ความทรงจำที่ถูกฝังไว้

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดังสนั่น จนกาแฟดำในแก้วกระเซ็นเป็นวงสีเข้ม ศรันยาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งไขว่ห้าง วางสีหน้าราบเรียบราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อท้าทายอำนาจเงินของบุรุษตรงหน้า "คุณไม่มีสิทธิ์ยื่นข้อเสนอแบบนี้ ทนายศรันยา!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้สั่งการอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านกำลังสั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธ ธราธิปจ้องมองผู้หญิงในชุดสูทสีชาคูลต์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้านั้นคมคาย ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำเผยรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งตรงมาอย่างไม่เกรงกลัว "ดิฉันมีสิทธิ์ทุกประการในฐานะตัวแทนทางกฎหมายของจำเลยค่ะ ท่านประธานธราธิป" ศรันยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนบาดลึกเข้าlไปในขั้วหัวใจของคนฟัง "และกรุณาลดโทนเสียงลงด้วยนะคะ ที่นี่คือห้องประชุมสำนักงานกฎหมาย ไม่ใช่ห้องประชุมบอร์ดบริหารที่คุณจะใช้อำนาจครอบ 3 โลกได้" ธราธิปแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่ความเนี้ยบของเรือนร่าง ท่าทีที่เย่อหยิ่งอย่างมีชั้นเชิง ไปจนถึงแววตา... แววตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความด้านชาและเด็ดเดี่ยว มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน... ภาพในอดีตย้อนกลับมาทับซ้อนอย่างไม่ทันตั้งตัว วันที่ฝนตกหนักจนน้ำท่วมขังถนนหน้าคฤหาสน์ วันที่ผู้หญิงอีกคน—ภรรยาที่เขาเคยตีค่าว่าไร้ค่าดั่งฝุ่นละออง—ยืนถือใบหย่าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแบบนี้ไม่มีผิดเพี้ยน *“ถ้าคุณอยากได้อิสรภาพนัก ก็ไสหัวไปให้พ้นชีวิตผมซะ!”* เสียงตวาดก้องในอดีตสะท้อนก้องในโสตประสาท ธราธิปเผลอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน เขายังจำรอยยิ้มหยันบนเรียวปากบางเฉียบของภรรยาเก่าในวันนั้นได้ดี มันคือรอยยิ้มเดียวกันกับที่ศรันยากำลังประดับไว้บนใบหน้าตอนนี้เป๊ะๆ หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมากลางอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เขาเคยคิดว่าผู้หญิงทุกคนก็เหมือนกันหมด วิ่งไล่ตามเงินตราและนามสกุลของเขา แต่ไม่ใช่กับแววตาคู่ที่เขากำลังจ้องมองอยู่ตอนนี้... แววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของนักกฎหมายมืออาชีพ "คุณมองอะไรคะ ดิฉันมีอะไรติดอยู่บนหน้าอย่างนั้นหรือ" ศรันยาเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยการกดดันทางจิตวิทยาอย่างแนบเนียน เธอจงใจหยิบปากกา Montblanc ด้ามหรูขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ท่าทางนั้นช่าง... เหมือนเสียจนธราธิปเกือบจะหลุดปากเรียกชื่อเก่าออกไป "เปล่า..." ธราธิปเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ดวงตากลมโตคู่นั้น "แค่รู้สึกว่า... คุณทำให้ผมนึกถึงคนโง่คนหนึ่ง" "อ้อ คนโง่ที่ถูกคุณทำลายชีวิตจนย่อยยับไปแล้วหรือเปล่าคะ?" ศรันยาตอกกลับทันควันโดยไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัว รอยยิ้มบนมุมปากของเธอเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีด "น่าเสียดายนะคะที่คนโง่คนนั้นไม่อยู่ให้คุณเหยียบย่ำเล่นอีกแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ... ในฐานะทนายความ ดิฉันจะทำหน้าที่ 'ทวงคืน' ทุกอย่างที่เธอควรจะได้ ภาษีของความหยิ่งทะนงที่คุณเคยมอบให้เธอ... วันนี้คุณจะต้องชดใช้มันทีละต้นทุนเลยทีเดียว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ธราธิปจ้องหน้าอดีตภรรยาที่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาอย่างเจ็บปวด เขารู้ดีว่าไม่มีทางชนะคดีนี้ หากคู่กรณีคือทนายมือหนึ่งที่มีแรงจูงใจส่วนตัวอันดำมืดซ่อนอยู่เบื้องหลัง ในจังหวะที่ธราธิปกำลังจะอ้าปากเอ่ยเจรจาต่อรองด้วยเงื่อนไขใหม่ เสียงเคาะประตูก็กร่อนทำลายความเงียบลง ก๊อก ก๊อก ก๊อก "ขออนุญาตค่ะคุณศรันยา เอกสารเพิ่มเติมสำหรับคดีฟ้องร้องทรัพย์สินล็อตสุดท้ายมาแล้วค่ะ... อ๊ะ ขอโทษค่ะ พอดีน้องรันต์แกงอแงอยากเจอคุณแม่ค่ะคุณแม่ศรันยา" เสียงใสของเลขาฯ สาวดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กชายวัยราวๆ หวบเศษในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักกำลังวิ่งเตาะแตะเข้ามาในห้อง พร้อมกับเรียกชื่อผู้เป็นแม่เสียงแจ๋ว ศรันยาสะดุ้งเล็กน้อย สีหน้าที่เคยเยือกเย็นมาตลอดพังทลายลงชั่วเสี้ยววินาที เธอรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อจะไปคว้าตัวเด็กน้อย ทว่า... ช้าไปก้าวเดียว เด็กชายหยุดยืนแป้นแล้นอยู่ตรงหน้าธราธิป ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากมหาเศรษฐีหนุ่มราวกับพิมพ์เดียวกัน จมูกโด่งรั้นและลักยิ้มที่แก้มข้างขวานั้น... ชัดเจนยิ่งกว่าผลตรวจทางวิทยาศาสตร์ใดๆ ธราธิปค้างเติ่ง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า สมองของเขาขาวโพลn หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อเด็กชายเอียงคอมองหน้าเขาแล้วเอ่ยทักด้วยเสียงแจ๋วใสที่บาดลึกถึงวิญญาณ "คุณลุงหน้าดุ... หน้าเหมือนปะป๊าในรูปถ่ายของแม่รันจังเลยครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับแผลในใจและการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ