เตรียมตัวต้อนรับสามี

"หยิบไม้กวาดนั่นมา แล้วจัดโต๊ะไม้โอ๊คตัวเก่าให้เข้าที่ อย่าให้ฝุ่นเกาะแม้แต่นิดเดียว เสี่ยวเป่า พ่อเจ้ากำลังจะกลับมาแล้วนะ ถ้าเห็นบ้านรกแบบนี้ เดี๋ยวเขาจะหาว่าแม่ไม่ตั้งใจดูแลบ้านเอาได้" หลี่จูหลันเอ่ยสั่งพลางใช้ผ้าสะอาดเช็ดถูชั้นวางของที่เธอเพิ่งนำเครื่องปรุงชั้นเลิศจากมิติส่วนตัวออกมาจัดเรียง กลิ่นเครื่องเทศหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วครัวที่เคยดูทรุดโทรม ตอนนี้มันถูกขัดสีฉวีวรรณจนแทบจะกลายเป็นร้านอาหารระดับภัตตาคารในยุค 70 ไปแล้ว เสี่ยวเป่าเด็กน้อยที่แก้มเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมากระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น "ท่านแม่ครับ! ท่านพ่อจะชอบอาหารที่ท่านแม่ทำจริงๆ ใช่ไหมครับ? เขาจะ... เขาจะรักเรามากขึ้นหรือเปล่าครับ?" จูหลันหยุดมือลง เธอเดินเข้าไปลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ สายตาของเธอมีความมุ่งมั่นที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ "สำหรับหานเฟิงน่ะหรือ? ถ้าเขามีลิ้นที่รับรู้รสชาติได้ดีพอ เขาจะไม่มีวันออกไปจากบ้านหลังนี้ได้อีกเลยล่ะเสี่ยวเป่า" วันนี้ไม่ใช่แค่วันทำความสะอาดบ้าน แต่มันคือการประกาศศักดาในฐานะ 'ฮูหยินผู้กุมกระเพาะของสามี' จูหลันเปิดมิติห้างสรรพสินค้า เลือกหยิบเนื้อวัวเกรดพรีเมียมจากตู้แช่เย็นนวัตกรรมล้ำสมัย ผักสดที่เก็บเกี่ยวจากแปลงออร์แกนิกในมิติ และไวน์แดงรสเลิศที่เธอตั้งใจจะนำมาเคี่ยวซอสสูตรลับเฉพาะ เธอเริ่มลงมือทำ 'สเต็กเนื้อซอสไวน์แดง' กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อที่ถูกนาบบนกระทะเหล็กจนส่งเสียงฉ่าดังประสานไปกับกลิ่นหอมของเนยฝรั่งเศสและเครื่องเทศที่โชยไปไกลจนเพื่อนบ้านที่อยู่ห่างออกไปสามบ้านยังต้องหยุดเดินแล้วสูดดมอากาศ แม่สามีจางที่แอบเดินเตร็ดเตร่มาแถวรั้วบ้านชะงักกึก เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงที่ผิดหูผิดตาของลูกสะใภ้ที่เคยเกลียดชัง "นี่นังเด็กนี่! เอาอะไรมาทำกับข้าว? กลิ่นมันหอมขนาดนี้ เธอไปขโมยเงินหานเฟิงมาซื้อของพวกนี้รึไง!" จูหลันไม่ได้หันไปมองเธอเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากเบาๆ ขณะราดซอสสีเข้มข้นลงบนเนื้อวัวนุ่มชุ่มฉ่ำ "ท่านแม่ครับ ถ้าว่างมากขนาดจะมาจับผิดลูกสะใภ้ ทำไมไม่ไปหาอะไรทานให้สบายท้องล่ะครับ? แต่บอกไว้ก่อนนะ อาหารของผมมีไว้สำหรับคนในครอบครัวที่รู้จักบุญคุณคนเท่านั้น ถ้าคิดจะมาป่วน ก็เชิญกลับไปตั้งหลักที่บ้านท่านเถอะครับ กลิ่นควันจากเตาถ่านที่บ้านท่านน่ะ... มันไม่เจริญอาหารเหมือนบ้านผมหรอก" "แก... นัง!" แม่สามีจางถึงกับจุกอกจนพูดไม่ออก ความหอมของเนื้อที่พุ่งปะทะจมูกทำให้เธอได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ได้แต่กระทืบเท้าเดินจากไปท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่พากันนินทาด้วยความอิจฉา บ่ายคล้อยจนเงาต้นไม้เริ่มยาว หานเฟิงในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายกำยำเดินตรงมายังหน้าประตูบ้านด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกหนักและภารกิจที่ตึงเครียด เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักกับบ้านหลังนี้... จนกระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่กลิ่นแกงจืดผักกาดขาวแบบที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นของความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต เขาก้าวเข้าไปในห้องโถง บ้านที่เคยดูมืดมนกลับสว่างไสว สะอาดตา และมีเสียงหัวเราะของลูกชายที่ดูมีความสุขกว่าที่เคยเป็น หานเฟิงหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูครัว สายตาคมดุจเหยี่ยวของนายทหารจับจ้องไปยังแผ่นหลังของหญิงสาวผู้กำลังบรรจงจัดจานอาหารอย่างตั้งใจ หลี่จูหลันหันกลับมาเห็นเขาพอดี แววตาของเธอไม่มีความกลัวหรือท่าทางสะดีดสะดิ้งเหมือนครั้งอดีต แต่มีความมั่นใจและเสน่ห์แบบผู้หญิงที่รู้คุณค่าของตัวเอง เธอวางจานอาหารลงบนโต๊ะไม้ที่ขัดจนเงาวับ ก่อนจะเดินตรงไปหาเขา "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... คุณสามี" หานเฟิงยังคงยืนนิ่ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด แต่สายตาของเขากวาดมองไปที่โต๊ะอาหารแล้วกลับมาที่ใบหน้าของจูหลัน ราวกับกำลังพยายามค้นหาว่าผู้หญิงตรงหน้าคือคนเดียวกับภรรยาที่เขาเคยรู้จักหรือไม่ จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงตะโกนแจ้งข่าวร้ายที่ทำให้บรรยากาศอันอบอุ่นเย็นเยียบลงในพริบตา "หัวหน้าหาน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับที่กรมทหาร ท่านต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ มีคำสั่งด่วนเรียกตัวท่านไปสอบสวนเรื่องการทุจริตในคลังเสบียง... และมีการกล่าวอ้างว่าหลักฐานทั้งหมด... ซ่อนอยู่ที่บ้านของท่าน!" หลี่จูหลันชะงักไปเล็กน้อย เธอเหลือบมองหานเฟิงที่แววตาเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง ก่อนจะหันมามองเธอนิ่งๆ ราวกับจะถามว่านี่เป็นแผนของใครกันแน่ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความอบอุ่นปนความแสบสันในตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ - กาแฟโบราณแก้วโต