ค่ำคืนแห่งการเปิดใจครึ่งๆ กลางๆ

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์ชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นหมึกจีนราคาแพงลอยวนอยู่ในห้องหนังสือมืดสลัว แสงจากตะเกียงน้ำมันหอมระเหยส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของมู่หรงจวิ้นให้คมชัดดั่งภาพวาดพู่กันจีนโบราณ ทว่าในยามนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมิได้ทอดมองฎีกาจากท้องพระโรง หากแต่จดจ้องร่างระหงของสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ตราประทับหยกขาวสลักลายหงส์—หลักฐานมัดตัวชิ้นเอกที่ถูกดึงออกมาจากอกศพของใต้ฮ้าว—ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังทึบ "ท่านอัครเสนาบดีคิดจะใช้ตราประทับนี้บั่นคอข้า หรือจะใช้มันเพื่อปิดปากคนที่ส่งศพนั้นไปประจานที่ประตูเมืองกันแน่คะ?" เสียงหวานใสแต่เจือกระแสเยียบเย็นเอ่ยขึ้น หลี่จิงถิงมิได้ถอยหนีแม้แต่น้อย นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่จนปลายกระโปรงผ้าแพรปักลายปะทะกับขอบไม้ ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังสามีในนามอย่างไม่เกรงกลัว ภายใต้รอยยิ้มที่ยกมุมขึ้นนิดๆ นั้นซ่อนความตื่นตัวระดับสูงสุดไว้ ในยามที่หมากบนกระดานถูกพลิกคว่ำอย่างไร้เหตุผล สัญชาตญาณของนักบัญชีผู้ตรวจพบตัวเลขปลอมแปลงมายาวนานบอกนางทันทีว่า นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็น ‘กับดัก’ มู่หรงจวิ้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงดั่งเสียงกลองศึกในใจคนฟัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากบุรุษผู้กุมอำนาจครึ่งราชสำนักแผ่ซ่านออกมารอบกายจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง "เจ้าฉลาดพอที่จะรู้ว่าตราประทับนี้ไม่ได้ตกลงไปเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความกดดัน "และเจ้าก็ควรจะฉลาดพอที่จะรู้ด้วยว่า หากข้าต้องการบั่นคอเจ้าจริงๆ เจ้าคงไม่มีโอกาสมายืนต่อปากต่อคำกับข้าในห้องนี้" "เช่นนั้นแปลว่าท่านอัครเสนาบดีกำลังเดือดร้อนสินะคะ" จิงถิงแย้มยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันอันน่าหมั่นไส้ "ใต้ฮ้าวตายก่อนที่จะส่งบัญชีลับให้กรมอาญา ศพถูกห้อยประจานพร้อมตราประทับของฮูหยินเอกแห่งจวนอัครเสนาบดี... คนที่เล่นเกมนี้ต้องการทำลายความน่าเชื่อถือของท่าน ผ่านชื่อเสียงของข้า" ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือน้อยลงทุกที มู่หรงจวิ้นก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนจิงถิงต้องเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายบุรุษอันเข้มข้นผสมกับกลิ่นอายเย็นเยียบเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมร่างนางไว้ในพื้นที่จำกัด มือใหญ่เอื้อมออกไป ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงที่ปลายคางมน บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นสบตา "เจ้าคิดว่าข้าสนใจชื่อเสียงของเจ้ากระนั้นหรือ, จิงถิง?" ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มขาวเนียน หัวใจของจิงถิงกระตุกวูบไปชั่วขณะ นางเกลียดสัมผัสนี้ เกลียดความรู้สึกที่ว่าตนเองกำลังสูญเสียการควบคุมสถานการณ์ให้กับบุรุษตรงหน้า ทว่าในขณะเดียวกัน เคมีอันตรายที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งสองก็ดึงดูดพวกเขาราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้าม "ท่านไม่สนใจข้า... แต่วิธีนี้กำลังท้าทายอำนาจของท่าน" จิงถิงตอบเสียงพร่า พยายามรักษาความมั่น "ใช่... มันกำลังท้าทายข้า" มู่หรงจวิ้นโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากริมฝีปากของนางเพียงคืบ "และข้าเกลียดคนที่มาล้ำเส้นในอาณาเขตของข้า... ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับภรรยาในนามอย่างเจ้าด้วยแล้ว ยิ่งน่าโมโหเป็นพิเศษ" คำว่า 'ภรรยา' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ทำเอาสตรีผู้เยือกเย็นสะท้านเฮือก ความใกล้ชิดทางกายที่ไร้ซึ่งช่องว่างทำให้กำแพงป้องกันตัวที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นมานานเริ่มสั่นคลอน จิงถิงมองเห็นเงาของตนเองในดวงตาสนธยาคู่นั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัย แต่ก็แฝงความโหยหาการยอมรับในสติปัญญาอย่างประหลาด ในห้วงวินาทีที่อารมณ์ของคนทั้งคู่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด—จุดที่เส้นแบ่งระหว่างมิตรและศัตรู เล่ห์กลและความเสน่หาเริ่มหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน มู่หรงจวิ้นเคลื่อนใบหน้าเข้าไปหมายจะปิดกั้นริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงนั้นเสียให้สิ้นเรื่อง จิงถิงหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ร่างกายยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมืดมนอย่างไม่ตั้งใจ *ตึง! แกร็ก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นอย่างรีบร้อนที่หน้าประตูห้องหนังสือ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังรัวเร็วจนทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา! "ท่านอัครเสนาบดี! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของพ่อบ้านลู่ดังแทรกเข้ามา ก่อนที่ประตูไม้สักจะสั่นไหวราวกับมีคนพยายามผลักเข้ามาโดยไม่รออนุญาต "กองปราบราชสำนักนำหมายค้นมาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกเขาบอกว่า... พบหลักฐานการสมคบคิดกับกบฏในห้องสมุดลับของฮูหยิน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเล่ห์กลของพวกเขานะคะ