ของขวัญชิ้นเล็ก

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาจากมุมมืดไม่ได้ทำให้ธันวาถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สถาปนิกหนุ่มร่างสูงโปรดปรานความเงียบสงบในเซฟเฮาส์ของตัวเองยามค่ำคืนเสมอ แต่ไม่ใช่ในสถานการณ์ที่มีแขกไม่ได้รับเชิญโผล่มาทำเซอร์ไพรส์แบบนี้ ร่างในชุดสูทลำลองกึ่งทางการยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มคมกริบมองลอดความสลัวของโถงทางเดิน ก่อนที่ร่างของคนที่แอบย่องเข้ามาจะปรากฏเต็มตาภายใต้แสงไฟส้มอ่อนจากโคมไฟผนัง พาย... นักจัดสวนตัวแสบที่เพิ่งประกาศสงครามประสาทใส่เขาไปเมื่อวันก่อน กำลังยืนหอบหายใจเบาๆ มือข้างหนึ่งกุมกระถางต้นไม้สีดินเผาขนาดกะทัดรัดไว้แนบอก ราวกับกลัวว่ามันจะสลายหายไปในอากาศ "แอบย่องเข้าบ้านคนอื่นแบบนี้ ตั้งใจจะมาขโมยแบบแปลนโปรเจกต์ใหม่ หรือว่าไม่มีปัญญาหาทางกลับบ้านจนต้องมาขอส่วนบุญคะ คุณนักจัดสวน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ธันวายกมุมปากขึ้นนิดหน่อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้คนฟังอยากจะขว้างกระถางต้นไม้ใส่หน้าหล่อๆ นั้นเสียให้เข็ด พายเบะปากใส่ทันที ปากบางได้รูปเม้มเข้าหากันอย่างหมั่นไส้ ต่อให้ธันวาจะหน้าตาดีระดับเทพบุตรลงมาจุติบนกองแปลนสถาปัตยกรรมแค่ไหน แต่ถ้าอ้าปากพูดทีไร ความหล่อเหลานั้นก็ปลิวหายไปกับสายลมทุกที "หลงตัวเองชะมัด ใครเขาอยากมาขโมยกระดาษทดเลขของคุณกัน ทุเรศที่สุด!" พายสวนกลับทันควัน เสียงใสติดจะห้วนเล็กน้อยตามประสาคนฟอร์มจัด แต่พวงแก้มเนียนกลับขึ้นสีเรื่อจนแทบจะกลืนไปกับความมืด "แล้วนี่ก็ไม่ใช่การมาขอส่วนบุญด้วย ฉันแค่... เดินผ่านมา แล้วก็แวะมาส่งของ" "เดินผ่านมา?" ธันวาทวนคำ น้ำเสียงลากยาวเจือความเยาะหยันเล็กน้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายทีละนิด กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นและดอกไม้ป่าบางชนิดลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงของเจ้าของบ้าน "เซฟเฮาส์ฉันอยู่ลึกเข้าไปในซอยตัน คุณบอกว่าเดินผ่านมาเนี่ยนะ? สมองเสื่อมหรือว่าความจำสั้นคะ ถึงจำทางกลับบ้านตัวเองไม่ได้" "นี่คุณ!" พายถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด แรงกดดันจากผู้ชายเจ้าระเบียบคนนี้ทำเอาหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง ทั้งที่ตั้งใจมาเคลียร์ให้มันจบๆ ไปแท้ๆ "อย่ามาทำเป็นตึงใส่ได้ไหมเล่า คนเขาุตส่าห์มีน้ำใจเอาของมาให้" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตากวาดมองกระถางต้นไม้ในมืออีกฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ "ของขวัญ? หรือว่าระเบิดเวลา? บอกไว้ก่อนนะ ถ้าต้นไม้บ้านคุณตายเหี่ยวคาเซฟเฮาส์ฉัน ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของคนเอามาให้นะ" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ชาตินี้เคยจีบใครติดบ้างไหมเนี่ย!" พายกระแทกเสียงใส่ด้วยความเหลืออด ก่อนจะยื่นกระถางต้นไม้ในมือไปตรงหน้าธันวาแรงๆ จนเกือบจะชนปลายจมูกโด่งเป็นสันนั้น "อ่ะ! รับไปสิ จะได้หมดภาระ" ธันวานิ่งมองกระถางดินเผาขนาดเล็กในมือของอีกฝ่าย ปลายนิ้วเรียวยาวของพายยังคงจับขอบกระถางไว้แน่น แสดงถึงความประหม่าที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางเกรี้ยวกราด ต้นไม้ในกระถางไม่ใช่ไม้ประดับราคาแพงลิบลิ่วตามรสนิยมหรูหราของสถาปนิกหนุ่ม แต่มันคือต้น 'โรสแมรี่' ต้นเล็กๆ ที่ใบสีเขียวเข้มกำลังส่งกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นออกมาจางๆ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงถนัดตา ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนาโต้เถียงชั่วขณะ ธันวาไม่ได้ยื่นมือไปรับทันที แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นเลื่อนจากกระถางต้นไม้ขึ้นมาสบตากับคนให้ตรงๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความจับผิดเมื่อครู่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนุ่มลึกอย่างประหลาด "เอามาให้ทำไม?" ธันวาเอ่ยถามเสียงเบลงลง ไร้ซึ่งความเยียบเย็นเมื่อครู่ ราวกับเขากำลังประเมินความหมายที่ซ่อนอยู่หลังใบไมสีเขียวเหล่านั้น พายกะพริบตาปริบๆ ความมั่นใจที่พกมาเต็มร้อยเมื่อครู่เริ่มระเหิดหายไปทีละน้อยเมื่อถูกสายตาคู่นั้นจดจ้องอย่างจริงจัง เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา "ก็... วันก่อนฉันเผลอทำน้ำกาแฟหกใส่กระดาษแปลนงานโปรเจกต์หลักของคุณจนเปียกหมดนี่หน่า ถึงคุณจะปากจัดใส่ฉันกลับจนสาสมแล้วก็เถอะ แต่ฉันไม่ใช่คนไร้มารยาทพอนะที่จะทำลายข้าวของคนอื่นแล้วทำเนียนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้" ธันวายังคงเงียบ เขามองเสี้ยวหน้าของคนปากแข็งที่พยายามทำเป็นมองนู่นมองนี่เพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะงานของสถาปนิกหนุ่มกลับสะดุดไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่มีสาเหตุ ผู้ชายคนนี้... ปากบอกว่ามาส่งของเพราะไม่อยากติดค้างใคร แต่กลับเลือก 'โรสแมรี่' ต้นที่ขึ้นชื่อเรื่องความทรงจำและความภักดีมาให้เนี่ยนะ? "แค่นั้นจริงๆ เหรอคะ?" ธันวาก้าวเข้าไปอีกก้าว จนตอนนี้ร่างของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความสลัวของโถงทางเดิน พายสะดุ้งสุดตัว ขยับถอยไม่ได้อีกแล้วเพราะแผ่นหลังชนเข้ากับผนังบ้านเย็นเฉียบ "อะ... อะไรเล่า ก็แค่นั้นสิ จะให้มีอะไรอีก" พายเสียงสั่นนิดๆ เหล่ตามองคนตัวสูงที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนน่าอันตราย หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ถ้ารับแล้วก็ปล่อยมือสิ ฉันจะกลับบ้านแล้วดึกดื่นแบบนี้มันอันตรายนะรู้ไหม" "อันตรายเหรอคะ?" ธันวาทวนคำ เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างจงใจ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงไปอีกจนริมฝีปากแทบจะเคลียอยู่ข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดของอีกฝ่าย "รู้ตัวไหมว่าการที่คุณบุกเข้ามาในเซฟเฮาส์ของสถาปนิกโรคจิตเจ้าระเบียบตอนตีสองแถมยังเอาของขวัญหน้าตาแบบนี้มาให้... มันอันตรายกับหัวใจคุณมากกว่าอีกนะ พาย" คำพูดกวนประสาทที่เจือความคลั่งรักแบบไม่ยอมรับตัวเอง ทำเอาพายอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอด ร่างบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ธันวากลับรวบกระถางต้นไม้ในมืออีกฝ่ายไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้าง... ยกขึ้นมาค้ำยันผนังห้องกักตัวนักจัดสวนจอมพยศไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "ปล่อยนะไอ้สถาปนิกบ้า!" พายโวยวายหน้าแดงก่ำ พยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย "ฉันเอาของมาให้แล้วก็กลับไปสิ จะมาทำรุ่มร่ามทำไมเล่า!" "ยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่ชอบ..." ธันวาพึมพำแผ่วเบา ดวงตาสีเข้มทอประกายบางอย่างที่ทำให้พายไม่กล้าสบตาตรงๆ นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมไปแตะกลีบใบโรสแมรี่สีเขียวสดเบาๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดคาดทำเอาพายแข็งค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกอย่างไร้เหตุผล ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง ท่ามกลางกลิ่นอายของความใกล้ชิดที่ชวนให้ใจเต้นระส่ำ ธันวาก้มมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้เงียบสนิท ไม่ยอมเถียงคำไม่ตกฟากเหมือนเคย ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกอย่างน่าเอ็นดู "ขอบคุณสำหรับโรสแมรี่..." ธันวาเอกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มจนคนฟังรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "ความหมายของมันคือความทรงจำ... งั้นแสดงว่าคุณจะไม่มีทางลืมผมใช่ไหม พาย" พายอ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดแสบสันเพื่อกู้หน้า แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากอิ่มกำลังจะขยับเถียงนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของธันวาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน! ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด สบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะจำใจผละมือออกจากผนังเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แต่ทว่า... แค่เพียงกวาดสายตาผ่านตัวอักษรบนหน้าจอเรืองแสงแค่วินาทีเดียว สีหน้าของสถาปนิกหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดและแววตาสงสัยระคนตกใจ พายยืนหอบหายใจโกройโกปอง รีบถอยก้นหนีออกมาตั้งหลักทันที พร้อมกับมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของอีกฝ่ายด้วยความงุนงง "เกิดอะไรขึ้น?" พายอดถามไม่ได้เมื่อเห็นสันจรามของธันวาขบเข้าหากันแน่น ธันวายกมือขึ้นห้ามไม่ให้พายพูดอะไรต่อ ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองหน้าเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่ควรจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "ริน..." ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ตุ๊กตาโบราณ" มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!