ญาติจอมดูดเลือดกลับมาอีกครั้ง

เสียงทุบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากรอยต่อของคานบ้าน ชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ ใบหน้าของ "หวังฮุ่ยหลาน" น้องสะใภ้ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความหน้าหนาประจำตระกูลหลี่ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเรียวเล็กจดจ้องมองจานอาหารตรงหน้าสลับกับร่างระหงของหลี่จูหลันด้วยความริษยาจนแทบจะพ่นไฟออกมา "หลี่จูหลัน! เจ้าอย่าทำเป็นไขสือนะ! กลิ่นเนื้อตุ๋นลอยขจรขจายไปสามบ้านแปดบ้านแบบนี้ ทั้งหมู่บ้านเขาพูดกันให้แซ่ดว่าบ้านพวกเจ้าแอบเปิดร้านขายอาหารเถื่อนร่ำรวยกันลับๆ เงินทองที่ได้มาจากการขายซาลาเปากับบะหมี่พวกนั้น มันควรจะเป็นสมบัติกองกลางของตระกูลเราด้วยซ้ำ!" หวังฮุ่ยหลานแผดเสียงแหลมสูงจนเสี่ยวเป่าที่กำลังนั่งแทะน่องไก่ด้วยความเอร็ดอร่อยสะดุ้งโหย่ง เด็กน้อยรีบวางน่องไก่ลงแล้วขยับเข้าไปหลบหลังมารดาเลี้ยงทันที ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าของหลี่จูหลันเลือนหายไปในทันที นัยน์ตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากร่างอย่างน่าเกรงขาม ส่วนหานเฟิงนั้นวางชามข้าวลงอย่างช้าๆ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาทันที ดวงตาสีเข้มฉายแววดุดันน่ากลัวราวกับพญาเสือที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีล บรรยากาศภายในห้องโถงเล็กๆ พลันลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง หานเฟิงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ แต่แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายกำยำของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน ก็ทำให้หวังฮุ่ยหลานถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาสั่นเทาโดยอัตโนมัติ "สมบัติกองกลาง?" หลี่จูหลันแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนคู่สนทนาชะงัก "เจ้ามีหน้ามาทวงบุญคุณอะไรกับข้าหรือหวังฮุ่ยหลาน ตอนที่บ้านเรายากจนข้นแค้น ข้าวสารกรอกหม้อแทบไม่มี สามีของข้าต้องเอาเงินเดือนทหารส่งมาจุนเจือคนในตระกูลจนหมดเกลี้ยง พวกเจ้าเคยส่งแป้งมาให้เราสักห่อ หรือเคยเหลียวแลเสี่ยวเป่าที่ป่วยกระเสาะกระแสะบ้างไหม?" "น... นั่นมันเรื่องอดีต!" หวังฮุ่ยหลานละล่ำละลักเถียง หน้าตาเริ่มแดงก่ำด้วยความจนมุม "ยังไงเสียพวกเจ้าก็เป็นพี่น้องกัน เลือดในอกย่อมข้นกว่าน้ำ! อีกอย่าง สูตรอาหารรสเลิศที่เจ้าทำขายจนคนแห่มาต่อคิวกันยาวเหยียดนั่น มันเป็นสมบัติของตระกูลหลี่! เจ้าต้องเขียนสูตรทั้งหมดมอบให้ข้า รวมถึงเงินครึ่งหนึ่งของกำไรที่หามาได้ตั้งแต่วันแรกด้วย ไม่อย่างนั้น... ไม่อย่างนั้นข้าจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านว่าพวกเจ้าแอบค้าขายผิดกฎหมาย!" คำขู่กรรโชกนั้นไร้ซึ่งความน่ากลัวในสายตาของหญิงสาวผู้มาจากศตวรรษที่ 21 หลี่จูหลันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงก้าวเข้าไปหาน้องสะใภ้ตัวแสบทีละก้าวอย่างมั่นคง กลิ่นอายความเป็นเชฟมือทองและนักธุรกิจพันล้านแผ่ซ่านออกมาข่มขวัญจนหวังฮุ่ยหลานต้องถอยหลังกรูดไปจนชิดผนังบ้าน "เจ้าอยากไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านใช่ไหม? เชิญตามสบายเลยครับ..." เสียงทุบโต๊ะอีกครั้งแต่คราวนี้เป็นมือหนาของหานเฟิงที่วางลงบนโต๊ะไม้ เสียงนั้นหนักแน่นราวก้อนหินผา นายทหารหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาบังร่างของหวังฮุ่ยหลานจนมิด "ข้าเป็นทหารรับใช้ชาติ ทำมาหากินด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและถูกกฎหมายทุกประการ หากเจ้ากล้ากล่าวหาภรรยาของข้าด้วยความเท็จล่ะก็ ข้อหาหมิ่นประมาทและก่อกวนความสงบเรียบร้อยในยามวิกาล... เจ้าคงรู้ดีนะว่าบทลงโทษในค่ายทหารมันหนักหนาแค่ไหน" หวังฮุ่ยหลานหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด นางไม่คิดว่าพี่เขยผู้เงียบขรึมคนนี้จะน่ากลัวถึงเพียงนี้ "ส่วนเรื่องสูตรอาหาร..." หลี่จูหลันโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาดุจคมมีดซ่อนความเฉียบคมเอาไว้เต็มเปี่ยม "ต่อให้ข้าเอาสูตรอาหารไปเททิ้งลงถังอุจจาระ เจ้าก็ไม่มีวันได้แตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ... ไสหัวออกไปจากบ้านของข้าซะ! ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วใช้ไม้กวาดไล่ตะเพิดเจ้าออกไปจริงๆ" สิ้นคำพูดเฉียบขาดนั้น หวังฮุ่ยหลานก็ไม่กล้าอยู่ต่ออีกแม้แต่ลมหายใจเดียว นางลนลานวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปจากบ้านราวกับเห็นผี ทิ้งเสียงกรีดร้องโวยวายไว้เบื้องหลังท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะส่งยิ้มกว้างแล้วหยิบซาลาเปายื่นให้มารดาเลี้ยงด้วยความชื่นชม "ท่านแม่เก่งที่สุดเลยขอรับ!" หลี่จูหลันระบายยิ้มอ่อนโยน ลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ยืนมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและความหลงใหลระคนกัน เคมีระหว่างคนทั้งคู่ผสานกลมกลืนท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงเคาะประตูกระด้างดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ที่หน้าประตูรั้วบ้าน มีเงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมเก่าๆ ยืนบังแสงจันทร์อยู่ ร่างนั้นส่งเสียงหัวเราะแหบแห้งน่าขนลุกออกมาก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของหานเฟิงด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง—เสียงของพี่ชายใหญ่ตระกูลหลี่ ผู้ที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองครอบครัวของพวกเขามานานแรมปี! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กาแฟโบราณแก้วโต" เสมอมานะครับ