กลิ่นอายความล้มเหลว

“คุณกำลังเล่นเกมที่ไม่มีทางชนะหรอกค่ะ คุณธราธิป” สุ้มเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมคณะกรรมการบริหารบริษัท "ธราธิปกรุ๊ป" แอร์คอนดิชั่นเนอร์ตัวใหญ่ทำความเย็นจนเยียบเฉียบ แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายขึ้นตามขมับของนักธุรกิจหนุ่มผู้เคยยิ่งใหญ่ ศรันยา ในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีสีเทาเข้ม นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม เอกสารในแฟ้มสีดำตรงหน้าเธอไม่ใช่แค่กระดาษธรรมดา แต่มันคืออาวุธร้ายที่ถูกรวบรวมและคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทุกตัวอักษร ทุกตัวเลข และทุกรายเซ็นต์ คือหลักฐานมัดตัวที่ไร้ซึ่งช่องโหว่ ธราธิปมองอดีตภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งโกรธเกรี้ยว หวาดหวั่น และ... เจ็บปวด ลึกซึ้ง ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเงาไร้ค่าในบ้านหลังใหญ่ บัดนี้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าในฐานะทนายความมือฉกาจ ผู้กุมชะตากรรมทางธุรกิจทั้งหมดของเขาไว้ในอุ้งมือ “คุณทำแบบนี้ทำไม ศรันยา...” ธราธิปเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ “เราเคย... เราเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันนะ” “คำว่า ‘เคย’ มีค่าแค่เศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำค่ะ คุณธราธิป” ศรันยาตอบกลับทันควันโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา แววตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ “และคนที่ฉีกมันทิ้งอย่างไร้ความปรานี ก็คือตัวคุณเองเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่หรือคะ?” คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของธราธิปราวกับลิ่มเหล็กเผาไฟ ความทรงจำในวันที่เขาเคยไล่เธอออกจากบ้านอย่างไร้ศักดิ์ศรี ในยามที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และร้องขอความเห็นใจ ย้อนกลับมาทุบตีเขาอย่างสาสม บัดนี้ กรรมตามสนองแล้ว... และมันกำลังพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักไปทีละน้อย เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าคณะกรรมการบริหารเริ่มดังขึ้นทีละน้อย ความเชื่อมั่นที่มีต่อประธานหนุ่มผู้ไร้พ่ายกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง เอกสารที่ศรันยาเพิ่งแจกจ่ายออกไปเมื่อครู่ระบุชัดเจนถึงความไม่โปร่งใสในการบริหาร การยักย่ายถ่ายเททรัพย์สิน และที่สำคัญที่สุด... การถอนตัวของ "กลุ่มทุนคานาว่า" หุ้นส่วนรายใหญ่ที่สุดจากญี่ปุ่น ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับการก้าวเข้ามาของชายสูงวัยชาวญี่ปุ่น Mr. Kenji Takahashi ประธานกรรมการบริหารคานาว่ากรุ๊ป สีหน้าของเขาเย็นชาและไร้ไมตรีอย่างยิ่ง ธราธิปผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏบนใบหน้าคมสันที่เริ่มซีดเผือด “ท่านประธานเคนจิครับ เรื่องข้อตกลงที่เราคุยกันไว้—เรายังสามารถเจรจากันได้นะครับ ทางเราพร้อมจะ—” “พอเถอะครับ คุณธราธิป” ล่ามส่วนตัวของเคนจิแปลคำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ก่อนที่เคนจิจะหันไปโค้งคำนับให้ศรันยาด้วยความเคารพอย่างสูง สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนในห้องประชุม “เราได้ตรวจสอบเอกสารทั้งหมดที่ทนายความศรันยาจัดเตรียมไว้แล้วครับ” เคนจิกล่าวเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันที่ทรงพลัง “และทางคานาว่ากรุ๊ปขอตัดสินใจยกเลิกสัญญาร่วมทุนมูลค่าหมื่นล้านบาท ณ วินาทีนี้ เนื่องจากเราไม่สามารถร่วมงานกับผู้บริหารที่มีคดีความฉ้อฉลและขาดธรรมาภิบาลได้” ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ธราธิปเซถอยหลังไปชนพนักเก้าอี้ ดวง เบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา หุ้นส่วนคนสำคัญที่เขาทุ่มเทเวลาขายวิญญาณเข้าหามานานนับปี กลับยอมจำนนและเลือกที่จะเชื่อถือทนายความสาวไทยเพียงคนเดียวอย่างหมดใจ ศรันยาเก็บเอกสารเข้าแฟ้มอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเธอนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะกับความพินาศที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาอดีสามีผู้เย่อหยิ่ง เธอไม่ได้รีบร้อนที่จะขยี้เขาให้ตายในทีเดียว เพราะความเจ็บปวดที่แท้จริง... คือการได้เห็นสิ่งที่รักค่อยๆ หลุดลอยหายไปจากมือ จนกระทั่งไม่เหลืออะไรเลยต่างหาก “ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ท่านประธานและคณะกรรมการทุกท่าน หวังว่าการประชุมวันนี้คงจะมีประโยชน์ต่ออนาคตของบริษัทไม่มากก็น้อยค่ะ” ศรันยาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างมีมารยาท ก่อนจะก้าวเดินผ่านธราธิปที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ ที่เธอยังคงใช้เหมือนเมื่ออดีต ลอยผ่านปลายจมูกของเขาไป บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก ธราธิปหันขวับกลับมามองแผ่นหลังระหงที่กำลังเดินจากไปอย่างมุ่งมั่น หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความรู้สึกผิดและโหยหาอย่างรุนแรง เขารู้ดีว่าตนเองพ่ายแพ้แล้ว... ไม่ใช่แค่ในเกมธุรกิจ แต่เขาพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างไม่มีวันพลิกฟื้น ทว่า... ในจังหวะที่ศรันยาหมุนตัวเดินพ้นประตูห้องประชุมออกไป สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนรออยู่ตรงมุมทางเดิน เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษ ในชุดเสื้อเชอร์ตandaสีขาวสะอาดตา กำลังยืนถือลูกโป่งรูปดาวสีฟ้าแกว่งไปมาอย่างร่าเริง โดยมีพี่เลี้ยงสาวคอยกางร่มให้อยู่ไม่ไกล และใบหน้านั้น... ถอดแบบมาจากธราธิปราวกับแกะ หัวใจของทนายความสาวกระตุกวูบอย่างแรง ความเยือกเย็นทั้งหมดที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา เมื่อเด็กน้อยหันมาสบตาเธอก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่เหมือนกับรอยยิ้มของอดีสามีไม่มีผิดเพี้ยน—และวินาทีนั้นเอง ที่ความลับอันดำมืดซึ่งเธอพยายามปกปิดสุดชีวิตกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออก เมื่อธราธิปที่เดินตามหลังมาติดๆ หยุดชะงักกึก และดวงตาสีดำคู่นั้นก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อมองเห็นเด็กชายคนเดียวกันกับเธอพอดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ