เดินทางสู่ตลาดมืด

"ภรรยา... เที่ยวเก่งถึงเพียงนี้เชียวหรือครับ? ดูท่าทาง... เราคงต้องกลับไปเคลียร์กันยาวที่บ้านแล้วล่ะมั้ง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความระอาแกมเอ็นดูดังขึ้นชิดริมหใบหู หลี่จูหลันสะดุ้งสุดตัว ร่างเพรียวบางหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ของหานเฟิงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัวบ้านพักนายทหาร ดวงตาคมกริบของสามีหนุ่มพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ยิ่งยามที่เขากวาดสายตามองสำรวจคราบแป้งสาลีที่ติดอยู่ข้างแก้มเนียนและกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและน้ำตาลที่อบอวลอยู่รอบกาย เธอก็รู้ทันทีว่าแผนการแอบซุ่มทำเสบียงลับเพื่อเตรียมบุกตลาดมืดในยามวิกาลของเธอ... ถูกจับได้คาหนังคาเขาเสียแล้ว จูหลันเม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนจี๋อย่างรวดเร็วเพื่อหาข้อแก้ตัว แต่ทว่าสายตาที่หานเฟิงใช้มองเธอกลับไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความระคนแปลกใจและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา "คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ... เอ๊ย! ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?" จูหลันเผลอหลุดปากคำลงท้ายตามความคุ้นชินของชาติต่อไปเกือบไม่ทัน โชคดีที่ไหวพริบระดับเชฟมือทองดึงสติกลับมาได้ทันเวลา หานเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างจางๆ "ผมเพิ่งกลับมาถึง และทันได้ยินเสียงแม่กับน้องสาวคุณส่งเสียงโวยวายไล่หลังคุณมาพอดี... ว่าแต่ คุณหนีออกไปเที่ยวไหนมาตลอดช่วงบ่าย ทิ้งให้เสี่ยวเป่าเฝ้าบ้านอยู่กับกองแป้งและหม้อต้มน้ำจนแก้มป่องขนาดนั้น?" "ฉันไม่ได้ไปเที่ยวเล่นไร้สาระเสียหน่อยครับ!" จูหลันเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ตอนนี้สภาพเธอจะดูเหมือนยายเพิ้งกึ่งแม่ครัวหัวป่าก์ก็ตาม "ฉันไปสำรวจ... เอ่อ... ไปเดินตรวจดูความเป็นอยู่ของชาวบ้านในตลาดมาต่างหาก เพื่อหาลู่ทางทำมาหากินเพิ่มไงครับ คุณก็รู้ว่าเงินเบี้ยเลี้ยงทหารของคุณมันไม่ได้มากมายอะไร ถ้าไม่รู้จักหาทางต่อยอด เราจะเอาอะไรให้เสี่ยวเป่ากินอิ่มนอนหลับล่ะครับ" หานเฟิงหรี่ตามองภรรยาตัวแสบที่ยิ่งพูดยิ่งทำตัวน่าหมั่นเขี้ยว เขารู้ดีว่าหลี่จูหลันในตอนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่เอาแต่ก้มหน้ารับกรรมเหมือนแต่ก่อนแล้ว ตั้งแต่ฟื้นไข้มา นางเอกในบ้านหลังนี้กลายเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมข่วนทุกคนที่กล้าเข้ามาเอาเปรียบ แถมฝีมือการทำอาหารยังเป็นอาวุธร้ายกาจที่ทำให้แม่สามีจอมเค็มอย่างแม่จางต้องยอมจำนนซดน้ำซุปจนหมดหม้อมาแล้ว "หาลู่ทางทำมาหากิน หรือไปสร้างเรื่องให้คนในตลาดปั่นป่วนกันแน่ครับ?" หานเฟิงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนจูหลันต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัว กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแดดและฝนผสมผสานกับความสะอาดแบบฉบับนายทหารทำให้หัวใจดวงน้อยของเชฟสาวเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "แล้วกลิ่นหอมๆ นี่... ขนมอะไรที่คุณกำลังซ่อนไว้อีกหึ?" จูหลันรีบเอาตัวบังตะกร้าไม้ไผ่สานที่คลุมด้วยผ้าขาวบางไว้มิดชิด ด้านในบรรจุ "ขนมเปี๊ยะสูตรโบราณประยุกต์" ที่เธอใช้แป้งสาลีชั้นดีจากมิติห้างสรรพสินค้า ผสมผสานกับไส้ถั่วกวนไข่เค็มที่หอมมันละมุนลิ้น กลิ่นหอมของมันเตะจมูกจนแม้แต่คนใจแข็งอย่างหานเฟิงยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "นี่คือ... สินค้าพรีเมียมที่จะเปลี่ยนฐานะของเราในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าต่างหากล่ะครับ" จูหลันเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาดุดันและเต็มไปด้วยความมั่นใจ "และถ้าคุณคิดจะขัดขวางผม... เอ่อ... ฉัน... ห้ามเด็ดขาด!" หานเฟิงจ้องมองดวงตาเป็นประกายคู่นั้น ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนหายใจออกมาเบาๆ มือหนายื่นออกไปปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มของภรรยาออกอย่างอ่อนโยน สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้จูหลันถึงกับนิ่งค้างไป "ผมไม่เคยคิดจะขัดขวางคุณอยู่แล้ว... จูหลัน" เสียงทุ้มต่ำเอמהอย่างจริงจัง "แต่การที่คุณจะเดินเข้า 'ตลาดมืด' ในยุคสมัยนี้ ยามวิกาลที่เจ้าหน้าที่ตรวจการณ์เดินตรวจกันให้ควัก มันไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิด... ถ้าคุณอยากไปนัก ผมในฐานะสามี... คงต้องขอทำหน้าที่ 'บอดี้การ์ด' ตามประกบคุณไปทุกฝีก้าวแล้วล่ะครับ" คำว่า *ตลาดมืด* ถูกเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทำให้จูหลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขารู้ได้อย่างไร? หรือว่าเขาจะสังเกตพฤติกรรมเธอนานแล้ว? เที่ยงคืนตรงของวันนั้น ภายใต้เงาดำทะมึนของตรอกซอกซอยแคบๆ หลังโกดังสินค้าเก่าริมชานเมือง ล្យบรรยากาศเต็มไปด้วยความอึมครึมและกลิ่นอายความหวาดระแวงของผู้คนที่ลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายเพื่อความอยู่รอด หานเฟิงในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มและหมวกแก๊ปดึงต่ำเพื่ออำพรางใบหน้า เดินนำหน้าภรรยาที่ตอนนี้ถูกแปลงโฉมเสียจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ร่างเพรียวบางของหลี่จูหลันสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อสีหม่น สวมผ้าคลุมไหล่ผืนหนาจนดูไหล่ลู่ คาดทับด้วยผ้าโพกหัวลายดอกไม้สีซีด ปัดแก้มด้วยถ่านและฝุ่นจนผิวเนียนกลายเป็นสีคล้ำคล้ายคนตรากตรำทำงานหนัก ยายแก่หลังค่อมวัยหกสิบกว่าปีหิ้วตะกร้าไม้ไผ่เก่าๆ ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจสวนทางกับสภาพภายนอกอย่างสิ้นเชิง "คุณครับ... เดินระวังหน่อยสิ ฉันหลังยอกไปหมดแล้วนะ" จูหลันแกล้งทำเป็นไอค็อกแค็กและเดินกะโผลกกะพละได้อย่างแนบเนียน สมบทบาทคุณยายหาบเร่จนหานเฟิงที่เดินคุมเชิงอยู่ด้านหลังเกือบจะหลุดขำออกมา "ครับ คุณยาย... เดินให้ช้าลงอีกนิดก็ได้ ไม่มีใครแย่งของในตะกร้าของคุณไปหรอกน่า" หานเฟิงกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทั้งสองเดินลึกเข้ามาในเขตที่มีการซื้อขายคึกคักที่สุด จูหลันกวาดสายตาคมกริบสำรวจทำเล นางรู้ดีว่าสินค้าพรีเมียมอย่างขนมเปี๊ยะโฮมเมดเนื้อเนียนละเอียดที่หอมหวานละมุนลิ้น จะต้องดึงดูดสายตาบรรดาพ่อค้าคนกลางกระเป๋าหนักที่ต้องการของฝากชั้นดีไปติดสินบนหรือเสพสุขอย่างแน่นอน นางเลือกมุมมืดใต้แสงตะเกียงสลัวๆ วางตะกร้าลง เตรียมเปิดฉากทำธุรกิจสร้างความมั่งคั่งล็อตแรกในยุค 70 นี้ให้สะเทือนวงการ ทว่า ในขณะที่จูหลันกำลังจะเปิดผ้าขาวบางออกเพื่อส่งกลิ่นหอมเย้ายวนเรียกแขก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรดาพ่อค้าแม่ค้าแถบนั้นวงแตกตื่นฮือ! "เฮ้ย! หน่วยตรวจการณ์พิเศษเคลื่อนที่มาแล้ว! ทุกคนหนีเร็ว!" ความโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตา ผู้คนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ชนกันจนสินค้ากระจัดกระจาย หานเฟิงคว้าแขนของจูหลันไว้แน่นเพื่อดึงหลบเข้ามุมอับของกำแพงอิฐเก่า แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็หยุดชะงักลงตรงหน้าพวกเขาพอดี เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐ ปลดไฟฉายส่องตรงมาที่ใบหน้าของ "ยายแก่" และชายแปลกหน้าที่ยืนบังให้อย่างจัง แสงไฟจ้าสาดส่องจนเห็นใบหน้าเลอะเทอะของจูหลันชัดเจน "หยุดอยู่ตรงนั้น! ห้ามขยับ!" เสียงเข้มงวดดุดันดังขึ้น พร้อมกับปลายกระบอกปืนสั้นที่ถูกชักออกมาจากซองหนังอย่างรวดเร็ว หานเฟิงก้าวขึ้นมาบังภรรยาไว้มิดชิด แววตาคมกริบฉายแววอันตรายวับวาว แต่ทว่า... เมื่อเจ้าหน้าที่หนุ่มนายนั้นก้าวเข้ามาใกล้และก้มลงมองสบตาเข้ากับ "ยายแก่" ใต้ผ้าโพกหัว ร่างของเขาก็ชะงักกึก สีหน้าเคร่งเครียดแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงพรึงเพริศทันทีที่กลิ่นหอมอันคุ้นเคยเตะจมูก "เอ่อ... หัวหน้าครับ..." เจ้าหน้าที่ลูกน้องที่วิ่งตามมาข้างหลังอ้าปากค้าง เมื่อเห็นว่าเป้าหมายที่พวกเขาตามล่าในค่ำคืนนี้ กลับเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองกำลังรักษาดินแดนประจำเขตนี้เองที่ยืนขวางอยู่! หานเฟิงหรี่ตามองลูกน้องสนิทที่ถือวิสาสะนำกำลังมาตรวจค้นพื้นที่รับผิดชอบของเขาเอง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ขณะที่จูหลันที่แอบมองอยู่หลังแผ่นหลังกว้างถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระส่ำด้วยความตื่นเต้นระทึกขวัญ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติชีวิตที่เข้มข้นและหอมหวานในทุกๆ ตอนนะครับ ---