รอยร้าวในไซต์งาน

"ถ้าคุณคิดว่าต้นไม้แคระพวกนี้มันเกะกะสายตาอันแสนประเสริฐของคุณนัก... คุณก็แค่เอานิ้วจิ้มตาตัวเองซะสิคะ จะได้ไม่ต้องมานั่งทำหน้ายักษ์ใส่สวนของฉันอยู่แบบนี้!" เสียงหวานที่ตอกกลับมาฉับไวราวกับติดสปริงทำเอาฝุ่นปูนในไซต์งานรีโนเวทบ้านเก่าแทบจะปลิวหาย พายยืนเท้าสะเอวอยู่บนแผ่นพื้นคอนกรีตที่เพิ่งเทเสร็จ ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่เกรงกลัวร่างสูงโปรดในชุดสูทลำลองที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ตรงข้าม ธันวาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นด้วยความถือดี นัยน์ตาสีเข้มคมกริบมองสำรวจต้นไม้ใบหญ้าที่พายเพิ่งขนเข้ามาวางระเกะระラะขวางทางเดินระบบท่อระบายน้ำที่เขาเพิ่งตรวจรับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ปากหยักได้รูปเหยียดเป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้อยากคว้าก้อนอิฐแถวนั้นมาปาใส่หน้าเขานัก "ผมจ้างคุณมาจัดสวน ไม่ได้จ้างมาสร้างป่าดงดิบกลางบ้านพักอาศัยค่ะคุณนักจัดสวนอินดี้" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก "แปลนที่ผมวาดไว้ สเปซตรงนี้ต้องโล่ง เพื่อรับแสงธรรมชาติและเน้นความมินิมอล แต่สิ่งที่คุณเอามาวางเนี่ย... มันคืออะไรคะ? เฟิร์นข้าหลวงกอเบ้อเริ่มที่แทบจะกลืนกินประตูหลังบ้านอยู่แล้ว" "มันคือศิลปะค่ะคุณสถาปนิกผู้ดีแตก!" พายก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ความต่างของส่วนสูงไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย เธอยื่นนิ้วเรียวไปจิ้มอกแกร่งเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "สเปซ สเปซ สเปซ! ฟังแต่คำนี้จนหูจะหนวกอยู่แล้ว ชีวิตคุณมีแต่เส้นตรงกับมุมฉากหรือไงคะ? ทำไมถึงใจแคบยิ่งกว่ารอยร้าวบนผนังปูนฉาบซะอีก ต้นไม้พวกนี้เขามีชีวิตนะคะ เขากำลังหายใจ!" "แต่เขาไม่ได้ช่วยให้งานผมเสร็จตามกำหนดค่ะ" ธันวาปัดมือนั้นออกอย่างไม่ไยดี ทว่าดวงตากลับไหววับวูบหนึ่งเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ นั้นสัมผัสถูกแผงอก "โปรเจกต์นี้เลทมาสามวันแล้ว เพราะคุณมัวแต่รอ 'แรงบันดาลใจ' บ้าบออะไรนั่น ตั้งแต่ต้นไม้ต้นนี้ยันหินประดับแปลงนั้น คุณแก้หน้างานไปสี่รอบแล้วนะพาย รู้ตัวไหมคะ" "ก็เพราะคุณมันพวกหุ่นยนต์ไร้หัวใจไงคะ!" พายสวนกลับเสียงดังลั่นจนรินที่กำลังยืนเช็คกระถางต้นไม้อยู่ไกลๆ ต้องรีบยกมือขึ้นปิดหูแล้วแสร้งทำเป็นมองนกมองไม้ "ถ้าฉันทำตามแบบเป๊ะๆ บ้านหลังนี้ก็เป็นได้แค่กล่องคอนกรีตเย็นชาหลังหนึ่ง ไม่มีชีวิต ไม่มีจิตวิญญาณ... เหมือนคุณไม่มีผิด!" คำพูดนั้นทำให้ธันวาชะงัก ร่างสูงนิ่งงันไปชั่วอึดใจ กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบบริเวณชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจฟึดฟัดของพายที่ยืนอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ ธันวาไม่ได้ต่อปากต่อคำเหมือนทุกที เขากวาดสายตามองไปรอบสวนหย่อมที่ตอนนี้ดูรกเร้าในสายตาของสถาปนิกผู้ยึดมั่นในระเบียบ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... มันมีความงามบางอย่างที่ดิบและมีชีวิตชีวาซ่อนอยู่ ทว่าความล่าช้าคือสิ่งเดียวที่เขายอมรับไม่ได้ในเวลานี้ "ถ้าภายในพรุ่งนี้เย็น พื้นที่ตรงนี้ยังไม่เข้าที่เข้าทางตามแบบที่ผมต้องการ..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนพายได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นฝุ่นปูนจากตัวเขา "ผมจะรื้อทิ้งให้หมด ไม่สนด้วยว่าต้นไม้พวกนี้จะวิเศษมาจากไหน" "คุณกล้าเหรอ!" พายตาสว่างวาบ ถอยหลังกรูดเมื่อใบหน้าหล่อเหลานั้นโน้มเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ลองดูไหมล่ะคะ ว่าผมกล้าหรือเปล่า" ธันวากระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบฉายประกายท้าทายที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบอย่างแรง มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมมาแตะกลุ่มผมที่หลุดลุ่ยของเธอ "E-حم แฮ่ม! ขอโทษนะคะขัดจังหวะความหวาน... เอ๊ย! ความเครียดค่ะ" เสียงกระแอมกระไอมของรินดังขัดขึ้นทำลายบรรยากาศมาคุแต่ชวนใจสั่นลงทันที พายสะดุ้งสุดตัวรีบกระโดดถอยหลังไปสามก้าว หน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอายปนเคืองระคนกัน ขณะที่ธันวาถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ดึงใบหน้ากลับมาตั้งตรงแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว "มีอะไรคะคุณริน" ธันวาถามเสียงห้วน กลบเกลื่อนอาการประหม่าเมื่อครู่ รินเดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ หล่อนชูหน้าจอให้ทั้งคู่ดู "พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญมาค่ะคุณธันวา และดูเหมือนว่า... เขาจะไม่ได้มาแค่ตรวจงานธรรมดาซะด้วยสิคะ" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองตามปลายนิ้วของรินที่ชี้ไปยังหน้าประตูรั้วบ้าน ร่างสูงโปรดในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงระยับกำลังก้าวเข้ามาในไซต์งานด้วยท่าทีมาดมั่น รอยยิ้มพินพัทธ์ที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบคุณชายนั้นช่างขัดกับบรรยากาศฝุ่นตลบอบอวลของบ้านเก่าหลังนี้โดยสิ้นเชิง "สวัสดีครับทุกคน... อ้าว ธันวา งานยังไม่เสร็จอีกเหรอเนี่ย? นึกว่าจะเรียบร้อยตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วซะอีกนะเนี่ย" เสียงทุ้มเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงคุ้นหู ธันวาสบถเบาๆ ในลำคอทันทีที่เห็นหน้าผู้มาใหม่ ขณะที่พายหรี่ตามองอย่างสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าของสถาปนิกหนุ่มจอมเนี้ยบเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม "คุณอานันท์... มาทำอะไรที่นี่คะ" ธันวาเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ รังสีความไม่พอใจแผ่พุ่งออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นความร้อน อานันท์ยิ้มกริ่ม กวาดสายตามองสวนหย่อมครึ่งๆ กลางๆ ของพายด้วยแววตาเหยียดหยามเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาธันวาแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศทั้งหมดดิ่งวูบลงในพริบตา "พอดีผมได้รับมอบหมายจากบอร์ดบริหาร... ให้มาแจ้งยกเลิกสัญญาโปรเจกต์นี้ครับ ธันวา" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับความดราม่าและความฟินของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ (ตุ๊กตาโบราณ) ค่ะ