ผืนดินที่ไม่มีใครต้องการ

กลิ่นดินชื้นๆ ที่คละคลุ้งด้วยซากวัชพืชเน่าเปื่อยและเศษปุ๋ยเคมีตกค้าง ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกสะดוกสะดอนแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... สำหรับอดีตนางร้ายที่ผ่านสมรภูมิชีวิตมาโชกโชน กลิ่นเหล่านี้คือกลิ่นอายของเงินตราและอำนาจที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนดินแห้งแล้งขนาดสามไร่หลังเรือนพัก "คุณผู้หญิงคะ จะไหวแน่หรือเจ้าคะ ที่ดินตรงนี้แม้แต่หญ้าคาวยังแทบไม่ยอมขึ้นเลยนะเจ้าคะ ชาวบ้านเขาพากันลือกันให้แซ่ดว่าผืนนี้ต้องคำสาป ปลูกอะไรก็ตาย ปลูกกล้วยยังแคระแกร็นจนแม่ค้าในตลาดไล่ตะเพิดมาแล้ว" เสียงของบ่าวรับผิดชอบแปลงผักที่ถูกจัดสรรมาให้เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล ใบหน้าของนางฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด รินรดายกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากลื่น ก่อนจะส่งยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมกวาดมองผืนดินสีเทาหม่นที่แตกแห้งเป็นระแหงราวกับผิวหนังของจระเข้ "คำสาปอะไรกันคะป้าทิพย์ ไม่มีหรอค่ะ มีแต่ความไร้เดียงสาของคนที่ไม่รู้วิธีปรนเปรอผืนดินต่างหาก คนพวกนั้นผลาญธาตุอาหารในดินจนหมดเกลี้ยงแล้วคาดหวังให้มันผลิตทองคำออกมาโดยไม่ยอมเติมอะไรกลับคืน... ช่างโง่เขลานัก" รินรดาก้มตัวลง หยิบก้อนดินขึ้นมาบี้ขยี้ระหว่างปลายนิ้ว ความรู้สึกสากมือและแห้งผากไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อ ในมิติพิเศษที่เธอกำลังครอบครองอยู่นั้น มีหัวเชื้อจุลินทรีย์ชั้นดีและปุ๋ยหมักชีวภาพสูตรโบราณที่ถูกยกระดับด้วยวิทยาการล้ำยุคเตรียมไว้พร้อมแล้ว แค่รดลงไปไม่กี่หยด ผืนดินที่ตายซากแห่งนี้ก็จะฟื้นคืนชีพกลายเป็นทองคำสีเขียวที่ใครก็แย่งชิงไม่ได้ ขณะที่เธอกำลังวางแผนผังแปลงปลูกผักออร์แกนิกในหัวอย่างเพลิดเพลิน เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร... กวินท์ วิศวกรชลประทานผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก แต่กลับยืนสังเกตการณ์เธออยู่เงียบๆ แบบนี้มาครึ่งค่อนวันแล้ว "คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าแฝงด้วยความกังขา รินรดายืดตัวขึ้นช้าๆ ปัดเศษดินออกจากฝ่ามือ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับสามีในนามที่วันๆ เอาแต่ขุดคูคลองและคำนวณอัตราการไหลของน้ำ "ดิฉันไม่ได้เล่นตลกค่ะคุณกวินท์ ดิฉันกำลังจะสร้างอาณาจักร" เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละน้อย จนกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นดินจางๆ ของเธอปะทะเข้ากับจมูกโด่งเป็นสันของเขา กวินท์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้า ร่องรอยความท้าทายในแววตาของเธอทำให้หัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดของวิศวกรหนุ่มเกิดระลอกคลื่นไหว "อาณาจักรบนกองขยะเนี่ยนะ? ชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะคุณลับหลังกันหมดแล้ว ว่าคุณสติฟั่นเฟือนที่เอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายมาละลายทิ้งกับที่ดินรกร้างไร้ค่า" กวินท์เตือนด้วยความหวังดี... หรืออาจจะด้วยความรำคาญใจที่เห็นภรรยาตัวเองตกเป็นขี้ปากของคนทั้งหมู่บ้าน รินรดากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา จนกวินท์ต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ปล่อยให้พวกเขาหัวเราะไปก่อนเถอะค่ะคุณกวินท์... เพราะอีกไม่นาน คนพวกนั้นจะต้องมาคุกเข่าขอซื้อผักจากมือดิฉันในราคาที่แพงลิบลิ่ว และถ้าคุณยังสงสัยในความสามารถของดิฉันล่ะก็... คอยดูความมหัศจรรย์ที่จะเกิดขึ้นในอีกเจ็ดวันข้างหน้านี่ให้ดีก็แล้วกันนะคะ" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าเรือนพักอย่างสง่างาม ทิ้งให้กวินท์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่ลับตาไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ผ่านไปเจ็ดวันตามคำประกาศิตของภรรยา... สิ่งที่เกิดขึ้นไม่อาจเรียกว่าปาฏิหาริย์ธรรมดาได้อีกต่อไป แปลงผักออร์แกนิกสามไร่ที่เคยแห้งแล้งและเต็มไปด้วยซากวัชพืช บัดนี้กลับเขียวขจีไปด้วยผักสลัดนานาชนิดและสมุนไพรพรีเมียม ใบอวบอ้วนสีเขียวสดใสต้องหยาดน้ำค้างยามเช้าเปล่งประกายระยิบระยับราวกับโรยด้วยเพชร กลิ่นหอมกรุ่นของผักสดและดินดีลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่แปลงผักของเศรษฐีประจำหมู่บ้านที่อยู่ติดกันยังต้องหมองคล้ำและเหี่ยวเฉาลงอย่างเห็นได้ชัด ข่าวลือเรื่อง "ผืนดินต้องคำสาป" ถูกลบเลือนหายไปในชั่วข้ามคืน แทนที่ด้วยเสียงฮือฮาและความโลภที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของคนตระกูลสามีที่เคยขับไลไสส่งเธอ รินรดายืนกอดอกมองผลงานชิ้นเอกของตัวเองด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อเธอเห็นเงาร่างของแม่สามีและบรรดาญาติจอมปลอมกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ... แต่ทว่า ก่อนที่แม่สามีจะทันได้เอ่ยปากต่อว่าหรือทวงบุญคุณอันใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบของบ่าวรับใช้คนสนิทก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน "คุณผู้หญิงเจ้าคะ!แย่แล้วเจ้าค่ะ! มี... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่ขับรถยนต์หรูหราสามคันรวดมาจอดอยู่ที่หน้าบ้าน บอกว่าจะมาขอเหมาซื้อผักล็อตแรกทั้งหมดในราคาสูงเท่าไหร่ก็ยอมจ่ายเจ้าค่ะ!" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำใด รถยนต์ซีดานหรูคันนำหน้าก็เปิดประตูออก พร้อมกับการก้าวลงมาของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ใบหน้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากความทรงจำของร่างนี้... เขาคือเจ้าพ่อตลาดค้าส่งผักรายใหญ่ที่สุดในจังหวัด ผู้ที่เคยปฏิเสธและเหยียดหยามเธอนั่นเอง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" มาโดยตลอดนะคะ