สร้างฟาร์มผักหลังบ้าน

"คุณพี่จะมองหน้าข้าแบบนี้ไปถึงไหนกันครับ เมนูผัดผักจานนี้เย็นชืดหมดพอดีนะ" เสียงใสๆ ติดจะเย้าแหย่ดังขึ้น พร้อมกับตะเกียบไม้ไผ่ที่คีบเนื้อหมูสามชั้นผัดพริกแห้งชิ้นโตส่งเข้าปากเคี้ยวตุบๆ อย่างเอร็ดอร่อย หลี่จูหลันชำเลืองมองสามีหนุ่มที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหินมาเกือบครึ่งกั๊กแล้ว บรรยากาศภายในห้องโถงเล็กๆ ของบ้านตระกูลหานเวลานี้ หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาของหานเฟิงที่เปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัดตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงจ้องมองภรรยาไม่วางตา รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาก่อนหน้าไม่ได้ลดความรุนแรงลงเลยแม้แต่น้อย มันเพียงแต่ถูกกลืนหายเข้าไปในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ทว่าสำหรับหลี่จูหลัน ผู้ผ่านสนามรบธุรกิจและมิติห้างสรรพสินค้ามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน สายตานั้นหาได้ทำให้เธอกลัวเกรงไม่ กลับกัน เธอกลับมองเห็นร่องรอยความสับสนและคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอกของชายหนุ่มร่างหนาผู้นี้ "จูหลัน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคอของหานเฟิง มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "เมื่อครู่... ตอนที่ข้าก้าวเข้าไปในครัว เจ้าเอา... สิ่งนั้นมาจากไหน กล่องไม้เก่าคร่ำครึใบนั้น ข้าจำได้แม่นว่าในบ้านเราไม่มีของแบบนั้นมาก่อน" เสี่ยวเป่าที่นั่งอยู่ข้างมารดาชะงักมือเล็กๆ ที่กำลังตักข้าวสวยร้อนๆ เข้าปาก เด็กชายกลืนข้าวลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตมองสลับระหว่างพ่อกับแม่ด้วยความหวาดหวั่น กลัวเหลือเกินว่าบรรยากาศอบอุ่นยามค่ำคืนนี้จะพังทลายลง หลี่จูหลันวางตะเกียบลงช้าๆ เธอใช้ปลายนิ้วเรียวสวยแตะริมฝีปากที่มันวาวด้วยความอร่อยเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามีอย่างไม่หลบเลี่ยง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและท้าทายในคราวเดียวกัน "ความลับของสตรี ย่อมมีไว้ให้บุรุษผู้เป็นสามีค่อยๆ ค้นหาไม่ใช่หรือครับคุณพี่?" จูหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม "ท่านอยากให้ข้าตอบว่าข้าซ่อนมันไว้ใต้เตียง หรือท่านอยากเชื่อว่ามันเป็นพรจากสวรรค์ที่เห็นใจแม่ม่ายลูกติดอย่างข้ากันแน่ล่ะครับ?" หานเฟิงขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชนบอกเขาว่า ภรรยาของเขาในยามนี้มีบางสิ่งที่เหนือธรรมชาติและอันตรายซ่อนอยู่ ทว่ากลิ่นหอมกรุ่นของอาหารฝีมือเธอก็ยังคงเย้ายวน และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นั้นไม่มีแววตาของการทรยศหรือมุ่งร้ายต่อครอบครัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและอิสรภาพที่ฉายชัดอยู่ภายใน ร่างหนาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความตึงเครียดรอบกายคลี่คลายลงเล็กน้อย เขาเอื้อมมือหนาออกไปหยิบชามข้าวของตนขึ้นมาตักอาหารเข้าปากบ้างเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก "เจ้ามันเป็นตัวปัญหานัก หลี่จูหลัน... สักวันข้าคงต้องคาดคั้นความจริงจากปากเจ้าให้ได้" "ถ้ามีความสามารถพอก็ลองดูสครับคุณพี่" นางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปตักไข่ตุ๋นเนื้อเนียนนุ่มให้เสี่ยวเป่าที่นั่งรออยู่ "กินเยอะๆ นะลูก พรุ่งนี้เรามีงานใหญ่ต้องทำกันแต่เช้าตรู่" งานใหญ่ที่ว่านั้น ไม่ใช่การไปเกี่ยวหญ้าหรือทำนาเหมือนชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นแผนการปฏิวัติสวนหลังบ้านให้กลายเป็นแหล่งขุมทรัพย์สีเขียวที่สร้างความมั่งคั่งได้ในชั่วข้ามคืน เช้าวันถัดมา เสียงไก่ขันรับอรุณยังไม่ทันดังสนิทดี หลี่จูหลันก็ก้าวเท้าออกมาสู่พื้นที่ดินว่างเปล่าหลังบ้านตระกูลหาน ดินร่วนปนทรายที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยวัชพืชในสายตาชาวบ้าน ถูกเธอมองเป็นผืนผ้าใบชั้นดีสำหรับการสร้างสรรค์อาณาจักรอาหาร หานเฟิงยืนกอดอกพิงกรอบประตูหลังบ้าน มองดูภรรยาตัวน้อยที่แต่งกายด้วยชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ แต่กลับดูทะมัดทะแมง มือบางถือจอบเหล็กขึ้นมาเตรียมลงมือขุดดินด้วยความกระตือรือร้น "เจ้าแน่ใจนะว่าจะปลูกผักตอนนี้? ดินแถบนี้แห้งแล้งจะตายไป ต่อให้รดน้ำจนตัวตายก็มีแต่จะขึ้นมาแคระแกร็น" สามีหนุ่มเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แม้ปากจะบ่นแต่สายตากลับคอยมองระวังไม่ให้เธอออกแรงมากเกินไป "เรื่องนั้นท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับคุณพี่ หน้าที่ของท่านคือขุดดินตามที่ข้าบอก ส่วนเรื่องผัก... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ 'มือวิเศษ' คนนี้เอง" จูหลันยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังถือของเล่นชิ้นโปรด ตลอดช่วงเช้า ภาพของนายทหารหนวดเคราครึ้มร่างใหญ่กำลังก้มหน้าก้มตาขุดดินตามคำสั่งของภรรยาตัวเล็กกลายเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง หานเฟิงแม้จะสงสัยว่าเหตุใดภรรยาถึงเจาะจงให้ขุดแปลงผักเป็นรูปทรงเรขาคณิตแปลกประหลาดเช่นนั้น แต่เขาก็ยอมทำตามโดยดีอย่างไร้ข้อกังขา เมื่อแปลงดินถูกเตรียมเสร็จเรียบร้อย หลี่จูหลันก็ไล่ให้หานเฟิงไปตักน้ำจากบ่อมาเตรียมไว้ ก่อนที่เธอจะแอบหยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลเก่าๆ ออกมาจากมิติห้างสรรพสินค้า เมล็ดพันธุ์ผักสวนครัวเกรดพรีเมียมจากโลกอนาคต ทั้งผักกาดขาวกรอบ หอมหัวใหญ่ฉ่ำน้ำ และพริกขี้หนูสวนสีแดงสดที่ถูกปรับแต่งพันธุกรรมให้มีความแข็งแกร่งและเติบโตเร็วกว่าปกติเป็นร้อยเท่า จูหลันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะบรรจงโปรยเมล็ดพันธุ์วิเศษเหล่านั้นลงหลุมดินที่เตรียมไว้ทีละหลุมอย่างทะนุถนอม พร้อมกันนั้น เธอก็แอบหยด 'น้ำยาเร่งการเจริญเติบโตชีวภาพ' เจือจางลงไปในบัวรดน้ำที่หานเฟิงเพิ่งตักมาวางไว้ให้ "เอาล่ะครับคุณพี่ ช่วยรดน้ำแปลงนี้ให้ข้าเบาๆ หน่อยนะ" นางเอ่ยบอกสามีที่ยืนเช็ดเหงื่ออยู่ข้างๆ หานเฟิงพยักหน้ารับ เขาหยิบฝักบัวรดน้ำขึ้นมาแล้วค่อยๆ โปรยละอองน้ำใสลงบนแปลงดินแห้งๆ อย่างเบามือ ทันทีที่หยาดน้ำสัมผัสกับผืนดิน ปาฏิหาริย์ที่อยู่นอกเหนือสามัญสำนึกของโลกยุค 70 ก็เริ่มต้นขึ้น! ดินสีน้ำตาลแห้งผากเริ่มส่งเสียงซู่ซ่าเบาๆ ราวกับมันกำลังกระหายน้ำ เมล็ดพันธุ์ใต้ดินพองตัวอย่างรวดเร็วดุจมีชีวิต ต้นอ่อนสีเขียวสดใสแทงยอดทะลุผืนดินขึ้นมาแข่งกันชูช่อรับแสงแดดยามสายอย่างน่าอัศจรรย์ ใบสีเขียวเข้มขยายใหญ่ขึ้นต่อหน้าต่อตา เติบโตจากต้นกล้าจิ๋วกลายเป็นผักสวนครัวอวบออิ่มสมบูรณ์ในเวลาไม่ถึงเค่อ! ดวงตาของหานเฟิงเบิกกว้างจนแทบถลันออกมาจากเบ้า ร่างหนาแข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล เขาทิ้งฝักบัวในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดใดๆไม่ออก ภาพตรงหน้าไม่ใช่การเกษตร แต่มมันคือเวทมนตร์ชัดๆ! "นี่มัน..." หานเฟิงหันขวับมามองหน้าภรรยา มือหนาคว้าท่อนแขนเรียวของเธอไว้แน่นด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น "หลี่จูหลัน เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" จูหลันยิ้มรับด้วยความใจเย็น เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับแรงบีบที่แขนเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแต่เอื้อมมืออีกข้างไปแตะเบาๆ ที่หลังมือหนาของสามี ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบบนริมฝีปากของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ "ข้าก็คือภรรยาของท่านอย่างไรล่ะครับ... แต่ถ้าท่านยังสงสัยนัก ลองก้มลงไปดูใกล้ๆ สิครับว่าผักชุดแรกของพวกเรา 'กรอบและอร่อย' ขนาดไหน" พูดจบ หลี่จูหลันก็สะบัดมือเบาๆ คีบก้านผักกาดขาวสดๆ ที่เพิ่งโตขึ้นหมาดๆ ขึ้นมาหักโชว์ความกรอบให้เห็นจะๆ เสียง 'กร้วม!' ดังชัดเจนพร้อมกับน้ำหวานฉ่ำที่กระเซ็นออกมาส่งกลิ่นหอมสดชื่นฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณบ้านหลังน้อย ทว่า... ในจังหวะที่กลิ่นหอมอันเย้ายวนของผักวิเศษกำลังลอยละลิ่วข้ามรั้วบ้านออกไปสู่ตรอกซอกซอยของหมู่บ้านนั้นเอง เสียงทุบประตูด้านหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีตะโกนแผดลั่นเข้ามา "หลี่จูหลันนังตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้าได้กลิ่นอะไรหอมๆ ลอยออกมาจากบ้านแก พวกแกแอบซ่อนของกินอะไรไว้ หา?!" เสียงตบประตูและแรงกระแทกจากด้านนอกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนประตูไม้เก่าๆ สั่นสะท้าน หานเฟิงขมวดคิ้วแน่น รังสีอำมหิตที่เพิ่งจางหายไปกลับพุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้งด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ทว่าหลี่จูหลันกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ดวงตาสีรัตติกาลฉายแววสนุกสนานสะใจขึ้นมาทันที "โอ๊ะ... ดูเหมือนว่า 'แขกไม่速之客' (แขกไม่ได้รับเชิญ) ของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับคุณพี่..." จูหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "สงสัยวันนี้แม่สามีสุดที่รักคงอยากจะรู้เสียเหลือเกินว่า... ผักสวนครัวแปลงใหม่ของเรา มีรสชาติอร่อยจนเลือดกลบปากได้ขนาดไหน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมพบกับความสะใจขั้นสุดในบทถัดไปได้เลยครับ