันนั้นกับผมในคืนนั้น... ไม่ใช่แค่คนเดียวกับที่สั่งฆ่าครอบครัวผม" รวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความสิ้นหวังกลายเป็นประกายไฟแห่งความเคียดแค้น "แต่มันเพิ่งจะติดต่อผมมาเมื่อเช้านี้... ในนามของทนายความคนใหม่ที่จะมาจัดการมรดกที่เหลืออยู่ของผม" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่เชื่องช้าและมั่นคง ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นซิการ์ราคาแพงจางๆ ลอยมาแตะจมูก เขายิ้มอย่างเป็นมิตร แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "ขออภัยที่เสียมารยาทนะครับคุณรวินท์ พอดีผมลืมบอกไปว่า... เอกสารที่คุณถืออยู่น่ะ มันเป็นแค่ 'สำเนา' ที่ผมจงใจทิ้งไว้ให้คุณดูเล่นเมื่อตอนที่คุณยังเด็กเท่านั้นเอง" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของรวินท์และลลินในตอนนี้ครับ แบล็กสมิธในตำนานครับ