แพทย์หญิงผู้กุมความลับ

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นสมุนไพรต้มเคี่ยวในห้องโอสถส่วนตัวของเรือนพัก มิได้ทำให้หลี่จิงถิงรู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวที่สวมปลอกเล็บทองเหลืองสลักลายวิจิตร กำลังคีบเข็มเงินเล่มยาวที่ผ่านการลนไฟจนร้อนผ่าว เบื้องหน้าของนางคือร่างที่แทบไร้ลมหายใจของบุรุษผู้หนึ่ง ร่องรอยแผลลึกยาวตั้งแต่หัวไหล่ลากผ่านแผ่นหลัง บ่งบอกว่าเขาผ่านความเป็นความตายมาอย่างโชกโชน และที่สำคัญยิ่งกว่า... บาดแผลฉกรรจ์เช่นนี้ ไม่ใช่ร่องรอยจากการถูกโจรป่าทั่วไปทำร้าย หากแต่เป็นรอยดาบตอกตราประจำกองกำลังลับของสำนักราชองครักษ์เสื้อแพร "หากเจ้ายังฝืนเกร็งกล้ามเนื้อเช่นนั้น แผลที่สมานตัวครึ่ง ๆ กลาง ๆ นี้ คงฉีกขาดออกอีกรอบ และคราวนี้ต่อให้เป็นเซียนจากสรวงสวรรค์ก็คงยื้อชีวิตเจ้าไว้ไม่ได้" จิงถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเด็ดขาด นางไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนเจ็บ สายตาของนางยังคงจดจ่ออยู่กับการกะ2ระยะเพื่อคีบเศษโลหะชิ้นเล็กที่ฝังลึกลงไปในเนื้อเยื่อ บุรุษบนเตียงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือด้วยพิษไข้ "ฮูหยินอัครเสนาบดีช่างใจกล้า... กล้าซ่อนตัวคนใกล้ตายไว้ในเรือนหลัง ไม่กลัวสามีผู้เย็นชาของเจ้าลากตัวเราไปตัดหัวประจานหรืออย่างไร" "สามีของข้าจะลงทัณฑ์ผู้ใด ย่อมมีเหตุผลของเขาเสมอ" จิงถิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "แต่คนที่ข้าเลือกจะช่วย... มีค่าพอให้ข้าแบกรับความเสี่ยงนั้นหรือไม่ ท่านก็น่าจะรู้แก่ใจดี... ใต้เท้าหม่า" ชื่อตำแหน่งสุดท้ายที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่ม ทำให้ร่างของบุรุษบนเตียงเกร็งกระตุกวูบ ดวงตาที่เคยหรี่ลงด้วยความระแวดระวังเบิกกว้างขึ้นในทันที เขากวาดสายตามองสตรีเบื้องหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ราวกับเพิ่งมองเห็นความคมกริบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนหวานนั้น "เจ้า... รู้ได้อย่างไรว่าข้าคือ..." "รอยสักรูปหงส์ไฟกลายพันธุ์ที่หัวไหล่ขวา ซึ่งถูกลบเลือนด้วยรอยไฟลวกเพื่ออำพราง เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของหน่วยสืบสวนลับใต้สังกัดกรมคลังยุคฮ่องเต้องค์ก่อน และผู้ที่มีรอยสักนี้ เหลือรอดชีวิตอยู่เพียงคนเดียวหลังจากการกวาดล้างเมื่อเจ็ดปีก่อน... คือรองแม่ทัพหม่าผู้ดูแลบัญชีลับการคลังของท่านพ่อข้า" จิงถิงวางเข็มเงินลงบนถาดกระเบื้องเคลบกระทบกันเสียงดัง *กริ๊ง* นางเงยหน้าขึ้นสบตาบอบช้ำคู่นั้นอย่างตรงไปตรงมา แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับคนเจ็บยิ่งกว่าการถูกจ่อด้วยคมดาบ หม่าเฉิงหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า เขากัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากบาดแผลทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นตระหนกในจิตใจ "คุณหนูใหญ่... ข้าคิดว่าท่านเป็นเพียงสตรีในห้องหอที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงอำนาจในจวนอัครเสนาบดี ที่ไหนได้... ท่านกลับซ่อนเขี้ยวเล็บที่คมกริบยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก" "ถ้าข้าไม่มีเขี้ยวเล็บ ป่านนี้คงกลายเป็นกระดูกฝังอยู่ใต้ดินลึกเช่นเดียวกับบิดาของข้าและครอบครัวของท่านไปแล้ว" จิงถิงโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบา ทว่าประโยคถัดมากลับทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง "คดีทุจริตงบประมาณขุดลอกคูคลองเมื่อเจ็ดปีก่อน... ท่านคือคนสุดท้ายที่ถือสมุดบัญชีเล่มจริง บอกข้ามาเสียที หม่าเฉิง... ใครคือคนบงการตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังการตายของท่านพ่อ?" บรรยากาศในห้องโอสถตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของหม่าเฉิงดังแข่งกับเสียงหยดน้ำจากหน้าต่างที่ซึมผ่านเข้ามาตามรอยแตก เขามองสตรีตรงหน้าเนิ่นนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความตายที่จะมาถึงในไม่ช้า กับความลับอันดำมืดที่เขาแบกรับไว้จนหลังแทบหักมาตลอดเจ็ดปี ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบยามวิกาลก็ดังขึ้นที่ด้านนอกประตูเรือนพัก... ฝีเท้าหนักแน่น มั่นคง และคุ้นเคยจนทำให้หัวใจของจิงถิงกระตุกวูบ *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้านั้นหยุดลงที่หน้าประตูก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของบุรุษในชุดคลุมสีเข้ม มู่หรงจวิ้นยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองถาดเครื่องมือแพทย์บนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของภรรยา มุมปากของอัครเสนาบดีหนุ่มยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงความหมายอันลึกล้ำ "ดูเหมือนว่า... ฮูหยินของข้าจะกำลังทำการรักษาโรคเรื้อังที่ปิดบังข้ามานานเสียแล้วกระมัง?" หัวใจของหลี่จิงถิงเต้นระรัวเป็นจังหวะกลองศึก นางรู้ดีว่าเวลานี้... เกมกระดานได้เปลี่ยนตาเดินไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว -------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเล่ห์กลของจิงถิงและท่านอัครเสนาบดีด้วยกันนะคะ บทต่อไปรับรองว่าเข้มข้นจนแทบหยุดหายใจอย่างแน่นอนค่ะ! — หมอกเหมยปลายฤดู