คำพูดที่ลืมไม่ได้

"ฉันเองค่ะ... พี่ธันวา จำคู่หมั้นเก่าคนนี้ไม่ได้แล้วเหรอคะ?" ประโยคที่ลอยละลิ่วเข้ามาในเซฟเฮาส์ไม่ได้ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับทำให้ห้องทำงานโปร่งโล่งที่ตกแต่งด้วยโทนสีดิบเท่ของคอนกรีตและงานไม้กลายเป็นห้องเย็นเฉียบขึ้นมาทันตาเห็น ธันวาขยับกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดำมืดลงวูบหนึ่ง เขาไม่ได้ตกใจที่ได้ยินเสียงนั้น แต่รำคาญใจที่เสียงนี้มันแทรกเข้ามาในจังหวะชีวิตที่กำลังสงบสุข—หรืออย่างน้อยก็กำลังสงบสุขก่อนที่นักจัดสวนปากกล้าอย่างพายจะก้าวเข้ามาปั่นป่วนจนหัวใจเขาทำงานผิดจังหวะ พายที่ยืนอยู่ใกล้โต๊ะทำงานของสถาปนิกหนุ่มถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะที่เคยแต้มอยู่บนเรียวปากสวยหุบลงฉับพลัน ดวงตากลมโตหันขวับมองหญิงสาวผู้มาใหม่ที่ยืนโดดเด่นอยู่หน้าประตูกระจกใส ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมเข้ารูปส่งกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายตัดกับกลิ่นอายดินและต้นไม้ของพายอย่างสิ้นเชิง "อ้อ..." ธันวาเค้นเสียงในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม "นึกว่าใคร... คุณมินตรา" "จำได้ด้วยเหรอคะ นึกว่าพี่ธันวาจะลืมผู้หญิงใจร้ายคนนี้ไปจนหมดใจแล้วซะอีก" มินตราส่งยิ้มหวานหยดย้อย เดินน่องสะระตะเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่พาย ซึ่งยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินพันธุ์พืชแปลกปลอม พายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขยับตัวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่มือเรียวยังคงถือสมุดสเก็ตช์ภาพแน่น "อุ๊ย ขอโทษค่ะ พอดีฉันไม่รู้ว่าที่นี่เขามีแขกรับเชิญระดับวีไอพีแวะมาเซอร์ไพรส์... งั้นเรื่องแปลนสวนรอบสระน้ำ เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะคะ คุณสถาปนิก" ประโยคหลัง พายจงใจหันไปขยับตาให้ธันวา น้ำเสียงเจือความประชดประชันชนิดที่ต่อให้คนหูหนวกก็ยังฟังออกว่าเธอกำลังหึง—ไม่สิ เธอไม่ได้หึง! พายรีบเถียงกับตัวเองในใจ แค่หมั่นไส้ผู้หญิงแต่งตัวจัดที่ทำตัวเหมือนเจ้าของบ้านต่างหาก "เดี๋ยวก่อนคุณพาย" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวขายาวๆ อ้อมโต๊ะทำงานออกมาขวางหน้าพายไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววพยศ "เรายังคุยกันไม่จบเรื่องฟังก์ชันต้นไม้ริมระเบียง" "จบเถอะค่ะ ฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอใคร... โดยเฉพาะก้างชิ้นใหญ่ที่เพิ่งเดินเข้ามา" พายเชิดหน้าขึ้น สบตากับธันวาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวผิดจังหวะเพราะระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้กันจนเกินไป กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกาแฟคั่วอ่อนๆ ของสถาปนิกหนุ่มลอยมาปะทะจมูกจนต้องเม้มปากแน่น มินตรามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่เริ่มแข็งค้าง ดวงตาคู่สวยฉายแววริษยาขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นท่าทีที่ธันวาลดความแข็งกระด้างลงเวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงจัดสวนคนนี้ ปกติแล้วธันวาไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร เขาเยชา เย็นชา และถือตัวที่สุด ยิ่งกับเธอ... ผู้หญิงที่เคยบอกเลิกเขาอย่างไร้เยื่อใยเพื่อไปแต่งงานกับนักธุรกิจรุ่นพ่อ ธันวาไม่เคยชายตาแลด้วยซ้ำหลังจากวันนั้น "พี่ธันวาคะ มินมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยค่ะ เรื่องที่เราเคย..." มินตราเอ่ยเสียงออดอ้อ พยายามจะเดินเข้าไปแตะแขนแกร่ง "ถ้าเรื่องงาน เชิญที่ห้องรับแขกครับ แต่ถ้าเรื่องส่วนตัว ผมไม่มีเรื่องส่วนตัวอะไรจะคุยกับคุณอีก" ธันวาชักแขนหลบอย่างไม่ไว้หน้า น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นยะเยือกจนมินตราหน้าเสีย พายแอบลอบยิ้มมุมปากสะใจกับท่าทีไร้เยื่อใยนั้น แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่อยากอยู่ร่วมบรรยากาศชวนอึดอัดนี่นานนัก มือเรียวพลิוףสมุดสเก็ตช์ปิด "ในเมื่อคุณธันวาติดธุระสำคัญ ฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยส่งแบบแก้ไขไปให้ดูทางอีเมล" พูดจบ พายก็หมุนตัวเตรียมก้าวเท้าเดินหนี แต่มีหรือที่ธันวาจะยอมปล่อยให้เธอเดินออกจากเซฟเฮาส์ในสภาพที่เข้าใจเขาผิด! "หยุดตรงนั้นเลยนะคุณพาย" ธันวาเอ้าเสียงเข้ม คว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเดินพ้นประตูห้องทำงาน แรงบิดไม่มากแต่รั้งเธอไว้จนต้องหันกลับมามองค้อนตาคว่ำ "อะไรอีกคะคุณธันวา จะให้ฉันอยู่เป็นสักขีพยานรักรีเทิร์นหรือไง ปล่อยนะคะ เจ็บ!" พายสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความหงุดหงิดที่ระคนความน้อยใจแปลกๆ ซึ่งเธอเองก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไมตัวเองถึงต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา เขาไม่ได้สนใจมินตราที่ยืนหน้าซีดเป็นไก่ตาแตกอยู่ข้างหลังเลยสักนิด สายตาของเขาล็อคอยู่กับใบหน้าเนียนใสที่กำลังงอง้ำเพราะความหึงหวง—ใช่ เขามองออก และมันทำให้มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว "คุณนี่นะ... หูเบาชะมัด" ธันวาพึมพำเสียงเบา ก่อนจะเอื้อมมือไปเคาะหน้าผากมนของเธอเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว "หยุดมโนไปไกลได้แล้ว ผมกับคุณมินตราจบกันไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว และต่อให้โลกนี้เหลือผู้หญิงคนเดียวบนโลก ผมก็ไม่ชายตาแลหรอก" พายชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก คำพูดห้วนๆ แต่จริงจังของเขาทำเอาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ แต่นั่นยังไม่ใช่จุดพีค... ธันวายื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะใช้ตำหนิเรื่องงานในทุกๆ วัน กลับอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด จนพายแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "อีกอย่าง... ถึงคุณจะปากจัดเอาแต่ใจ แถมไอเดียจัดสวนจะหลุดโลกจนปวดหัว แต่มันก็..." ธันวาเว้นจังหวะไปนิด ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มเองก็เกือบจะอยากกัดลิ้นตัวเองที่เผลอพูดออกไป "...น่ารักดี จนบางทีผมก็สมาธิหลุดเวลาคุยงานด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที พายยืนแข็งทื่อเป็นหิน สติหลุดลอยไปไกลราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่กลางหัวสมอง สมองประมวลผลคำว่า *'น่ารักดี'* ซ้ำไปซ้ำมานับสบรอบ ธันวา... ผู้ชายที่ปากร้ายที่สุดในสามโลก ปากจัดยิ่งกว่าแม่ค้าตลาดสด สถาปนิกจอมเนี้ยบผู้มองโลกเป็นเส้นตรง... ชมเธอเนี่ยนะ?! ในขณะที่พายกำลังยืนหน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูก มินตราที่ถูกเมินจนกลายเป็นอากาศธาตุตลอดเวลาทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอก้าวเข้ามากระชากเสียงแข็งด้วยความโกรธ "พี่ธันวา! นี่พี่เห็นผู้หญิงคนนี้สำคัญกว่ามินเหรอคะ ถึงกล้าหักหน้ามินแบบนี้!" ธันวาหันกลับไปมองมินตราด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใยอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มอ่อนโยนที่เพิ่งมอบให้พายเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงสถาปนิกหนุ่มจอมเนี้ยบผู้ไร้ความปรานี "คุณมินตราครับ กรุณาให้เกียรติสถานที่ และกรุณาจำไว้ด้วยว่า..." ธันวาเว้นวรรคสายตาคมกริบ กวาดมองอดีตคู่หมั้นหัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจระคนสมเพช "...คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือผู้หญิงที่ผมแคร์มากที่สุดในตอนนี้" พายหันขวับไปมองหน้าธันวาแทบไม่ทัน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำพูดนั้น... มันหนักแน่นและชัดเจนเสียจนคนฟังอย่างเธอรู้สึกเหมือนโดนคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าใส่จนเซถลา ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุและหัวใจของพายกำลังพองโตจนแทบระเบิด ประตูกระจกบานใหญ่อีกด้านของเซฟเฮาส์ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบแฮกของริน เพื่อนสนิทและผู้ช่วยสาวที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาขัดจังหวะ "คุณพาย! แย่แล้วค่ะ! แปลนสวนโซนทิศใต้ที่เพิ่งลงต้นไม้ไปเมื่อเช้า..." รินเบรกลำตัวแทบไม่ทันเมื่อเห็นว่าในห้องมีบุคคลแปลกหน้ายืนอยู่ถึงสองคน รินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "มีคนบุกรุกเข้ามาขุดทำลายแปลงต้นไม้ของคุณพายจนพังยับเยินหมดแล้วค่ะ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาฟินและร่วมลุ้นไปกับความปากแข็งของพี่ธันวานะคะ รับรองว่าตอนหน้ามีเคลียร์คัทจัดหนักแน่นอนค่ะ! - ตุ๊กตาโบราณ