สามีเริ่มสงสัยในตัวภรรยา

"ถ้าคุณยังจ้องอยู่แบบนี้ เกี๊ยวในชามคงจะละลายกลายเป็นน้ำซุปไปเสียก่อนนะครับ" เสียงหวานใสที่เจือรอยยبرเยาะเบาๆ ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยไอหมอกสีขาวจากเตาถ่าน หลี่จูหลันไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแป้งนวดในมือ เธอเพียงแต่ปรายหางตามองร่างสูงใหญ่ของสามีที่ยืนพิงกรอบประตูมานานเกือบสิบนาทีแล้ว ดวงตาคมกริบทรงอำนาจของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน คู่นั้นกำลังจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของเธอราวกับเหยี่ยวที่กำลังหมายตาเหยื่อ หานเฟิงสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าภรรยาจะรู้ตัวไวขนาดนี้ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นตามสัญชาตญาณของการเป็นทหารอาชีพ แต่แววตาที่มองหลี่จูหลันกลับมีความซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา ช่วงหลายสัปดาห์มานี้ หานเฟิงพบเจอเรื่องเหลือเชื่อจนเกินกว่าสามัญสำนึกของมนุษย์จะรับไหว เริ่มตั้งแต่ตระกูลจาง แม่สามีตัวแสบที่เคยมาอาละวาดรีดไถเงินทองและเสบียง กลับต้องวิ่งหนีหางจุกตูดทุกครั้งด้วยฝีปากที่คมกริบยิ่งกว่ามีดแล่เนื้อของจูหลัน ไหนจะเสี่ยวเป่า ลูกเลี้ยงที่เคยผอมแห้งราวกับผีดิบ ตอนนี้แก้มป่องกลมดิกลุกขึ้นมาวิ่งเล่นหัวเราะร่าเริงได้ทุกวันราวกับเด็กคุณชายในเมืองใหญ่ และที่สำคัญที่สุด... รสชาติอาหารอันเลิศรสที่แม้แต่ภัตตาคารในเมืองเอกก็ยังเทียบไม่ติด ทั้งที่ในบ้านหลังนี้ไม่มีแม้แต่วัตถุดิบชั้นเลิศเหล่านั้นซุกซ่อนอยู่เลย "ผมไม่ได้จ้อง... ผมแค่กำลังคิดว่า คุณไปเอาแป้งสาลีเนื้อละเอียดขนาดนี้มาจากไหน" หานเฟิงสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กดเสียงต่ำลงเพื่อคาดคั้น "รวมถึงเนื้อหมูสามชั้นที่สดใหม่ราวกับเพิ่งเชือดจากโรงฆ่าสัตว์เมื่อเช้า ทั้งที่ตลาดมืดในอำเภอไม่มีเนื้อเกรดนี้ขายมาเป็นเดือนแล้ว หลี่จูหลัน... คุณมีความลับอะไรปิดบังผมอยู่กันแน่" จูหลันหยุดมือจากการนวดแป้ง เธอค่อยๆ วางไม้คลึงลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงของเธอจะอยู่แค่ระดับอกของเขา แต่วิญญาณของเชฟมือทองระดับท็อปจากศตวรรษที่ 21 และอำนาจเหนือธรรมชาติจากมิติห้างสรรพสินค้าในหัวใจ ทำให้เธอไม่มีความจำเป็นต้องก้มหัวให้ใครทั้งสิ้น "ความลับเหรอครับ?" จูหลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มร้ายกาจ "สามี... โลกใบนี้มีความลับตั้งมากมายที่คุณไม่รู้ เช่นเดียวกับที่คุณไม่เคยรู้เลยว่า ภรรยาคนนี้ของคุณเก่งกาจแค่ไหน หรือคุณคิดว่าฉันควรจะปล่อยให้ลูกของเราอดตายตามมีตามเกิด เหมือนอย่างที่ครอบครัวมารดาของคุณปรารถนาล่ะครับ?" คำพูดที่แทงใจดำทำเอาหานเฟิงชะงักงัน เขาจำนนด้วยเหตุผล เสี่ยวเป่ารอดชีวิตมาได้ก็เพราะฝีมือของหญิงสาวตรงหน้า บ้านหลังนี้กลับมามีชีวิตชีวาได้ก็เพราะหยาดเหงื่อของเธอ หากจะให้เขาคาดคั้นเอาความจริงเรื่องที่มาของวัตถุดิบจนบ้านแตกสาាយสาแหรก ก็ดูจะเป็นการกระทำที่โง่เขลาและทำร้ายครอบครัวตัวเองทางอ้อม ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย เขากวาดสายตามองสำรวจภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความสงสัยยังคงวนเวียนอยู่ในอก ทว่าความรู้สึกอีกด้านหนึ่งกลับเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ... ความพึงพอใจ และความลุ่มหลงในตัวผู้หญิงคนนี้ "ผมไม่สนว่าคุณจะไปเอาของพวกนั้นมาจากไหน" สุดท้าย หานเฟิงก็เลือกที่จะถอนหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อบรรยากาศอันหอมกรุ่นและความจริงที่ว่าเขาขาดเธอไม่ได้เสียแล้ว "แต่จำไว้ว่า... ถ้ามีใครหน้าไหนกล้ามาวุ่นวายกับคุณ หรือสงสัยในตัวคุณ ผมนี่แหละจะเป็นคนจัดการมันเอง" จูหลันแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กับความปากแข็งแต่การกระทำสวนทางของสามีหนุ่ม ก่อนที่กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนงวดได้ที่จะลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ขัดจังหวะการปะทะคารมระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นหอมเย้ายวนของพริกไทยเสฉวน น้ำมันงา และความหวานกลมกล่อมจากกระดูกหมูเคี่ยวเคี่ยวเคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีขาวนวล ชวนให้น้ำลายสอจนแทบอดใจไม่ไหว "ถ้าอย่างนั้น ก็ช่วยกรุณาถอยออกไปห่างๆ หน่อยครับ สามี... การยืนเกะกะขวางทางเชฟกำลังทำให้เกี๊ยวหมูสับน้ำซุปสูตรพิเศษชามนี้เสียรสชาติ" จูหลันหันกลับไปสนใจแป้งแผ่นบางที่ห่อไส้หมูอวบอึ๋มอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งให้หานเฟิงยืนมองแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและปริศนาที่ยังไม่คลี่คลาย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างกลมกล่อมและอบอุ่น ท่ามกลางเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อน้ำซุปบนเตาถ่าน เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังปึงปังอย่างรุนแรง ก็ทำลายความสงบสุขยามค่ำคืนลงในพริบตา! "เปิดประตูโว้ย! หลี่จูหลัน นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้หมามากัดหลานฉันจนขาเป๋! วันนี้ถ้าแกไม่ชดใช้ค่าเสียหายมา อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่สามีจางแผดดังลั่นทะลุกำแพงดินเข้ามา พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของชาวบ้านที่แห่กันมามุงดูความสนุกสนานยามค่ำคืน หานเฟิงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที ขณะที่จูหลันค่อยๆ วางตะหลิวในมือลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่าสะพรึงกลัว ความลับยังไม่ทันได้คำตอบ ปัญหาใหม่ก็พุ่งชนเข้ามาเสียแล้ว และครั้งนี้... มันคือการหาเรื่องที่สะใจยิ่งกว่าเดิม! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความฟินและสะใจในบทนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความระทึกใจยิ่งกว่าเดิมครับ!