กฎสามข้อที่ต้องทำ

"ถ้าคุณยังเดินย่ำแปลงบลูสลาเวียชุดนี้อีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าสัญญาจ้างระหว่างเราเป็นโมฆะ... และเชิญคุณไสหัวออกไปจากเซฟเฮาส์ของฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ" น้ำเสียงของธันวานิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านอากาศเย็นเยียบในห้องนั่งเล่นกระจกใส ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบมองตรงไปยังร่างบางที่กำลังยืนถือกระถางต้นไม้ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่กลางสวนหย่อมจำลอง พายชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเหยียบหินกรวดเม็ดที่สิบห้า เธอกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างสุดจะทน ก่อนจะวางกระถางในมือกระแทกกับโต๊ะไม้ระแนงเสียงดังลั่นจนธันวาต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดเคือง "โอ๊ะ! ขอโทษทีนะคะ พอดีสมองส่วนการจดจำกฎระเบียบไร้สาระของคุณ มันดันบล็อกข้อมูลขยะพวกนี้ทิ้งไปอัตโนมัติซะแล้วสิ" พายลอยหน้าลอยตาตอบ พรางปัดเศษดินออกจากมือเรียวบางอย่างไม่ยี่หระ "อีกอย่างนะคุณสถาปนิกจอมเผด็จการ นี่มันสวน! สวนสาธารณะ... เอ้ย สวนในบ้านที่คุณจ้างฉันมาจัด ไม่ใช่คุกทหาร ฉันจะเดินตรงไหน เหยียบหินก้อนไหน มันก็สิทธิ์ของฉันป่ะวะ" "สิทธิ์ของคุณหมดลงตั้งแต่คุณเซ็นสัญญาข้อที่สิบแปด ว่าห้ามแตะต้องหรือเหยียบย่ำพื้นที่โซนตะวันตกก่อนที่ระบบรดน้ำอัตโนมัติจะติดตั้งเสร็จสมบูรณ์" ธันวาก้าวเท้าฉับๆ ลงมาจากบันไดวน สายตาจับจ้องที่รองเท้าผ้าใบเปื้อนดินของอีกฝ่ายราวกับมันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจที่สุดในโลก "แล้วนี่อะไร รองเท้าผ้าใบเปื้อนโคลนเข้าบ้าน มาเหยียบพรมเปอร์เซียราคาหลักแสนเนี่ยนะ พาย คุณแกล้งโง่หรือตั้งใจกวนประสาทฉันกันแน่" "นี่! อย่ามาว่าฉันโง่นะคะคุณธันวา!" พายสะบัดหน้าขวับ เดินดุ่มๆ เข้าประชิดตัวร่างสูงจนปลายจมูกแทบจะชนกัน หากแต่ความสูงที่ต่างกันทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววพยศท้าทาย "ถ้าคุณอยากได้บ้านที่สะอาดไร้ที่ติ ไร้ร่องรอยชีวิตชีวาขนาดนั้น ทำไมไม่ไปอยู่ศาลาวัดหรือห้องดับจิตล่ะคะ น่าจะเงียบสงบแล้วก็สะอาดถูกใจคุณชายร้อยเปอร์เซ็นต์เลยนี่นา!" ธันวาก้มมองคนตัวเล็กที่ยืนเถียงฉอดๆ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโห ริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะอ้าปากเถียงเขาไม่เคยหยุดขยับยุกยิก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และเหงื่อจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก แทนที่จะรู้สึกหงุดหงิดตามที่ควรจะเป็น หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด พยายามปัดเป่าความรู้สึกปั่นป่วนในท้องออกไป เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ กางมันออกตรงหน้าเธอ "นี่คือ 'กฎสามข้อที่ต้องทำ' สำหรับการใช้ชีวิตร่วมกันในเซฟเฮาส์หลังนี้ตลอดโปรเจกต์สามเดือนข้างหน้า อ่านซะ แล้วจำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณไว้ด้วย" พายหรี่ตามองกระดาษในมือ น้ำเสียงเย้ยหยัน "ฮ่าๆ มีออกกฎกันด้วย คิดว่าตัวเองเป็นท่านประธานบริษัทหรือไงคะ ไหนดูซิ... ข้อหนึ่ง ห้ามตื่นสายกว่าเจ็ดโมงเช้าเพื่อมาดื่มกาแฟพร้อมกัน... บ้าหรือเปล่า ฉันเป็นนักจัดสวนอิสระนะยะ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ย!" "อ่านต่อสิครับ ข้อสอง..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนพายต้องชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "...ข้อสอง ห้ามส่งเสียงดังหลังสี่ทุ่ม และห้าม... ห้ามเข้าใกล้ห้องทำงานส่วนตัวของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต" พายอ่านเสียงค่อยลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของคนตัวโตที่ล้อมกรอบเธอไว้ "แล้วข้อสามล่ะคะ?" "ข้อสาม..." ธันวายื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ "...ห้ามหวั่นไหวกับหน้าตาหล่อๆ ของเจ้าของบ้านเด็ดขาด เพราะถ้าทำผิดข้อนี้... คุณอาจจะต้องเสียหัวใจให้ฉันฟรีๆ โดยไม่รู้ตัว" พายเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งออกห่างเต็มแรง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อ "หลงตัวเองที่สุด! ใครจะไปพิศวาสคนปากเสียอย่างคุณกัน ฝันไปเถอะ!" ธันวายกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ดวงตาคมปลาบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขากำลังจะเอ่ยปากแซะกลับต่อ ทว่าเสียงเคาะประตูกระจกหน้าบ้านดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* ทั้งคู่หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างผอมเพรียวของรินยืนโบกไม้โบกมืออยู่หลังกระจก ใบหน้าเปื้อนยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโตในมือ ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ ขณะที่พายอ้าปากค้างด้วยความตกใจ... และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยอะไร รินก็หมุนลูกบิดประตูที่ไม่ได้ล็อก ผลักเข้ามาในบ้านหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งเสียงใสแจ๋วประกาศกร้าว "เซอร์ไพรส์! พอดีฉันโดนไล่ออกจากหอพัก เลยกะว่าจะมาขออาศัยซุกหัวนอนกับพวกแกสักสองสามเดือนนะจ๊ะเพื่อนรัก!" ธันวาหันขวับกลับมามองหน้าพายทัน "พาย... นี่มันหมายความว่ายังไง?" สถาปนิกหนุ่มหรี่ตามองนิ่ง น้ำเสียงเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... กฎสามข้อที่เพิ่งตั้งขึ้นเมื่อกี้ กำลังจะพังไม่เป็นท่าตั้งแต่วันแรก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ