มื้อค่ำใต้แสงจันทร์

“อยู่ข้างหลังผม... เดี๋ยวผมจัดการเองว่าใครกันแน่ที่กล้าบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของเรายามวิกาลแบบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกร้าวแกร่งของกวินท์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชื้อพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ผ่านการทำงานหนักกลางแจ้ง ก้าวขึ้นมาบังร่างของรินรดาไว้มิดชิด ความกดดันจากแผ่นหลังกว้างที่แผ่ซ่านออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นในพริบตา รินรดาไม่ได้ถอยหนีตามสัญชาตญาณของการเป็นหญิงสาวอ่อนแอในสายตาคนทั่วไป เธอกลับก้าวเท้าเหลื่อmออกมาเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ชายเสื้อของเขาเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนสติ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองเงาตะคุ่มที่ไหววับอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด “ช้าก่อนค่ะคุณกวินท์... อย่าเพิ่งใจร้อนซัดหมัดใส่ใครเข้าล่ะคะ ดูจากรูปการณ์แล้ว นั่นไม่ใช่โจรผู้ร้ายที่ไหนหรอกค่ะ” รินรดาเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างกายเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกลิ่นดินชื้นหลังฝนตกจากตัวเธอ ลอยเข้าจมูกของวิศวกรหนุ่มจนลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วขณะ “แต่พวกมัน—” “เหมียว... ง่าว...” เสียงร้องเล็กแหลมที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ทำให้ร่างที่กำลังเกร็งเครียดของกวินท์ผ่อนคลายลงทันที เจ้าส้มจ่อย แมวลายเสือตัวอ้วนกลมที่รินรดาเพิ่งเก็บมาเลี้ยง เดินกะโผลกกะเผลกออกมาจากพุ่มไม้ พร้อมกับคาบกระป๋องอลูมิเนียมเก่าๆ ที่ส่งเสียงก๊องแก๊งตามจังหวะการเดิน ด้านหลังของมันยังมีเงาของสุนัขพันธุ์ทางตัวผอมโซที่พวกเธอเพิ่งแบ่งเศษอาหารให้เมื่อตอนเย็นยืนกระดิกหางอยู่ กวินท์กะพริบตาปริบๆ ความดุดันเมื่อครู่วันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเงอะงะที่ชายหนุ่มพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขาแอบถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมามองภรรยาในนามที่กำลังส่งยิ้มพรายอย่างรู้ทันมาให้ “ผม... แค่ระวังตัวแทนคุณเท่านั้นเอง” กวินท์แก้เก้อด้วยการปรับเสียงให้เข้มขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ ท่าทีเก้ๆ กังๆ ที่ขัดกับลุคชายหนุ่มมาดขรึมคนเดิม ทำให้รินรดาอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ “ค่ะ ทราบแล้วค่ะว่าคุณคือนักปกป้องมือหนึ่งของฉัน ขอบคุณนะคะที่ปกป้อง... แต่ตอนนี้ ถ้าเรายังไม่รีบจัดการมื้อค่ำ เกรงว่าผัดหมี่โบราณสูตรพิเศษของฉันคงจะอืดจนกินไม่ได้เสียก่อนนะคะ” รินรดาเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในตัวบ้านไม้ปูนผสมที่ได้รับการปรับปรุงใหม่จนสะอาดสะอ้าน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศ กระเทียมเจียวใหม่ๆ และซีอิ๊วคั่วกระทะที่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทำให้ท้องของกวินท์ส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาทันที แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่แขวนอยู่ใต้ถุนบ้านสาดส่องกระทบกับร่างเพรียวบางของหญิงสาว เธอกำลังงละมุนละไมกับการจัดโต๊ะอาหารเรียบง่ายด้วยภาชนะดินเผาฝีมือชาวบ้านที่เธอออกแบบเอง บนโต๊ะมีจานผัดหมี่สีเข้มโรยด้วยกากหมูกรอบฟูส่งควันฉุย และแกงจืดเต้าหู้หมูสับร้อนๆ ที่โรยผักชีฝรั่งซอยละลานตา กวินท์เดินตามเข้ามาเงียบๆ เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกราบมองรินรดาที่กำลังตักข้าวใส่จานด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของวิศวกรหนุ่มฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากยอมรับ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา รินรดาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน จากหญิงสาวเอาแต่ใจที่เคยสร้างความปั่นป่วนให้กับคนรอบข้าง กลับกลายเป็นนักสู้ผู้พลิกฟื้นผืนดินแห้งแล้งให้กลายเป็นแปลงเกษตรอินทรีย์ที่สร้างรายได้มหาศาล เธอมองเห็นคุณค่าในสิ่งที่คนอื่นมองข้าม และไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคใดๆ ความเด็ดเดี่ยวผสมผสานกับความอ่อนหวานที่ซ่อนอยู่ภายใน ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการทำงานหนักและปัญหาครอบครัวของกวินท์เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง “มองอะไรอยู่คะ? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า” รินรดาเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว สบเข้ากับดวงตาสคมกริบที่จ้องมองมาไม่วางตา รอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากอิ่มทำให้กวินท์รู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ “เปล่าครับ... แค่คิดว่า... อาหารฝีมือคุณดูน่ากินกว่าทุกวัน” กวินท์ตอบเสียงเรียบ แต่ใบหูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด “ปากหวานนะคะตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย สงสัยหมี่จานนี้จะอร่อยเป็นพิเศษจริงๆ” รินรดาแซ่บเบาๆ ก่อนจะคีบเส้นหมี่ผัดส่งเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข ความอร่อยที่กลมกล่อม ทั้งเค็มหวานเผ็ดกำลังดีทำให้รสสัมผัสระเบิดขึ้นในความรู้สึก บรรยากาศรอบตัวในยามค่ำคืนที่มีเสียงจิ้งหรีดเรไรขับกล่อม และลมหนาวโชยอ่อน ยิ่งทำให้มื้อค่ำนี้พิเศษกว่าทุกค่ำคืนที่ผ่านมา กวินท์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่แค่การกินข้าวเพื่อประทังชีวิต แต่มันคือความรู้สึกของการมี “บ้าน” มีใครบางคนรอคอยอยู่ที่นี่หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการสำรวจแนวเขตชลประทานมาทั้งวัน มือหนายื่นไปหยิบช้อนกลางมาตักแกงจืดใส่ถ้วยให้หญิงสาวอย่างเงียบๆ โดยไม่เอ่ยคำใด แต่วินาทีที่นิ้วมือของเขาสัมผัสโดนหลังมือเรียวของเธอโดยบังเอิญ กระแสความอบอุ่นบางเบาก็แล่นแปลบไปทั่วร่างจนทั้งคู่ต้องชะงัก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์บางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในความสัมพันธ์ที่ก้ำกึ่งระหว่างสามีภรรยาในนาม รินรดาช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่ม แสงจันทร์ที่สาดส่องลอดผ่านโครงสร้างหลังคาไม้ลงมาทาบทับบนใบหน้าคมคายของเขา ทำให้กวินท์ในยามนี้ดูมีเสน่ห์จนน่าใจหาย หัวใจดวงน้อยของอดีตนางร้ายกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำโดยไม่รู้ตัว “รินรดา...” เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับถูกมนต์สะกด กวินท์โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นไอแดดของชายชาตรีลอยเข้าแตะจมูก จนรินรลดาต้องกลั้นหายใจ แต่ก่อนที่ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองจะลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังปึงปังขึ้นอย่างรุนแรง ทำลายบรรยากาศโรแมนติกยามค่ำคืนลงในพริบตา! “คุณรินรดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว แปลงเกษตรอินทรีย์แปลงสามถูกคนแอบปล่อยน้ำเค็มเข้าไปทำลายเสียหายหมดแล้ว!” เสียงตะโกนโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของ “ลุงมั่น” ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านดังแทรกเข้ามา พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องวอบแวบอยู่หน้าบ้าน รินรดาผุดลุกขึ้นยืนทันที ประกายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีด ความโกรธเกรี้ยววาบขึ้นในอก ใครหน้าไหนกล้ามาลอบกัดเธอยามวิกาลเช่นนี้! กวินท์ยืนขึ้นตาม ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนน่ากลัว มือหนาคว้าท่อนเหล็กยาวที่วางอยู่มุมห้องมาถือไว้มั่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยโทสะที่ถูกจุดติด “นั่งรออยู่ตรงนี้...” กวินท์เอ่ยเสียงต่ำด้วยความเด็ดขาด ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปปลดกลอนประตู แต่ทว่า... เมื่อประตูไม้ถูกกระชากเปิดออก บุคคลที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าบ้านกลับไม่ใช่แค่ลุงมั่นผู้ตื่นตระหนก แต่เป็นเงาของร่างหนึ่งที่ก้าวล้ำเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร! — ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนปลายปากกาของ “กุหลาบหนามเงิน”เสมอนะคะ —