งานเลี้ยงฉลองชัยชนะปลอมๆ

กลิ่นสุราหมักชั้นเลิศอบอวลอยู่ในโถงพระราชวังหลวง ทว่าสำหรับ ‘หลี่จิงถิง’ กลิ่นหอมฟุ้งนั้นกลับเจือด้วยกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้กลิ่น “ท่านอัครเสนาบดีมู่หรง ดูเหมือนท่านจะยังไม่สร่างจากความพ่ายแพ้ที่ชายแดนเสียทีนะ” เสียงทุ้มต่ำของ ‘อ๋องหยาง’ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงรื่นเริง เขาจิบสุราพลางปรายตามองบุรุษหนุ่มชุดดำสนิทที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาหยามเหยียด มู่หรงจวิ้นไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขากลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขาใช้นิ้วเรียวยาววนขอบจอกสุราอย่างเชื่องช้า “ความพ่ายแพ้ในสายตาคนหนึ่ง อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของอีกคนหนึ่ง... อ๋องหยาง ท่านคิดว่าสุราจอกนี้รสชาติเป็นอย่างไรหรือ” จิงถิงที่นั่งอยู่เคียงข้างสามีขยับพัดในมือเบาๆ นางรู้ดีว่าสามีไม่ได้ถามเรื่องรสชาติ แต่กำลังถามถึง ‘ราคา’ ของชัยชนะที่อ๋องหยางกำลังหลงระเริงอยู่ นางก้มหน้าลงซ่อนประกายตาวาวโรจน์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวานในความเงียบที่จงใจสร้างขึ้น “ท่านอ๋องเพิ่งกลับจากล้างหนี้สินที่ธนาคารหลวงมิใช่หรือเจ้าคะ? ดูเหมือนคลังลับของท่านจะว่างเปล่าเสียจนต้องรีบจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะเพื่อกลบเกลื่อนรอยรั่วทางการเงิน... เป็นกลยุทธ์ที่น่าชื่นชมจริงๆ” บรรยากาศในโถงกว้างชะงักงัน รอยยิ้มของอ๋องหยางแข็งค้าง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงฟืนในเตาผิงที่ปะทุ “ภรรยาข้าพูดจาตรงไปตรงมาเสมอ หวังว่าท่านคงไม่ถือสา” มู่หรงจวิ้นวางจอกสุราลงเสียงดัง 'กริ๊ก' ราวกับเสียงตัดโซ่ตรวน “ในเมื่อเรามาฉลองชัยชนะให้แก่ ‘ท่าน’ แล้ว ก็น่าจะมอบของขวัญชิ้นพิเศษให้เสียหน่อย” เขาโบกมือเบาๆ ขันทีคนสนิทก็ก้าวเข้ามาวางกล่องไม้เก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ อ๋องหยางเลิกคิ้วขึ้นอย่างเยาะเย้ย “กล่องเปล่าหรือ? หรือว่าคลังของอัครเสนาบดีไม่มีแม้แต่ทองคำจะมาเป็นของกำนัล” “เปิดดูเถิดเจ้าค่ะ” จิงถิงกล่าวเสริม ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอ๋องหยางเหมือนจะอ่านทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อฝากล่องถูกเปิดออก ความมั่นใจของอ๋องหยางก็มลายหายไปในพริบตา ในนั้นไม่ใช่ทองคำ ไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็น ‘บัญชีรายชื่อ’ ของขุนนางที่แอบโอนเงินเข้าสู่กองทัพกบฏ และสำคัญที่สุดคือ ตราประทับส่วนตัวของอ๋องหยางที่ควรจะอยู่ในหีบเหล็กที่ห้องลับใต้ดิน! ใบหน้าของอ๋องหยางเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เขารีบกวาดสายตาไปรอบโถง ทหารรักษาพระองค์ที่ควรจะอยู่เต็มโถงกลับดู ‘แปลกไป’ หลายคนยืนคุมเชิงในมุมมืดของเสาต้นใหญ่ด้วยท่าทีที่ดูขัดเขินกับชุดเกราะที่สวมอยู่ “นี่มันหมายความว่าอย่างไร!” อ๋องหยางตวาด เสียงดังลั่นไปถึงโถงด้านนอก “หมายความว่างานเลี้ยงที่ท่านจัดเพื่อฉลองความพ่ายแพ้ของข้า... แท้จริงแล้วคือหลุมฝังศพที่ท่านขุดไว้ให้ตัวเองต่างหาก” มู่หรงจวิ้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันที่เขาสะสมมาตลอดบทสนทนาแผ่ออกมาดั่งพายุทราย “ทหารที่ท่านจ้างมา ล้วนได้รับเงินสองเท่าจากบัญชีธนาคารของภรรยาข้าก่อนที่ท่านจะก้าวเข้าสู่โถงนี้เสียอีก” จิงถิงคลี่พัดออกเผยให้เห็นภาพเขียนลายน้ำที่ซ่อนข้อความลับไว้ นางลุกขึ้นยืนเคียงข้างสามี ความสง่างามของนางเปรียบเสมือนคมดาบที่จ่ออยู่ที่คอหอยของฝ่ายตรงข้าม “ท่านอ๋องเจ้าคะ... ในทางบัญชี สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่หนี้สิน แต่คือ ‘ดอกเบี้ย’ ที่ท่านต้องชดใช้ด้วยชีวิต” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาพระนครที่แท้จริงก็ดังสะท้อนมาจากทางเข้าหลัก ประตูโถงถูกผลักออกอย่างรุนแรง เงาร่างของแม่ทัพใหญ่ผู้ที่ควรจะอยู่ชายแดนปรากฏขึ้นพร้อมกับทหารในชุดเกราะเงินที่ส่องประกายวับวับในยามค่ำคืน อ๋องหยางถอยกรูดไปชนกับโต๊ะจนสุราหกกระจาย เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของปลายกระบี่ที่จ่ออยู่ที่หลังคอ ทว่าไม่ใช่จากทหารของมู่หรงจวิ้น แต่เป็น ‘คนสนิท’ ที่สุดของเขาเองที่ก้าวออกมาจากเงามืด “ฝ่าบาท... ข้าไม่เคยอยู่ข้างท่านจริงๆ ตั้งแต่แรกแล้ว” ชายคนนั้นกระซิบเบาๆ มู่หรงจวิ้นมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหยิบจอกสุราขึ้นมาอีกครั้งแล้วส่งให้จิงถิง “จบฉากแรกแล้ว... เจ้าว่าเราควรไปดื่มต่อที่ใดดี?” ทว่าก่อนที่จิงถิงจะทันได้ตอบ เสียงอุทานจากภายนอกโถงก็ดังแทรกเข้ามา เป็นเสียงของนางกำนัลที่วิ่งตื่นตระหนกเข้ามา “ใต้เท้า! ท่านอัครเสนาบดี! ตราประทับของฮ่องเต้... หายไปจากท้องพระโรงแล้วเจ้าค่ะ!” มู่หรงจวิ้นและจิงถิงหันไปมองหน้ากันทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่แผนการของอ๋องหยาง แต่นี่คือรอยรั่วที่ใหญ่หลวงกว่านั้นมาก ใครบางคนกำลังใช้จังหวะนี้ปั่นหัวพวกเขาอยู่! จิงถิงคว้าข้อมือสามีไว้แน่น สายตานางเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “จวิ้น... มีคนซ้อนแผนเรา” ขอบคุณที่ติดตามการหักเหลี่ยมเฉือนคมในครั้งนี้ แล้วมาพบกันใหม่ตอนหน้าเพื่อร่วมกันคลี่คลายปริศนาที่ซ่อนอยู่ในเงาของวังหลวงนะคะ หมอกเหมยปลายฤดู