แผนซ้อนแผน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบงัน ขับเน้นให้เห็นใบหน้าเรียบตึงของธันวาที่บึ้งสนิทจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง รูปถ่ายล่าสุดของพายที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา พร้อมพิกัดสถานที่นัดหมายปริศนา... มันไม่ใช่แค่การคุกคาม แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างโจ่งแจ้งจากใครบางคนในเงามืด "หึ เล่นไม่ซื่อสินะ..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความกรุ่นโกรธ แต่ก่อนที่สถาปนิกหนุ่มจอมเนี้ยบจะได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดโทรออก เสียงเปิดประตูก็กรีดดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของพายที่ก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ในมือถือแก้วกาแฟเย็นที่หยดน้ำเกาะพราว เจ้าตัวกวาดสายตามองห้องทำงานที่รกเรื้อเล็กน้อยของเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเป็นที่สุด "อุ๊ย หน้าตาเครียดเชียวคุณสถาปนิก ท่อประปาแตก หรือว่าโดนเมียหลวงตามมาทวงสัญญาแต่งงานคะเนี่ย ถึงได้ทำหน้าเหมือนอมส้วมมาทั้งสำนักงานแบบนั้น" พายเอ่ยแซวทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างถือวิสาสะ ธันวาตวัดสายตาดุดันขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยังลอยหน้าลอยตา เขาไม่ได้ตอบคำถามกวนๆ นั้นทันที แต่กลับพลิกหน้าจอโทรศัพท์มือถือคว่ำลงช้าๆ พยายามเก็บซ่อนความระแวงที่กำลังกัดกินสมาธิของตัวเองเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ถ้าว่างมากนัก ก็ช่วยเอาไอเดียจัดสวนรอบตัวอาคารชุดใหม่มาเสนอให้มันดูเข้าท่ากว่าอันเก่า ไม่ใช่สักแต่ว่าเอาต้นไม้หน้าตาประหลาดมาปลูกจนคนนึกว่าเป็นป่าช้าเก่า" ธันวาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปากก็ต่อว่าแต่สายตากลับกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา เพื่อเช็กให้แน่ใจว่าพายไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายตามรูปถ่ายบ้าๆ นั่น พายแค่นหัวเราะในลำคอ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังลั่นจนธันวาต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจในความไม่เรียบร้อย "ป่าช้าอะไรเล่า รสนิยมต่ำต้อยแบบคุณน่ะมันเข้าใจแต่เรขาคณิตแข็งกระด้างสี่เหลี่ยมทื่อๆ ต้นไม้พวกนั้นเขาเรียกว่า 'ศิลปะเชิงนามธรรม' ต่างหากค่ะคุณธันวา... อ้อ ว่าแต่..." พายลากเสียงยาว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายทีละน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "เมื่อกี้ฉันเห็นคุณทำหน้าเคร่งเครียดใส่โทรศัพท์... มีสาวที่ไหนส่งรูปเซ็กซี่มาให้ดูจนเลือดกำเดาจะพุ่งเหรอคะ ถึงได้รีบคว่ำหน้าจอแทบไม่ทัน" ธันวาเม้มปากแน่น ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนอยากจะลุกขึ้นไปเขย่าคนตรงหน้าให้หายหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไรปากดีเป็นเลิศแถมยังช่างสังเกตจนน่ารำคาญที่สุด! ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ริน ผู้ช่วยสาวตัวแสบของพายก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉาบอยู่บนใบหน้า ดวงตาคมกวาดมองทั้งธันวาและพายสลับกันไปมาด้วยเรดาร์ความเผือกที่ทำงานเต็มพิกัด "อุ๊ย ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีรินผ่านมาแถวนี้แล้วบังเอิญ... เอ๊ะ หรือว่าตั้งใจ มาส่งรายงานเพิ่มเติมเรื่องแปลนสวนพอดีเลยค่ะ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาวจงใจแซวเต็มที่ พายหันไปสบตากับรินทันที ทั้งคู่ส่งสัญญาณมือลับเฉพาะกันแวบเดียวโดยที่ธันวาไม่ทันสังเกตเห็น รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นบนมุมปากของนักจัดสวนตัวแสบ เป็นจังหวะเดียวกับที่แผนการป่วนประสาทสถาปนิกจอมเนี้ยบเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้รอยต่อ "รินพอดีเลย แกมาก็ดีแล้ว..." พายแกล้งทำเสียงตื่นเต้นจนเว่อร์วัง มือเรียวคว้าแขนเพื่อนสนิทเข้ามาเขย่าเบาๆ "คุณธันวาเขาบอกว่าสวนที่เราออกแบบมันเหมือนป่าช้าเก่า เขาไม่ชอบความอาร์ตของเราหรอกแก รสนิยมเขาออกจะ... โบราณคร่ำครึ เหมือนตัวเขานั่นแหละ" ธันวาตวัดสายตาวับวาวใส่พายทันที "ผมไม่ได้พูดว่าโบราณ ผมแค่บอกว่ามันรกและไร้ระเบียบ!" "อ้าวเหรอคะ? นึกว่าแก่เพราะกินข้าวเฒ่าเพราะกินเกลือซะอีก ถึงได้หัวโบราณไม่ยอมรับความเปลี่ยนแปลง" พายย้อนกลับทันควัน ตาโตๆ แกล้งกะพริบปริบๆ ด้วยความใสซื่อที่ดูปลอมที่สุดในสามโลก รินแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากอุทานเบาๆ "ตายแล้วคุณธันวาคะ อย่าถือสาพายมันเลยค่ะ ช่วงนี้ฮอร์โมนมันไม่ค่อยปกติ สงสัยประจำเดือนจะขาด หรือไม่ก็... กำลังมีความรักจนฟุ้งซ่านจำอะไรไม่ได้" "ริน! แกพูดมากเกินไปแล้วนะ!" พายแกล้งโวยวายเสียงดัง ผลักไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ เป็นการแสดงละครฉากใหญ่ที่เนียนเสียจนคนมองถ้าไม่รู้ทันคงคิดว่าทะเลาะกันจริงๆ ธันวาขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม เขาเกลียดความวุ่นวายที่สุด และเกลียดที่สุดคือการถูกล้อมกรอบด้วยผู้หญิงสองคนที่กำลังประสานเสียงกันปั่นประสาทเขาจนสมองจะระเบิด "ถ้าพวกคุณว่างนัก ก็ไสหัวออกไปจากห้องทำงานผมซะ หรือไม่ก็เอาแปลนสวนบ้าๆ นั่นไปแก้มาใหม่ เอาให้มันสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องให้ผมต้องมานั่งแก้เองทีหลัง!" ธันวาตวาดเสียงเข้ม พยายามรักษามาดสถาปนิกผู้เยือกเย็นและน่าเกรงขามเอาไว้เต็มที่ แต่ใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธกลับทรยศเขาจนหมดสิ้น พายแอบซ่อนรอยยิ้มสะใจไว้ภายใต้ใบหน้าที่ทำเป็นงอนตุ๊บป่อง "ปากร้ายใจดำแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นสามีนะคะคุณสถาปนิก... ไปเถอะริน อยู่ตรงนี้เดี๋ยวออกซิเจนหมดปอดพอดี คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่ใจแคบเป็นเม็ดถั่วเขียว" พูดจบ พายก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับริน โดยมีเสียงฮึดฮัดขัดใจของธันวาไล่หลังมาติดๆ "หยุดนะ! ใครอนุญาตให้เดินหนีผมตอนที่ผมยังพูดไม่จบ!" แต่ทว่า... ในจังหวeteที่พายกำลังจะก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงานนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของธันวาก็แผดเสียงกริ่งดังลั่นขึ้นทำลายความเงียบ ธันวาชะงัก ชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์ที่พลิกคว่ำไว้อย่างลังเลชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจควิ้วขึ้นมารับสายด้วยความหงุดหงิด โดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งให้กันระหว่างพายและรินที่ยืนอยู่หน้าประตู "ฮัลโหล!" ธันวา กรอกเสียงลงไปห้วนจัดด้วยความหัวเสีย *(เสียงปลายสาย - ผ่านระบบ speaker phone แวบหนึ่งก่อนจะถูกเร่งเสียง)* "ใจเย็นน่าคุณธันวา... ของขวัญที่ผมส่งไปให้ดูเมื่อกี้ ถูกใจคุณกับน้องพายเขาหรือเปล่าครับ? หวังว่าคงจะชอบมุมมองจากตึกฝั่งตรงข้ามนะ..." เสียงทุ้มต่ำน่าขนลุกดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ พร้อมๆ กับที่รอยยิ้มบนใบหน้าของพายและรินเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พุ่งขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ธันวาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง รีบก้าวฉับๆ ไปที่กระจกใสบานใหญ่แล้วกระชากผ้าม่านออกเพื่อมองไปยังตึกสำนักงานร้างฝั่งตรงข้ามทันที! และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า... คือแสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือดวงหนึ่ง ที่กำลังส่องประกายวับวาวส่งตรงมายังหน้าต่างห้องทำงานของเขา... จากเงาตะคุ่มของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังกระจกมืดทึบของตึกนั้น! "พวกคุณ... ห้ามออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด!" ธันวาหันกลับมาตะคواดเสียงดังลั่นด้วยความตระหนก ขณะที่พายหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... แผนแกล้งกันเล่นๆ เมื่อครู่ ได้กลายเป็นการเดินเข้าสู่หลุมพรางของจริงเข้าให้แล้ว! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างกันเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!