ข้อตกลงบนโต๊ะน้ำชา

กลิ่นหอมกรุ่นของชาหลง징ชั้นเลิศลอยวนอยู่เหนือโต๊ะไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร แต่บรรยากาศภายในห้องหนังสือส่วนตัวของจวนอัครเสนาบดีกลับเยียบเย็นราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำค้างยามเหมันต์ รายงานด่วนฉบับนั้นยังคงวางนิ่งอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่ม ขקוกระดาษยับยู่ยี่เพราะแรงกำขององครักษ์เงาก่อนจะถูกทิ้งไว้เป็นหลักฐานแห่งความล้มเหลว *“ใต้เท้า… สายลับจากจวนตระกูลสวี ที่ท่านส่งไปสืบเรื่องคลังอาวุธ… ถูกฆ่าตัดตอนแล้วขอรับ!”* มู่หรงจวิ้นไม่ได้แม้แต่จะชายตามองเศษกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดหิมะหันกลับมาจับจ้องสตรีเบื้องหน้า สตรีผู้รินน้ำชาด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับสายน้ำ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกต่อข่าวการตายอันโหดเหี้ยมที่เพิ่งดังขึ้นเมื่อครู่ “ดูท่าทาง... ใต้เท้าสวีจะร้อนรนกว่าที่เราคาดการณ์ไว้เสียอีกนะคะ” หลี่จิงถิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบราวกับกำลังพูดคุยถึงดินฟ้าอากาศ ปลายนิ้วเรียวบางวางจอกชาลงเบื้องหน้าบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในราชสำนักอย่างแม่นยำ มู่หรงจวิ้นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันเย้ย เขายังไม่แตะต้องจอกชา นัยน์ตาคมกริบกวาดมองภรรยาตามนิตินัยผู้ซ่อนคมเขี้ยวไว้ใต้รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม “ความตายของสายลับข้า ทำให้เจ้าสนุกมากอย่างนั้นหรือ ฮูหยิน?” “ความตายของคนไร้ประโยชน์ ย่อมไม่น่าสนุกเท่ากับการได้เห็นหมากบนกระดานเคลื่อนไหวตามที่เราต้องการหรอกค่ะ” จิงถิงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยประกายความท้าทายที่ทำให้หัวใจของอัครเสนาบดีผู้เย็นชาเกิดริ้วรอยระลอกคลื่นแปลกประหลาด “อีกอย่าง... การที่สวีจงก้าวล่วงส่งคนไปปิดปากคนของท่าน แปลว่าเขาจนมุมแล้ว และกำลังรีบทำลายหลักฐานที่สาวมาถึงตัวเขาเอง” “และเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจว่าหลักฐานชิ้นนั้นไม่ได้อยู่ที่จวนตระกูลสวี” มู่หรงจวิ้นโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เงาสูงใหญ่ของเขาแผ่ซ่านความกดดันครอบงำบรรยากาศ “มันอยู่ในบัญชีลับการค้าอาวุธเถื่อน ที่บิดาผู้ล่วงลับของเจ้าเคยตรวจสอบไว้ก่อนตาย... เจ้าลากข้าเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ เพื่อสะสางแค้นส่วนตัวของตระกูลหลี่สินะ” ไม่มีการปฏิเสธ ไม่มีแม้แต่การกะพริบตาเพื่อหลบสายตาคุกคาม หลี่จิงถิงเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี “เราต่างหากล่ะคะ ใต้เท้า... ที่พึ่งพาอาศัยกัน” นางเอ่ยแก้คำพูดของเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “ท่านต้องการอำนาจเบ็ดเสร็จในการกวาดล้างขุนนางกังฉินสายตระกูลสวี เพื่อรวบอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง ส่วนหม่อมฉัน... ต้องการความยุติธรรมให้ดวงวิญญาณของบิดา ข้อตกลงบนโต๊ะน้ำชาในวันนี้ ไม่ใช่การร้องขอความเมตตาจากท่าน แต่มันคือ ‘ผลประโยชน์ร่วมกัน’ ที่สมน้ำสมเนื้อที่สุดแล้ว” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยกลยุทธ์ทางจิตวิทยาทำให้ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองแคบลง แต่มันกลับเต็มไปด้วยอันตรายราวกับเดินอยู่บนเส้นลวดกลางเหวลึก มู่หรงจวิ้นจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา บุรุษผู้ไม่เคยไว้ใจผู้ใด ไม่เคยแม้แต่จะเหลือบแลความอ่อนแอของมนุษย์ บัดนี้กลับรู้สึกว่าภรรยาที่แต่งเข้ามาเพื่อเป็นเครื่องมือทางการเมืองนางนี้... กลับล่วงรู้จุดอ่อนและจังหวะก้าวของเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง นางฉลาดเป็นกรด ฉลาดจนน่ากลัว และเย้ายวนใจในเวลาเดียวกันอย่างยิ่ง “หากข้าปฏิเสธข้อเสนอของเจ้าเล่า?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเยียบเย็น “ท่านไม่ปฏิเสธหรอกค่ะ” จิงถิงโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของนางลอยแตะจมูกเขา “เพราะหากไม่มีบัญชีลับฉบับนั้น การจะเอาผิดสวีจงที่มีหลักฐานสนับสนุนจากองค์ฮ่องเต้ ย่อมต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยครึ่งปี... ซึ่งท่าน... ไม่มีเวลารออีกแล้วใช่ไหมล่ะคะ” ดวงตาคมกริบของมู่หรงจวิ้นวาวโรจน์ขึ้นวับหนึ่ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของอัครเสนาบดีหนุ่ม “เจ้าช่างกล้าดียิ่งนัก... ฮูหยินของข้า” เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะเชยคางนางขึ้นมาพิจารณาให้ชัดเจน แต่ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะสัมผัสโดนผิวแก้วเนียนนุ่ม เสียงฝีเท้าเร่งรีบและหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องหนังสือ ขัดจังหวะการปะทะคารมอันดุเดือดลงอย่างกะทันหัน *ก๊อก ๆ ๆ!* “ใต้เท้าขอรับ!” เสียงร้อนรนของพ่อบ้านหลี่ดังทะลุบานประตูกระดาษทาน้ำมันเข้ามา “เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! มีคนส่งหีบปริศนาสลักตราประจำตระกูลสวีมาวางไว้ที่หน้าประตูจวน... และเมื่อเปิดออกดู ปรากฏว่าเป็น... ศพของใต้เท้าซือมารองเสนาบดีกรมคลัง ที่เพิ่งหายตัวไปเมื่อสามวันก่อนขอรับ!” มู่หรงจวิ้นชะงักมือทันที นัยน์ตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นเข้มจัดในเสี้ยววินาที หลี่จิงถิงหุบยิ้มลงทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนที่เป็นผู้เล่น ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมหมากอันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ