คนขี้เก๊กที่แพ้ทาง

“คุณจะบ้าเหรอธันวา? นี่มันสวนสนุกนะ ไม่ใช่ไซต์งานก่อสร้างที่จะให้คุณมาตีเส้นวัดระดับสายตา!” พายแผดเสียงแข่งกับเพลงประกอบจังหวะตื๊ดๆ ที่ดังลั่นสวนสนุกใจกลางกรุง ดวงตากลมโตหรี่มองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนหน้าบูดเป็นตูดลิงอยู่ข้างๆ เขา ในขณะที่ธันวากำลังจัดปกเสื้อเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบของตัวเองด้วยอาการกระวนกระวายผิดปกติ “ฉันเกลียดเสียงดัง ฉันเกลียดฝูงชน และที่สำคัญ... ฉันเกลียดไอ้เครื่องเล่นที่หมุนติ้วๆ เหมือนเครื่องซักผ้าเครื่องนั้นที่สุด” ธันวาว่าพลางถลึงตามอง ‘ทากาด้า’ เครื่องเล่นมหาโหดที่พายพยายามลากเขามาเล่น “ปากบอกเกลียด แต่เมื่อกี้เห็นใครนะที่บอกว่าจะยอมทำทุกอย่างถ้าฉันยอมรับงานโปรเจกต์บ้านพักตากอากาศ?” พายกอดอก แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับ “หรือว่าสถาปนิกผู้สูงส่งกลัวความสูงจนขาสั่นคะ?” คำสบประมาทนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายด้วยความท้าทาย “แค่เครื่องเล่นกระจอกๆ อย่ามาดูถูกสถาปนิกจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอย่างฉันพาย... นำไปสิ อยากให้เล่นอะไร ฉันเล่นหมด!” บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะเดือดพล่านขึ้นมาทันทีเมื่อธันวาก้าวเท้าเดินนำเข้าไปในแถวคิว พายรีบก้าวตามไปติดๆ โดยมีรินที่แอบยิ้มขำอยู่ข้างหลังพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาเตรียมบันทึกภาพประวัติศาสตร์ “พี่ธันคะ! ถ้าเผลออ้วกใส่พาย อย่าหวังว่าจะได้เซ็นสัญญาเลยนะคะ” รินตะโกนไล่หลังมา “เงียบไปเลยริน!” ธันวาตวาดกลับโดยไม่หันไปมอง แต่ใบหูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ตลอดเวลาที่ยืนรอคิว ธันวาพยายามรักษาอาการสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด เขาสำรวจโครงสร้างเหล็กของเครื่องเล่นด้วยสายตาวิเคราะห์เพื่อลดความประหม่า พายที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นมือหนาที่กำราวเหล็กแน่นจนขึ้นข้อขาว จึงถือโอกาสขยับเข้าไปใกล้เบียดไหล่กับอีกฝ่ายเบาๆ “ถ้ากลัวมาก ก็จับมือฉันไว้ได้นะ” พายกระซิบ เสียงนั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ธันวาไม่คุ้นเคย ธันวาชะงักไป สายตาที่เคยจ้องแต่โครงเหล็กหันมามองคนข้างๆ ทันที ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่สาดกระทบใบหน้าของพาย ธันวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนช้าลง... คนปากเก่งคนนี้กำลังทำลายกำแพงของเขาด้วยความห่วงใยแบบแปลกๆ ที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร “ไม่ต้องมาทำเป็นสงสาร ฉันยังไหว” ธันวาพูดเสียงแข็ง แต่กลับยื่นมือไปกุมมือพายไว้แน่น เมื่อเครื่องเล่นเริ่มขยับและพาพวกเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ธันวาที่เคยเจ้าระเบียบราวกับหุ่นยนต์กลับส่งเสียงร้องลั่นอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์ ในขณะที่พายหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ ธันวาจำต้องหลับตาปี๋และเผลอกระชากตัวพายเข้ามาแนบอกเพื่อยึดเหนี่ยว ลมเย็นปะทะใบหน้า ความเร็วของเครื่องเล่นทำให้หัวใจของธันวาเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวจากความสูง แต่มันคือจังหวะชีวิตที่เขาสัมผัสได้จากร่างกายของคนที่เขาแอบหลงรักมาตลอด เมื่อเครื่องเล่นหยุดลง ธันวาก้าวลงมาด้วยท่าทางโซเซเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด เขาปัดผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับพายที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างๆ “เป็นไงคะ สถาปนิกจอมเนี้ยบ... ยังไหวอยู่ไหม?” พายถามพร้อมรอยยิ้มเย้า ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปหาพายช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร มือหนายกขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าพายออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้พายหยุดหายใจไปชั่วขณะ “ฉันเกลียดเครื่องเล่นพวกนี้... แต่ถ้าเป็นคุณ...” ธันวาเว้นจังหวะ สายตาที่เขามองพายเปลี่ยนจากความถือตัวเป็นความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก “ฉันก็ยอมแลกทุกอย่าง เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆ คุณแบบนี้” พายถึงกับพูดไม่ออก คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่จริงใจของคนปากร้ายทำเอาหัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ปลายจมูก ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเสียงคุ้นหูที่ฟังดูไม่น่ารื่นรมย์เท่าไหร่ในเวลานี้ “แหม... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะสำคัญเข้าให้แล้วสิครับ?” ธันวาผละออกจากพายอย่างรวดเร็ว หันไปมองต้นเสียงด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นดุดันทันที กรณ์ยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของเขายังคงมีความหมายท้าทายเช่นเดิม แถมในมือยังมีเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดลูกใหม่ของวันนี้ “คุณมาทำอะไรที่นี่ กรณ์?” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ กรณ์เดินเข้ามาใกล้ พลางยื่นเอกสารในมือให้ธันวา “ผมก็แค่จะมาบอกว่า... แผนงานที่พายอุตส่าห์ตั้งใจทำมาตลอดเดือนนี้ กำลังถูกรื้อใหม่ทั้งหมด... เพราะคำสั่งจากบอร์ดบริหารที่ผมเพิ่งได้รับมาเมื่อครู่นี้เองครับ” ตุ๊กตาโบราณขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักของธันวากับพายนะคะ อย่าลืมมาเป็นกำลังใจให้พวกเขาในตอนหน้าด้วยนะคะ!