ขยายไลน์สินค้า: แยมผลไม้โฮมเมด

"หากดึกดื่นป่านนี้แล้วยังกล้ามาเคาะประตูบ้านคนอื่นด้วยธุระระราน ร่างกายของท่านพี่คงจะยังแข็งแรงดี และมีแรงเหลือเฟือที่จะรับผลจากการกระทำของตัวเองสินะครับพี่ใหญ่" น้ำเสียงของหานเฟิงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบบริเวณรั้วบ้านแทบดิ่งลงวูบ เขายืนบังร่างของหลี่จูหลันและเสี่ยวเป่าไว้มิดชิด แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องมองเงาร่างของชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายแท้ๆ ที่ยืนยันความหน้าหนาด้วยการฉีกยิ้มแห้งแล้งน่ารังเกียจออกมา หลี่จูหลันปัดเศษแป้งบนมือเล็กน้อย นางไม่ได้หวาดกลัวเงาร่างนอกประตูแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ดวงตาคู่สวยกลับพินิจพิเคราะห์ร่องรอยความโลภและความหิวโหยที่ฉายชัดบนใบหน้าของหลี่ต้าเหอ—พี่ชายใหญ่ผู้เคยขับไล่ไสส่งครอบครัวของพวกเขาให้ไปตายเอาดาบหน้าในยามที่ยากลำบากที่สุด "น้องเขย อย่าใจร้อนนักสิ ข้าก็แค่มารyเยี่ยมเยียนน้องสาวและหลานชายตามประสาญาติสนิท... โอ้โห กลิ่นอะไรน่ะ หอมหวานชวนน้ำลายสอขนาดนี้ เจ้าซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้านกันแน่!" หลี่ต้าเหอทำจมูกฟุดฟิด ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความโลภยามกวาดมองเข้าไปในตัวบ้านผ่านช่องว่างที่เปิดไว้ "บ้านของพวกเราไม่มีของต้อนรับแขกไร้มารยาท เชิญกลับไปซะครับ" หานเฟิงตอบสวนทันควันอย่างไร้ไมตรีจิต มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หากไม่ใช่เพราะกฎหมายหมู่บ้านและไม่อยากให้มือเปื้อนเลือดสุนัขจรจัดอย่างมัน ป่านนี้หมัดหนักๆ ของนายทหารหนุ่มคงฝังลงไปบนใบหน้าอัปลักษณ์นั่นแล้ว "ฮึ่ม! เจ้ามันก็แค่ไอ้ลูกเขยอกตัญญู เลี้ยงไม่เชื่อง!" หลี่ต้าเหอเห็นว่าไม่อาจใช้ไม้อ่อนได้ จึงเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันและน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก "คิดว่ารวยขึ้นมาหน่อยแล้วจะทำเป็นลืมบุญคุณตระกูลหลี่อย่างนั้นเรารึ? แม่ส่งข้ามาทวงของ... สัญญาว่าจ้างและส่วนแบ่งจากการค้าขายที่พวกแกแอบไปทำลับหลังในเมือง ส่งเงินมาสิ ห้าสิบหยวน! ไม่อย่างนั้นข้าจะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าพวกแกซ่อนสินค้าหนีภาษี!" บรรยากาศในยามวิกาลพลันตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น เสี่ยวเป่าสะดุ้งตกใจและโผเข้ากอดขาแม่เลี้ยงไว้แน่น หลี่จูหลันลูบหัวปลอบโยนเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าพ้นแผ่นหลังกว้างของสามีออกมาเผชิญหน้ากับพี่ชายตัวแสบด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก "ทวงส่วนแบ่ง? หึ... พี่ใหญ่ ท่านเอาสมองส่วนไหนคิดครับเนี่ย?" หลี่จูหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตอนที่พวกเราถูกตัดขาดออกจากตระกูลหลี่ มีการลงชื่อเป็นลายลักษณ์อักษรต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและพยานครึ่งหมู่บ้าน ว่าพวกเรา ‘ตายจากกัน’ ในทางพฤตินัย ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านเป็นคนพูดเองว่า ต่อให้พวกเราอดตายข้างถนน ก็อย่าได้เอาหน้าเน่าๆ ไปเหยียบบ้านตระกูลหลี่อีกเด็ดขาด!" คำพูดตอกกลับราวกับเอาน้ำร้อนราดหน้า ทำให้หลี่ต้าเหอหน้าชาวาบ แต่อารมณ์โลภบังตาทำให้เขากัดฟันกรอด "นั่นมันเรื่องอดีต ตอนนี้แกหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ข้าเป็นพี่ชาย แกต้องกตัญญู!" "ความกตัญญูใช้กับคน ไม่ใช่กับปลิงดูดเลือดอย่างพวกท่านครับ" หานเฟิงเอ่ยเสียงเหี้ยมพร้อมก้าวประชิดตัวหนึ่งก้าว จนหลี่ต้าเหอผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวสัญชาตญาณ "ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนจริงๆ" หลี่ต้าเหอตระหนักดีว่าตนสู้แรงนายทหารหนุ่มไม่ได้ เขาจึงทำได้แค่ชี้หน้าอาฆาต "ฝากไว้ก่อนเถอะ! อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ ข้าจะฟ้องผู้ใหญ่บ้าน!" พูดจบมันก็วิ่งหนีหายไปกับความมืดราตรีอย่างน่าสมเพช หลี่จูหลันถอนหายใจเบาๆ นางไม่ได้เกรงกลัวคำขู่ไร้สารៈนั่นแม้แต่น้อย สิ่งสำคัญในตอนนี้ไม่ใช่พวกเหลือขอตระกูลหลี่ แต่เป็นภารกิจสร้างความมั่งคั่งที่กำลังดำเนินไปต่างหาก "สามีครับ ปล่อยสุนัขเห่าใบตองแห้งตัวนั้นไปเถอะ เรายังมีงานสำคัญต้องทำต่อในมิติ" นางหันไปเอ่ยกับสามีด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เคมีและความห่วงใยที่สะท้อนผ่านดวงตาทั้งคู่ทำให้ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น หานเฟิงพยักหน้ารับ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนยามมองภรรยาคนเก่ง "พี่ฟังเจ้าทุกอย่างอยู่แล้วครับภรรยา ว่าแต่... ของหวานส่งกลิ่นหอมฟุ้งที่เจ้าเคี่ยวไว้ตั้งแต่หัวค่ำ มันเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเชฟสาวมือทอง นางจูงมือสามีและอุ้มเสี่ยวเป่าเดินกลับเข้าไปในห้องครัวที่ปิดทึบ ก่อนจะใช้สิทธิ์เจ้าของมิติพาพวกเขาทั้งสามคนวาร์ปเข้าสู่ "ห้างสรรพสินค้ามหัศจรรย์" ในทันที กลิ่นหอมหวานละมุนละไมของผลไม้นานาพันธุ์อบอวลไปทั่วพื้นที่ครัวจำลองในมิติ บนโต๊ะสเตนเลสเงางามเรียงรายไปด้วยหม้อใบใหญ่ที่บรรจุเนื้อผลไม้เคี่ยวจนข้นคลักระยิบระยับ นี่คือ "แยมผลไม้โฮมเมดสูตรพรีเมียม" ที่หลี่จูหลันตั้งใจจะใช้เปิดตลาดค้าส่งรายใหญ่ในเมืองพรุ่งนี้ "ว้าว! หอมมากเลยครับแม่!" เสี่ยวเป่าร้องตาโต จ้องมองหม้อแยมสีแดงฉ่ำของสตรอว์เบอร์รีป่าและสีทองอร่ามของพีชมิติด้วยความตื่นตาตื่นใจ "นี่คือแยมผลไม้สูตรพิเศษครับเสี่ยวเป่า ทาขนมปังยามเช้าหรือชงกับน้ำร้อนก็อร่อยเหาะไปเลย" หลี่จูหลันอธิบายพร้อมกับสวมถุงมือกันความร้อน เตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนที่สำคัญที่สุด นั่นคือการบรรจุลงขวดแก้วสุญญากาศดีไซน์วินเทจที่นางกดสั่งซื้อมาจากระบบมิติ หานเฟิงไม่รอช้า เขาเข้ามาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยมือหนึ่งโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่กุลีกุจอช่วยยกโหลแก้วใสสะอาดเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ขณะที่หลี่จูหลันใช้ทัพพีตักเนื้อแยมสีสวยข้นกำลังดีบรรจุลงขวดอย่างประณีตบรรจง ทีละขวด... ทีละขวด... จนเต็มโต๊ะยาว แสงไฟนวลตาในมิติสาดส่องกระทบขวดแก้วแยมผลไม้โฮมเมดนับร้อยขวด ฉลากกระดาษคราฟต์ที่ดีไซน์ลวดลายย้อนยุคอย่างมีระดับถูกแปะลงบนขวดอย่างพิถีพิถัน ตัวอักษรภาษาอังกฤษและจีนตัวบรรจงระบุชื่อแบรนด์ "รสละมุนแห่งความสุข" ยิ่งทำให้ผลิตภัณฑ์ดูหรูหราเกินกว่าสินค้าในยุค 70 จะจินตนาการถึง "เสร็จเรียบร้อย! ล็อตแรกสองร้อยขวดนี้ จะต้องกวาดยอดขายถล่มทลายในตลาดค้าส่งพรุ่งนี้อย่างแน่นอนครับ" หลี่จูหลันปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความภาคภูมิใจ รอยยิ้มมั่นใจของนางเปล่งประกายเจิดจ้าจนหานเฟิงถึงกับละสายตาไม่ได้ นายทหารหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ โอบเอวบางของภรรยาเข้ามาแนบชิดโดยไม่สนใจลูกเลี้ยงตัวน้อยที่กำลังเอามือปิดตาแต่แอบส่องลอดนิ้วด้วยความซุกซน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่ม สูดดมนวลกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนางอย่างหลงใหล "ภรรยาของผมนี่เก่งจริงๆ ทำอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด... แบบนี้ผมคงต้องขอรางวัลเป็น ‘แยมรสพิเศษ’ จากริมฝีปากเจ้าของสูตรเสียหน่อยแล้วล่ะครับ" หานเฟิงกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูก่อนจะโน้มใบหน้าลงมา ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากทั้งสองกำลังจะแนบชิดสนิทกัน ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยประหลาดจากระบบมิติก็ดัง "ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!" แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วทั้งห้างสรรพสินค้าจำลอง พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าหลี่จูหลันที่เด้งขึ้นมาเตือนด้วยข้อความสีแดงฉานตัวโต: [แจ้งเตือนด่วน! ตรวจพบความผิดปกติ... พลังงานลึกลับกำลังเจาะทะลวงเขตแดนห้างสรรพสินค้าจากโลกภายนอก มีผู้บุกรุกไม่ได้รับเชิญกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านพักจริงในยามวิกาล—และบุคคลนั้นไม่ใช่หลี่ต้าเหอ!] ดวงตาของหลี่จูหลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหวานซึ้งเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังทันที นางหันขวับสบตากับหานเฟิงที่แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันระดับขีดสุดในเสี้ยววินาที... ใครกันที่กล้าบุกรุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้อีก? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสุขและการทำมาหากินของครอบครัวหานกันนะครับ