ข้าวผัดไข่สะท้านทุ่ง

ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกลองศึก พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่ทะลุทะลวงเข้ามาในความเงียบของห้องโถง "หลี่จูหลัน! นังตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกคิดจะอกตัญญูกักขังแม่สามีไว้ข้างนอกหรือไง! คิดว่าสามีไม่อยู่แล้วจะทำตัวกร่างรังแกคนแก่ได้รึ!" รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของหานเฟิงแข็งค้างทันที ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาและรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มขยับตัวจะลุกขึ้นไปจัดการ แต่กลับถูกมือเรียวนุ่มของภรรหาสาวรั้งเอาไว้เสียก่อน หลี่จูหลันหรี่ตาลงอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มของเธอบ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์ที่เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เธอตบหลังมือสามีเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า *'ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน'* ก่อนจะหันไปสบตากับเสี่ยวเป่าที่กำลังตัวสั่นงกด้วยความกลัว เด็กน้อยถอยหลังไปจนชิดมุมห้อง มือเล็กๆ กำชายเสื้อของเธอไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง "ไม่ต้องกลัวนะเสี่ยวเป่า" เสียงของจูหลันนุ่มนวลและหนักแน่น เธอหยิกแก้มป่องที่เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างอย่างเอ็นดู "วันนี้แม่จะแสดงกลให้ดู... กลที่จะทำให้หมาเห่าใบตองแห้งแถวนี้ต้องหางจุกตูดกลับบ้านไปเอง" เธอสะบัดหน้าเดินไปที่ประตูบ้านด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังจะออกไปรับลมชมจันทน์ ไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ท่าทีที่นิ่งสงบเกินคาดนี้ทำให้หานเฟิงที่มองตามรู้สึกแปลกใจระคนทึ่ง ภรรยาของเขาในยามนี้ช่างมีรัศมีบางอย่างที่ทรงพลังและน่าค้นหาเสียเหลือเกิน แอ๊ด... เสียงประตูไม้เก่าแก่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างอวบอ้วนของแม่สามีจางที่ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างยังมีสะใภ้รองที่คอยยุยงส่งเสริมทำหน้าทำตาสมน้ำหน้าอยู่ไม่ห่าง "นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าให้ฉันยืนรอตั้ง..." "อุ๊ย! เสียงดังเสียจริง คุณแม่ขา" หลี่จูหลันสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงเนิบนาบแต่เชือดเฉือน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มการค้าที่ปลอมเปลือกที่สุดในสามโลก "บ้านช่องเพิ่งจะสงบสุข มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเห่าหอนแต่เช้าแบบนี้ เกรงว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของสามีดิฉันนะคะ... อ๊ะ ขออภัย ดิฉันหมายถึง 'คุณสามี' ที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบต่างหาก" คำว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' และการจงใจเน้นเสียงคำว่า 'สามี' ทำให้แม่สามีจางหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกระออกเลือด นางชี้หน้าด่ากราดทันที "นังนี่! ปากคอเราะร้ายนักนะ! แต่งเข้าบ้านฉันมาหลายปีไม่เคยทำประโยชน์อะไร วันนี้กล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ! หลีกไป! ฉันจะได้เข้าไปตรวจดูว่าแอบซ่อนอาหารดีๆ อะไรไว้กินคนเดียวหรือเปล่า!" นางจางทำท่าจะพุ่งชนเพื่อบุกรุกเข้ามาในบ้าน แต่หลี่จูหลันกลับยืนขวางประตูไว้ราวกับกำแพงเหล็ก ร่างระหงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มวาววับด้วยความสนุกสนาน ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุดนั้นเอง... ฟุดฟิด... ฟุดฟิด... จมูกของแม่สามีจางที่กำลังอ้าปากเตรียมด่าต่อพลันกระตุก กลิ่นหอมประหลาดบางอย่างลอยโชยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นหอมมันของเนยแท้ที่ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยเม็ดเรียงสวยที่ถูกคั่วจนแห้งกำลังดี ตามด้วยกลิ่นหอมละมุนของไข่ไก่สดๆ ที่เคลือบอยู่บนเม็ดข้าวทุกอณู มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา... แต่มันคือกลิ่นของความมั่งคั่งและรสชาติที่ต่อมน้ำลายต้องกรีดร้อง! สะใภ้รองที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ เผลอสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอดจนตาเคลิบเคลิ้ม "แม่คะ... กลิ่นอะไรน่ะ หอมจัง หอมชะมัดเลย..." ภายในบ้าน เสี่ยวเป่าที่แอบมองอยู่หลังประตูอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายตาม ท้องน้อยๆ ส่งเสียงร้องโครกคราประท้วง ความหวาดกลัวที่มีต่อย่าตัวแสบเมื่อครู่ถูกความหิวโหยเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ เด็กน้อยมองแผ่นหลังของมารดาเลี้ยงด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนไป หลี่จูหลันกวาดสายตามองปฏิกิริยาของคนหน้าเงินทั้งสองด้วยความสมเพชเวทนา เธอปรายตามองแม่สามีที่ตอนนี้จมูกบานฟุดฟิดราวกับสุนัขล่าเนื้อ ก่อนจะยิ้มหวานหยดย้อยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน "อ๋อ... กลิ่น 'ข้าวผัดไข่เนยสด' ที่ดิฉันเพิ่งทำเสร็จเมื่อกี้น่ะค่ะ พอดีว่าสามีกับลูกชายดิฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้า ดิฉันเลยต้องเร่งมือทำของดีมีราคาให้พวกเขากินบำรุงกำลังเสียหน่อย... น่าเสียดายจังนะคะ" หลี่จูหลันจงใจลากเสียงยาว "ของอร่อยระดับภัตตาคารในเมืองหลวงแบบนี้ คนแถวนี้คงไม่มีวาสนาได้แม้แต่จะดมกลิ่นหอมๆ แบบนี้หรอกค่ะ" คำพูดเยาะเย้ยถากถางนั้นทำให้แม่สามีจางลืมเรื่องที่จะมาอาละวาดไปชั่วขณะ สมองของนางถูกครอบงำด้วยภาพของข้าวผัดสีทองอร่ามที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนจนขาแทบจะก้าวไม่ออก ทว่า ในขณะที่ศึกปะทะฝีปากกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด และกลิ่นหอมของข้าวผัดกำลังแผ่ขยายอานุภาพสะท้านไปทั่วทั้งทุ่งนาของหมู่บ้าน... จู่ๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกรั้วบ้านอีกด้านหนึ่งก็ดังขึ้นซ้ำร้อย พร้อมกับเสียงทุบหนักแน่นและเสียงตะโกนเรียกชื่อหานเฟิงด้วยความร้อนรน "ผู้กองหาน! ผู้กองหานอยู่ไหมครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่คลังเสบียงของกองพลแล้วครับ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่จูหลันแข็งค้างลงในเสี้ยววินาที ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'ปัญหาใหญ่' ที่กำลังพุ่งตรงมาเคาะประตูบ้านของเธอในยามวิกาลเช่นนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความอร่อยและความแซ่บของบ้านหลังนี้ด้วยกันนะครับ!