ศัตรูจากสำนักมรรคา

เสียงโลหะกระทบกันครั้งหนึ่งดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆังสำริดแห่งยมโลก กลิ่นอายโลหิตและไอปราณที่แผดเผาจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงลับ ณ หมู่บ้านชายแดนแห่งนี้แทบไม่หลงเหลือความสงบสุขอีกต่อไป ดวงตาของหลี่มู่เหวินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น ขณะที่เงาร่างลึกลับร่างหนึ่งกำลังก้าวพ้นจากความมืดมิดเข้ามาในห้องโถงลับ พร้อมกับกลิ่นอายพลังปราณที่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัว! "ไม่นึกเลยว่า... ศิษย์น้องผู้พี่จะยังหลบซ่อนอยู่ในสถานที่กันดารเช่นนี้" สุ้มเสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของใบมีดกับหินลับคมดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดคลุมสีเทาเข้มปักลายเมฆาอัคคีที่ก้าวล่วงเข้ามาจนพ้นเงาอับ ชายผู้นั้นมีใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเรียวรีดุจงูพิษ และที่สำคัญที่สุดคือป้ายหยกประจำตัวที่ห้อยอยู่ข้างเอว—สัญลักษณ์แห่งสำนักมรรคา สำนักใหญ่ผู้เรืองอำนาจฝ่ายอธรรมที่เคยขับไล่และกวาดล้างอาจารย์ของเขาจนต้องดับสูญ! หลี่มู่เหวินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ไอปราณสีครามเข้มในจุดตันtianหมุนวนปั่นป่วนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับมาแรมปี เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือขวาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกุมขวดหยกบรรจุเม็ดยาสลายวิญญาณไว้แน่น แต่นิ้วมือกลับสั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความกลัว... หากแต่เป็นเพราะจิตสังหารที่พลุ่งพล่านจนยากจะสะกดกลั้น "หานเทียน... เจ้ากล้าดียังไงถึงตามรอยข้ามาถึงที่นี่" หลี่มู่เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดู บุรุษนามหานเทียนหัวנסในลำคอแผ่วเบา แววตากวาดมองสำรวจคราบเขม่าเตาหลอมโอสถและสมุนไพรล้ำค่าที่กองอยู่มุมห้อง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฮึ... สำนักมรรคาเราไม่เคยปล่อยให้หนามยอกอกมีชีวิตรอด ยิ่งเจ้าครอบครองตำราโอสถบรรพกาลและวิชาลับของอาจารย์ผู้ล่วงลับด้วยแล้ว เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการหนีมาหลบซ่อนอยู่ในชายแดนรกร้างจะช่วยให้เจ้ารอดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเราได้?" บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมของหลี่มู่เหวิน แม้เขาจะสำเร็จวิชาโอสถขั้นสูงจนสามารถปรุงยาทะลวงขอบเขตได้ แต่ในด้านพลังยุทธ์และการฆ่าฟัน เขายังเป็นรองยอดฝีมือจากสำนักใหญ่ระดับนี้อยู่หลายส่วน ทันใดนั้นเอง ประกายแสงสีเงินยวดยิ่งสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกจากแหวนมิติที่นิ้วมือของหลี่มู่เหวิน พร้อมกับร่างโปร่งแสงของสตรีในชุดอาภรณ์ขาดวิ่นที่ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างกะทันหัน! เย่ซิงหลัน... วิญญาณเซียนผู้สถิตอยู่ในดาบหัก แววตาคู่คมกริบของนางทอดมองไปยังหานเทียนด้วยความเย้ยหยัน รัศมีพลังปราณระดับบรรพกาลที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งแสงนั้น แม้จะเหลือเพียงเศษเสี้ยว แต่มันก็มากพอที่จะทำให้หานเทียนต้องชะงักฝีเท้าและถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตื่นตระหนก "มดปลวกกล้าดียังไงถึงเหยียบย่างเข้ามาในอาณาrขตของคนผู้นี้?" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นจนบาดลึกถึงจิตวิญญาณดังขึ้นจากริมฝีปากบางเฉียบของเย่ซิงหลัน นางเหลือบสายตากลับมามองหลี่มู่เหวินเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิแกแกมเอ็นดู "เจ้าเด็กโง่... มัวแต่ยืนทื่ออยู่ทำไม? ปราณกระบี่ในตัวเจ้าสูญเสียความสงบไปหมดแล้วหรือ?" หลี่มู่เหวินสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา เขารู้ดีว่าลำพังฝีมือของตนในเวลานี้ยังยากจะรับมือหานเทียนได้โดยตรง แต่เมื่อมีเย่ซิงหลันอยู่เคียงข้าง ต่อให้เบื้องหน้าคือขุมนรกโลกันตร์ เขาก็ไม่มีวันถอยหลังเป็นอันขาด! หานเทียนหรี่ตาลงจ้องมองร่างโปร่งแสงของเย่ซิงหลันด้วยความประหลาดใจระคนโลภ "นั่นมัน... ดวงจิตเซียนโบราณ? ฮ่าๆๆ นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมีวาสนาถึงเพียงนี้ ซ่อนตัวอยู่ชายแดนเพื่อฝึกฝนวิชามารกับวิญญาณเร่ร่อนสินะ! เช่นนั้นวันนี้ทั้งชีวิตของเจ้าและดวงจิตตนนั้น... ข้าหานเทียนจะขอรับไว้ทั้งหมด!" สิ้นเสียง หานเทียนก็สะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง กระบี่เหล็กกล้าสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยไอพิษพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่กลางอกของหลี่มู่เหวินด้วยความเร็วราวมัจจุราชคร่าวิญญาณ! หลี่มู่เหวินไม่หลบหนี มือที่กำขวดโอสถพลántผสานอินทร์ตบลงบนพื้นศิลา ทันใดนั้น ค่ายกลอัคคีโลกันตร์ที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้าก็ระเบิดแสงเจิดจ้าขึ้นสกัดกั้นคมกระบี่เอาไว้ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตาย! ทว่า... แรงกระแทกจากการปะทะกลับสะท้อนกลับมาจนหลี่มู่เหวินกระอักโลหิตออกมาคำโต ร่างกายเซถอยหลังไปหลายก้าว ขณะที่หานเทียนกลับทะลวงผ่านเปลวเพลิงเข้ามาได้ด้วยรอยยิ้มกระหายเลือด พร้อมกับเงาดาบที่เงื้อง่าขึ้นหมายปลิดชีพเขาในดาบเดียว! "มู่เหวิน!" เสียงอุทานของเย่ซิงหลันดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งแสงของนางที่พุ่งเข้าขวางหน้าคมกระบี่นั้นด้วยความเร็วแสง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เพลิงโอสถสวรรค์" เสมอมาครับ