หลักฐานชิ้นสุดท้าย

กลิ่นหมึกจีนเก่าเก็บผสมกับกลิ่นอับของกระดาษสาอายุร่วมสิบปีลอยอบอวลอยู่ภายใต้แสงสลัวของตะเกียงน้ำมันหอม หลี่จิงถิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หลังฉากกั้นไม้แกะสลัก ปลายนิ้วเรียวที่สวมปลอกเล็บทองเหลืองยังคงไล้ไปตามตัวเลขและสัญลักษณ์ประหลาดที่ถูกบันทึกไว้ด้วยลายมือหวัดๆ บนหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบ "ดึกป่านนี้แล้ว... ท่านอัครเสนาบดีไม่คิดจะพักผ่อน หรือเกรงว่าความลับในห้องหนังสือของภรรยาผู้นี้จะมีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาไป?" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ โดยไม่แม้แต่จะเหลือบแล ขณะที่มู่หรงจวิ้นเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขามิได้ไปถึงดวงตาคมกริบคู่นั้น บุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งราชสำนักก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมสีเข้มกวาดผ่านพื้นห้องเงียบเชียบ ราวกับเงาพญายมที่เคลื่อนไหวอย่างไร้สุ้มเสียง "ข้าเพียงแต่เป็นห่วงว่า สมุดบัญชีเล่มที่เจ้าหมกมุ่นอยู่สามวันสามคืนนี้ จะมิได้ให้คำตอบที่คุ้มค่ากับการแลกมาด้วยขอบตาดำคล้ำของฮูหยิน" มู่หรงจวิ้นเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนัย เขากวาดตามองกองเอกสารและกระดาษทดเลขที่กระจายเกลื่อนโต๊ะ ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ใบหน้าเรียบเฉยของภรรยา "เจ้ากำลังตามหาร่องรอยของใคร... ขุนนางผู้ทุจริต หรือว่า... เงาของบิดาเจ้ากันแน่" คำพูดนั้นสะกิดลงบนรอยแผลเป็นในใจจิงถิงราวกับใช้เข็มเงินเล่มบางตอกลงมา แต่นางไม่อนุญาตให้ความสั่นไหวใดๆ ปรากฏบนใบหน้า ดวงตาดำขลับเงยขึ้นสบกับดวงตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งระหว่างคนทั้งสองเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่เฉียบคมและดึงดูดใจในคราวเดียวกัน สองมืออาชีพที่ยืนอยู่คนละฝั่งของเกมการเมือง ต่างฝ่ายต่างอ่านใจกันทะลุปรุโปร่งผ่านเพียงเสี้ยววินาทีของการสบตา "ท่านพี่ประเมินข้าต่ำไปแล้ว" จิงถิงแย้มยิ้ม มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้มู่หรงจวิ้นต้องหรี่ตาลง "บัญชีเล่มนี้หาใช่สมุดรายรับรายจ่ายธรรมดาไม่... แต่มันคือแผนผังการฟอกเงินที่เชื่อมโยงกับคลังหลวงและกองทัพพยัคฆ์ทักษิณ" นางใช้นิ้วเคาะลงบนบรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษที่เพิ่งไขปริศนาได้ รหัสลับที่ใช้ตัวอักษรจีนโบราณสลับกับตำแหน่งดาวบนท้องฟ้า บัดนี้ถูกถอดรหัสออกมาเป็นรายชื่อของขุนนางระดับสูงเจ็ดคนที่ร่วมมือกันยักยอกเสบียงเมื่อสี่ปีก่อน—ปีที่บิดาของนางถูกใส่ร้ายและต้องจบชีวิตลงในคุกหลวงอย่างอยุติธรรม "เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังดึงตัวเองเข้าไปพัวพันกับรังแตนขนาดใหญ่แค่ไหน" น้ำเสียงของมู่หรงจวิ้นเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น ความเยือกเย็นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายความกังวลที่วาบผ่านนัยน์ตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "คนกลุ่มนั้นพร้อมจะสังหารทุกคนที่ขวางทาง แม้แต่... เจ้าและข้า" "ถ้าเช่นนั้น ข้ากับท่านก็คงอยู่บนเรือลำเดียวกันโดยสมบูรณ์แล้วกระมัง?" จิงถิงลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงขยับเข้ามาประชิดจนได้กลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาและฝนหมึกจากกายแกร่ง ความใกล้ชิดที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้กลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทั้งหวาดระแวงและโหยหาในเวลาเดียวกัน "ท่านต้องการโค่นอำนาจขุนนางกลุ่มนั้นเพื่อความมั่นคงของราชบัลลังก์ ส่วนข้า... ต้องการล้างมลทินให้ตระกูลหลี่ เป้าหมายเราตรงกัน เหตุใดข้าต้องกลัว?" มู่หรงจวิ้นจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย ความฉลาดเฉลียว เด็ดเดี่ยว และกล้าหาญของนาง เกินกว่าที่สตรีในห้องหอคนใดจะมีได้ เขายื่นมือออกหมายจะแตะแก้มนวล แต่นางกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างนุ่มนวลพร้อมกับรอยยิ้มเย้าหยอก "อย่าเพิ่งแสดงความซาบซึ้งตอนนี้เลยเจ้าค่ะท่านอัครเสนาบดี..." จิงถิงพลิกกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ใต้ปกสมุดบัญชี "เพราะหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ข้าเพิ่งค้นพบเมื่อครู่... ระบุชื่อผู้ที่อยู่เบื้องหลังสุดยอดห่วงโซ่อำนาจนี้อย่างชัดเจน" มู่หรงจวิ้นชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ สายตาคมกريบก้มมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้น ทันใดนั้น สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและควบคุมสถานการณ์ได้เสมอมากลับแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ยังไม่ทันที่มู่หรงจวิ้นจะทันได้เอ่ยปากซักถาม ประตูห้องหนังสือไม้สักที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กรูเข้ามาในความมืด พร้อมเสียงตะโกนก้องขององครักษ์ประจำจวนที่ดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก— "ท่านอัครเสนาบดี! เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่คลังเอกสารหลวง และ... มีมือสังหารบุกเข้ามาทางเรือนหลังแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับจิงถิงมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — หมอกเหมยปลายฤดู