พิสูจน์ความจริงใจ

ปลายกริชเล่มบางคมกริบ จ่อแนบชิดอยู่บนผิวเนื้อบอบบางบริเวณไหปลาร้าของหลี่จิงถิง หยดโลหิตสีชาดสายเล็กซึมไหลออกมาตามคมโลหะ ไหลหยดลงกระทบเนื้อผ้าแพรต่วนสีนวลตาจนเกิดเป็นดวงสีแดงฉานน่าหวาดหวั่น ทว่าสตรีเจ้าของร่างกลับมิได้สะดุ้งสะเทือนหรือเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาแม้แต่น้อย ดวงตาดอกท้อคู่สวยยังคงสุกใส หงส์ปีกงามเชิดขึ้นสบประสานกับดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาของมู่หรงจวิ้นอย่างไร้ความหวาดกลัว ความเงียบงันภายในห้องหนังสือใหญ่กดดันเสียจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นอายของหมึกจีนชั้นดีและชาผู่เอ่อร์คุกกรุ่นผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ "ท่านอัครเสนาบดี... ยังมองไม่เห็นความจริงใจของหม่อมฉันอีกหรือเพคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น และมั่นคงจนน่าใจหาย หลี่จิงถิงขยับปลายนิ้วเรียวยาวของตนเอง ผลักดันคมกริบในมือของสามีให้แนบเนื้อลึกลงไปอีกนิด แรงกดนั้นทำเอาคมโลหะบาดลึกจนเลือดสีสดไหลรินมากกว่าเดิม แต่นางกลับระบายรอยยิ้มบางเบาออกมาราวกับความเจ็บปวดนี้เป็นเพียงเรื่องลมแล้ง มู่หรงจวิ้นขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววสั่นไหววูบหนึ่งอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนในรอบหลายปี สัญชาตญาณดิบของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดในราชสำนักร่ำร้องให้เขาดึงมือกลับ ทว่าศักดิ์ศรีและเล่ห์กลในสมองกลับสั่งให้เขาถือไพ่เหนือกว่า "เจ้าคิดว่าการใช้เลือดเรียกคะแนนความสงสาร จะลบล้างหลักฐานบัญชีลับที่เชื่อมโยงตระกูลหลี่เข้ากับการทุจริตคลังเสบียงชายแดนได้งั้นหรือ จิงถิง" มู่หรงจวิ้นเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาทุบทำลายบรรยากาศรอบตัวจนแหลกละเอียด ความเย็นชาถูกเคลือบไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกท้าทาย "หลักฐานที่ท่านได้มา... มีกี่ส่วนที่เป็นความจริง และมีกี่ส่วนที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อบีบให้ท่านกำจัดตระกูลภรรยาของตนเอง เพคะ?" จิงถิงสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่นั้นฉายประกายปัญญาเฉียบคมราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงเบื้องหลังอันดำมืด "ท่านเป็นถึงอัครเสนาบดีผู้ปราดเปรื่องเรื่องกลยุทธ์ แต่กลับยอมให้เบี้ยบนกระดานชิ้นเดียวมาชักใยให้ท่านระแวงภรรยาตัวเอง... น่าสมเพช หรือน่าขันดีล่ะเพคะ?" "บังis! เจ้ากล้าดียังไงมาท้าทายอำนาจข้า!" มู่หรงจวิ้นตวาดลั่น มือหนาที่ถือมีดสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ เขาไม่ใช่คนใจอ่อน และไม่เคยปรานีผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นศัตรูทางการเมืองหรือแม้กระทั่งคนใกล้ตัว แต่ยามที่เห็นหยดเลือดบนร่างบางนี้ หัวใจข้างซ้ายของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงราวกับถูกคีมเหล็กร้อนๆ บีบอัด เขาสEดส่ายดวงตาสำรวจใบหน้าของนางอย่างละเอียด ทุกอณูความรู้สึกของหลี่จิงถิงถูกเขาอ่านจนปรุโปร่ง ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง ไม่มีแววตาหวาดหวั่น มีเพียงความเด็ดเดี่ยว... ความเด็ดเดี่ยวชนิดที่สตรีทั่วไปไม่มีทางมีได้ "ถ้าหม่อมฉันเป็นคนทรยศจริง ป่านนี้คงถือครองตราประทับลับของท่านหนีออกนอกเมืองไปแล้ว ไม่มายืนให้ท่านใช้มีดจ่อคอหอยเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์หรอกเพคะ" จิงถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านอยากได้ความจริงใจนักมิใช่หรือ? หม่อมฉันก็เอาชีวิตตัวเองวางเดิมพันลงไปตรงหน้าท่านแล้ว... หากท่านยังไม่เชื่อ มือข้างนี้ของท่านก็จงแทงทะลุหัวใจหม่อมฉันเสียเถอะเพคะ! จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว ไม่ต้องมานั่งระแวงกันและกันจนเหนื่อยล้าอีก" สิ้นคำพูดนั้น นางก็พุ่งตัวเข้าหาคมกริบในมือของเขาด้วยความเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน! มู่หรงจวิ้นเบิกกว้างด้วยความตกใจขีดสุด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการปกป้องคนที่รักทำงานเร็วกว่าความคิด เขาทิ้งกริบในมือทิ้งทันทีจนเกิดเสียงโลหะกระทบพื้นดังเคร้ง พร้อมกับคว้าหมับเข้าที่เอวบางของนางแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างทั้งสองประชิดติดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ กริบลับร่วงหล่นลงแทบเท้า เลือดสีชาดหยดเปื้อนชายอาภัพของบุรุษผู้เยือกเย็น ทว่ายามนี้มู่หรงจวิ้นกลับไม่สนใจบาดแผลใดๆ นอกเสียจากหัวใจที่กำลังเต้นโครมครามราวกับกลองศึกในอกของสตรีในอ้อมกอด "เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร หลี่จิงถิง!" เสียงคำรามของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย็นชาทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความหวาดกลัวลึกๆ ที่เพิ่งค้นพบว่าตนเองอาจเกือบสูญเสียนางไปจริงๆ จิงถิงซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของสามี นางหลับตาลงซ่อนประกายความสำเร็จในแผนการนี้ไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆ การจะชนะบุรุษผู้ไร้หัวใจเช่นมู่หรงจวิ้นได้... มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น คือการทำให้เขาตระหนักว่า หากนางแตกสลาย เขาก็จะแหลกละเอียดไม่แพ้กัน "หม่อมฉันไม่ได้บ้าเพคะ..." นางกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดต้นคอแกร่ง "หม่อมฉันแค่อยากให้ท่านเห็น... ว่าหัวใจดวงนี้ของหม่อมฉัน มีไว้เพื่อท่านผู้เดียว ไม่ใช่หมากบนกระดานการเมืองของใครหน้าไหนทั้งนั้น" บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงบลง มู่หรงจวิ้นกอดกระชับร่างบางแน่นขึ้นราวกับต้องการหลอมรวมนางให้เป็นเนื้อเดียวกับตัวเขา ความรู้สึกพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่น่าแปลก... ที่ความพ่ายแพ้นี้กลับทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นประคองท้ายทอยของนาง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นมารับจุมพิตที่เปี่ยมไปด้วยความเร่าร้อนและอารมณ์อันซับซ้อนที่อัดอั้นมานาน มันไม่ใช่จุมพิตแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจุมพิตที่ประกาศความเป็นเจ้าของ ดุดัน และเรียกร้องคำตอบ ทว่าหลี่จิงถิงก็ไม่ยอมจำนน นางจูบตอบด้วยชั้นเชิงที่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือด ท่ามกลางกลิ่นเลือดจางๆ และความหวาดระแวงที่ค่อยๆ ถูกหลอมละลายลงทีละน้อย เนิ่นนานกว่าที่ริมฝีปากทั้งคู่จะผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง มู่หรงจวิ้นหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากบวมเจ่อของภรรยาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "เจ้าชนะแล้ว..." เขากระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากนาง "ไม่ว่าเบื้องหลังเรื่องนี้จะมีใครชักใย ข้าจะเป็นคนลากคอมันออกมารับโทษด้วยตัวเอง" จิงถิงคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ "หม่อมฉันเชื่อมือท่านเสมอเพคะ... ท่านอัครเสนาบดี" ในจังหวะที่ความตึงเครียดภายในห้องกำลังจะคลี่คลายลง และความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก้าวเข้าสู่จุดเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศเงียบงัน ตามด้วยเสียงรายงานจากพ่อบ้านใหญ่ที่หน้าห้องด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "เรียนนายท่าน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! ศาลาว่าการกรมคลัง... จู่ๆ ก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้นเมื่อครู่! บัญชีหลวงทั้งหมดถูกเผาทำลายจนวอดวาย... และ... และในกองเพลิง มีการพบศพของ 'ใต้เท้าเฉิน' ผู้ดูแลบัญชี ถูกฆ่าตัดตอนก่อนไฟจะลุกไหม้ขอรับ!" มู่หรงจวิ้นชะงักกึก ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที ความสงสัยพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขาหันกลับมามองสตรีในอ้อมกอดช้าๆ ทว่า... หลี่จิงถิงกลับไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของนางยังคงประดับอยู่ชัดเจน ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์นี้ล่วงหน้ามาแล้วอย่างแม่นยำ "ดูเหมือนว่า... มีคนกำลังร้อนรนจนต้องรีบทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายแล้วล่ะเพคะ ท่านพี่..." — หมอกเหมยปลายฤดู