ข่าวคราวจากค่ายทหาร

"ถ้าแม่สามีท่านนี้ยังกล้าก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านฉันเพื่อมาไถเงินอีกแม้แต่หยวนเดียว ฉันนี่แหละจะเอาไม้หน้าสามไล่ตีส่งท้ายให้ไปไม่เป็นเลยคอยดู!" เสียงตักทัพพีเหล็กกระทบขอบหม้อดินเผาดัง *กริ๊ง!* สะท้อนกังวานไปทั่วห้องครัวที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนและกลิ่นหอมหวลอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศตุ๋นยาจีน หลี่จูหลันในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามสะอาดตา กำลังใช้มือเรียวยาวบรรจงตัก "เนื้อหมูตุ๋นสามชั้นพะโล้ฮ่องเต้" สีแดงฉ่ำเงางามลงในชามกระเบื้องเคลือบ ลวดลายดอกเหมืองวิจิตร เสี่ยวเป่าที่ตอนนี้แก้มป่องกลมด้วยความสมบูรณ์ นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองชามอาหารตรงหน้าด้วยความหิวโหย เจ้าตัวน้อยกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื้อก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแม่เลี้ยงด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี "แม่ครับ... วันนี้กลิ่นหมูตุ๋นหอมทะลุไปถึงหน้าปากซอยเลย ป้าข้างบ้านยังเดินมาถามผมเลยว่าบ้านเราทำอะไรกิน ทำไมหอมยั่วน้ำลายขนาดนี้" เด็กน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พลางใช้ตะเกียบไม้คู่เล็กเคาะขอบชามเบาๆ อย่างรอคอย หลี่จูหลันอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มของลูกเลี้ยงด้วยความหมั่นเขี้ยว รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผ่อนคลาย "หอมใช่ไหมล่ะ? ถ้าอย่างนั้นวันนี้เสี่ยวเป่าต้องกินข้าวให้หมดชามนะ แม่ถึงจะยอมให้กินขนมเปี๊ยะไส้ทะลักที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ จากในมิติ... เอ๊ย จากในตู้เก็บของลับของเรา" เกือบหลุดปากพูดเรื่องมิติวิเศษออกไปเสียแล้ว เชฟสาวจากศตวรรษที่ 21 แอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่นและเรียบง่ายภายในบ้านหลังเล็กของตระกูลหาน จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งอย่างกระชั้นชิด *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงเคาะแบบเกรงใจของชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นจังหวะหนักแน่น เด็ดขาด และมีระเบียบวินัยที่คุ้นเคย เสี่ยวเป่าสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาฉายแววหวาดระแวงโดยสัญชาตญาณเพราะมักจะมีพวกญาติจอมดูดเลือดหรือแม่สามีตัวแสบแวะเวียนมาหาเรื่องอยู่บ่อยครั้ง เด็กน้อยขยับตัวเข้ามาใกล้หลี่จูหลันโดยอัตโนมัติ มือเล็กๆ กำชายเสื้อผ้าฝ้ายของเธอไว้แน่น หลี่จูหลันหรี่ตาลงเล็กน้อย วางทัพพีในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น แววตาคมกริบฉายแววเยือกเย็นและพร้อมรบ เธอไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ในยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความผันผวนนี้ ใครหน้าไหนกล้าหาเรื่องเธอก็เตรียมตัวรับมือกับสารพัดวิธีเอาคืนอันแสบสันต์ได้เลย "ไม่ต้องกลัวเสี่ยวเป่า นั่งรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวแม่ไปดูเองว่าสุนัขตัวไหนมาเห่าแถวบ้านเราอีก" เธอก้าวเดินด้วยฝีเท้ามั่นคงไปยังประตูไม้หน้าบ้าน มือผลักบานประตูออกกว้างด้วยความรวดเร็ว เตรียมพร้อมที่จะพ่นคำพูดเชือดเฉือนใส่คนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ทว่า... คำพูดทั้งหมดกลับจุกแน่นติดอยู่ลำคอ เมื่อภาพเบื้องสายตาไม่ใช่แม่สามีจอมโลภหรือพวกอันธพาลท้องถิ่นอย่างที่คาดคิด ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นเคยยืนนิ่งสงбиอยู่เบื้องหน้า หมวกแก๊ปถูกถอดถือไว้ในมือเผยให้เห็นเส้นผมตัดสกินเฮดรับกับใบหน้าคมคายสันจرقเด่นชัด ดวงตาคมปลาบที่มักจะฉายแววเคร่งขรึมและจริงจัง บัดนี้กำลังทอดมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่หลากล้น ทั้งความคิดถึง ความประหลาดใจ และความอ่อนโยนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดของนายทหารผู้เคร่งครัด หานเฟิง... สามีตามกฎหมายที่แต่งงานกันแล้วจำใจต้องแยกย้ายไปปฏิบัติภารกิจในค่ายทหารห่างไกล กลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนดโดยไม่มีการส่งโทรเลขแจ้งล่วงหน้า! บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลมยามบ่ายพัดโชยกลิ่นหอมของหมูตุ๋นพะโล้ออกมาปะทะกับบรรยากาศภายนอก หานเฟิงกวาดสายตามองภรรยาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากผู้หญิงปากร้ายซูบผอม กลายมาเป็นหญิงสาวผิวพรรณผุดผ่อง ดวงตากลมโตฉลาดเฉลียว และมีออร่าความมั่นใจแผ่ออกมาอย่างชัดเจน แถมบ้านเรือนยังสะอาดสะอ้าน มีกลิ่นอาหารหอมฟุ้งชวนน้ำลายสอต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว ชายหนุ่มขยับริมฝีปากหยักลึกเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยจากการเดินทางไกล "จูหลัน... ผมกลับมาแล้วนะ" ในจังหวะที่หัวใจของหลี่จูหลันกำลังเต้นผิดจังหวะด้วยความประหลาดใจกับเคมีที่พุ่งชนอย่างรุนแรง หานเฟิงก็เอื้อมมือหนาหยิบซองจดหมายยับยู่ยี่ฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ ยื่นส่งมาให้เธอตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความหมายลึกซึ้ง "นี่คือจดหมายแจ้งข่าวที่ผมตั้งใจส่งล่วงหน้า... แต่ดูเหมือนว่าตัวจริงจะเดินทางมาถึงเร็วกว่าจดหมายฉบับนี้เสียอีกนะ" จากใจ... กาแฟโบราณแก้วโต ครับ