พันธมิตรผู้ไม่คาดฝัน

"คุณกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ... กวินท์" รินรดาทวนคำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดหรือประกาศิตจากทางการ แต่เป็นเพราะสติปัญญาอันเฉียบคมของเธอกำลังประมวลผลถึง ‘เงื่อนงำ’ เบื้องหลังคำสั่งฟ้าผ่านี้อย่างรวดเร็วดุจฟ้าแลบ แปลแปลงผักออร์แกニックนับร้อยไร่ที่เพิ่งลงทุนลงแรงไปหยาดเหงื่อแรงงาน ระบบน้ำหยดที่เธอออกแบบเองกับมือ และผลผลิตล็อตแรกที่กำลังรอวันเก็บเกี่ยว... ทุกอย่างถูกตัดขาดในชั่วพริบตาเดียว นี่ไม่ใช่ความบังเอิญของธรรมชาติอย่างแน่นอน แต่มันคือ ‘เกมการเมือง’ ของกลุ่มทุนเกษตรกรรมเจ้าใหญ่ที่ต้องการบีบให้เธอกว้านซื้อที่ดินราคาถูกและยอมจำนน กวินท์ไม่ตอบคำถามทันที ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาโลหะสีเงินทอประกายลึกล้ำ เขาขยับตัวเข้าประชิดร่างบางที่ยืนตัวเกร็งอยู่ริมขอบหน้าต่าง ปลายนิ้วมือหนาเอื้อมไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของภรรยาออกอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับข่าวร้ายเมื่อครู่ "ผมไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องทำมาหากินของคุณหรอกค่ะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่หล่อหลอมมาจากประสบการณ์ในฐานะวิศวกรชลกรผู้ควบคุมโครงการระดับชาติ "และผมก็รู้อยู่เต็มอกว่า... ใครเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังคำสั่งประกาศเขตหวงห้ามปลอมๆ นี้" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววพยศและดุดันยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับมีความประหลาดใจวาดผ่าน "คุณหมายความว่า..." "พล็อตเดิมๆ ของพวกตระกูลใหญ่ที่อยากฮุบที่ดินแถบนี้เพื่อทำโรงงานแปรรูปเคมี" กวินท์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่มุมปากช่างเย็นเยียบและอันตรายจนน่าขนลุก "พวกเขาคิดว่าการตัดน้ำจะทำให้คุณคุกเข่าขอความช่วยเหลือ... แต่พวกเขาคงลืมไปว่า สามีของคุณไม่ได้มีดีแค่การยืนกางแผนที่อยู่ในห้องแอร์" บรรยากาศในห้องทำงานรกๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินชื้นและกระดาษร่างแปลนชลประทาน กวินท์ดึงแผนผังแปลงเกษตรทั้งหมดของรินรดากางลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ มือใหญ่วางปากกาหมึกซึมลงอย่างมั่นคง ก่อนจะเริ่มขีดเส้นสีแดงรอบๆ บ่อน้ำบาดาลร้างท้ายไร่ที่ใครๆ ต่างบอกว่าไร้ประโยชน์ "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรกตัดน้ำเรา... เราก็จะสร้างระบบน้ำปิดของเราเอง" กวินท์เงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา แววตาของเขาไม่ได้มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายและ... ความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ท่าทีเคร่งขรึม "ผมจะช่วยคุณรินรดาเองค่ะ" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่เคยแข็งกระด้างมาตลอดตั้งแต่ชาติก่อน กลับไหววูบอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินประโยคสนับสนุนจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘สามีในนาม’ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกจนน่าตกใจ เธอพยายามตั้งสติแล้วหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด "ทำไมคุณถึงยอมช่วยฉันล่ะคะ? การขัดคำสั่งทางการ หรือแม้แต่การแอบสร้างระบบชลประทานปิด มันเสี่ยงต่อหน้าที่การงานของคุณนะกวินท์... คุณเป็นถึงวิศวกรหัวกะทิของกรมชลประทาน ทำไมถึงยอมเอาอนาคตมาเสี่ยงกับแปลงผักของนางร้ายนอกสายตาคนนี้กัน?" กวินท์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายดินฝนปะทะเข้ากับปลายจมูกของรินรดา จนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ "เพราะแปลงผักนอกสายตาของคุณ... คือที่ที่ภรรยาของผมทุ่มเทหยาดเหงื่อทุกหยดลงไป" กวินท์กระซิบเสียงพร่า แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งจนคนฟังต้องเสมองทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจัด "อีกอย่าง... ผมเกลียดพวกหน้าตัวเมียที่ชอบรังแกผู้หญิงที่พยายามหาเงินสุจริตมาเลี้ยงตัวเองที่สุดค่ะ" น้ำเสียงจริงจังและทรงพลังนั้นทำให้รินรดากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอยอมรับเลยว่าผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ร้ายกาจอย่างยิ่งยวด ยามที่เขาถอดมามาดวิศวกรผู้เย็นชาแล้วแปลงร่างเป็นผู้สนับสนุนเบื้องหลัง เขากลับน่ากลัวและพึ่งพาได้ยิ่งกว่าขุนศึกโบราณเสียอีก "ถ้าอย่างนั้น... ท่านวิศวกรผู้รอบรู้ มีแผนการอะไรในหัวแล้วล่ะคะ?" รินรดาปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักบริหารสาวผู้เฉียบคมอีกครั้ง เธอใช้นิ้วเรียวเคาะลงบนโต๊ะไม้ "บ่อน้ำบาดาลท้ายไร่นั้นดินเค็มจัด น้ำใช้รดพืชผลไม่ได้ แถมยังอยู่ใกล้แนวเขตที่ดินของตระกูลสมศักดิ์ ถ้าเราขุดเจาะหรือเดินท่อตอนนี้ พวกมันต้องรู้ตัวแน่" "ใครบอกว่าเราจะใช้ท่อบนดินล่ะคะ" กวินท์หยิบดินสอขึ้นมาขีดเส้นโยงใต้ดินในแผนผัง "เราจะใช้เทคนิค ‘ขุดเจาะแนวนอนลอดใต้ชั้นหินดินดาน’ จากใต้ถุนเรือนเพาะชำของคุณตรงไปยังตาน้ำธรรมชาติใต้ภูเขาหินปูนที่อยู่นอกเขตหวงห้าม... น้ำตรงนั้นใสสะอาด ปราศจากสารเคมี และไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้อง เพราะมันอยู่ใต้โฉนดที่ดินกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลที่เราเพิ่งซื้อเก็บไว้เมื่อเดือนก่อน" ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ที่ดินผืนเล็กๆ รกร้างไร้ราคาที่เธอเคยซื้อเพราะความเสียดายเงินทอนเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน บัดนี้กลับกลายเป็น ‘กุญแจดอกสำคัญ’ ที่สามารถไขทางรอดให้กับอาณาจักรเกษตรกรรมของเธอได้! ผู้ชายคนนี้... มองการณ์ไกลไปถึงไหนกันแน่? หรือว่าเขาแอบวางแผนเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากขอเสียอีก? "คุณนี่มัน..." รินรดาเค้นเสียงพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองใบหน้าคมคายที่กำลังยิ้มพึงพอใจกับปฏิกิริยาของเธอ "ผมเป็นสามีของคุณนะคะรินรดา หน้าที่ของผมคือการถมหลุมพรางที่คนอื่นขุดไว้ให้คุณ... แล้วสร้างทางด่วนพาคุณไปสู่ความสำเร็จต่างหาก" กวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ก่อนที่เขาจะยืดตัวตรงแล้วคว้าหมวกนิรภัยขึ้นมาสวม "คืนนี้ตอนเที่ยงคืน เตรียมเสื้อผ้ากันเปื้อนและรองเท้าบูทให้พร้อมค่ะ เราจะไปสำรวจอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดินกัน... สองต่อสอง" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อภารกิจลับยามวิกาล แต่เป็นเพราะสัมผัสอบอุ่นจากมือหนาที่เอื้อมมาแตะคางเธอเบาๆ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นจางๆ ของความอบอุ่นที่อบอวลอยู่ในอากาศ ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กรายการเมล็ดพันธุ์ในสมุดบัญชีเพื่อเตรียมรับมือกับสงครามชลประทานในคืนนี้ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนหอบเหนื่อยของเด็กรับใช้ในไร่ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณรินรดาคะ!แย่แล้วค่ะ! ...จู่ๆ ก็มีรถบรรทุกปริศนาหลายคันขนดินถมแม่น้ำสายหลักหน้าหมู่บ้านจนแห้งขอด และตอนนี้... พวกคนจากตระกูลสมศักดิ์กำลังนำถังสารเคมีลึกลับมาเทลงในบ่อพักน้ำสำรองของชุมชนแล้วค่ะ!" รินรดาสะپัดหน้าขวับ ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะเปิดฉากทำลายล้างความสุขของเธออย่างโจ่งแจ้ง... ก็อย่าหาว่านางร้ายคนนี้ใจร้ายก็แล้วกัน! แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวเท้าออกจากประตู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ ‘ซุปไก่ตุ๋นยาจีนตุ๋นเห็ดหอมป่า’ ที่ลอยฟุ้งทะลุกรอบประตูเข้ามาเตะจมูกอย่างจัง ทั้งๆ ที่ในบ้านไม่มีใครเข้าครัวทำอาหารเวลานี้เลยสักคน! รินรดานิ่งงั้น ขนกายลุกชันขึ้นทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนพิงกรอบประตูห้องครัว ยิ้มให้เธออย่างลึกลับพร้อมกับถาดอาหารนึ่งร้อนๆ ที่ส่งควันกรุ่นยั่วยวนใจ ท่ามกลางบรรยากาศวิกฤตที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก... บุคคลที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้กลับก้าวเข้ามาในบ้านของเธอในยามวิกาล พร้อมกับถาดอาหารที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งเรือนเพาะชำ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของรินรดากับกวินท์มาจนถึงตอนนี้นะคะ