กฎเกณฑ์ที่ไม่มีอยู่จริง

กลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนใหม่ๆ อบอวลอยู่ในเซฟเฮาส์ทรงกล่องคอนกรีตเปลือย แต่อุณหภูมิในห้องตอนนี้กลับติดลบยิ่งกว่าช่องฟรีซในตู้เย็น เมื่อสถาปนิกหนุ่มเจ้าของโปรเจกต์ยืนกอดอกแน่น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดำสนิทจดจ้องไปยัง 'จุดผิดพลาด' ตรงกลางห้องนั่งเล่นด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รองเท้าผ้าใบเปื้อนโคลนชื้นแฉะคู่เก่งของพาย วางหราอยู่บนพื้นปูนขัดมันที่เพิ่งเคลือบน้ำยาป้องกันรอยขีดข่วนไปเมื่อวานนี้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง! "คุณมีสมองไว้คั่นหูหรือเอาไว้แค่ประดับกะโหลกคะ คุณพาย" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ธันวาขยับแว่นตาเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเป็นเส้นตรงจนแทบมองไม่เห็นรอยหยัก ความเนี๊ยบระดับสิบของเขาในตอนนี้กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เมื่อรอยเปื้อนสีน้ำตาลคล้ำบนพื้นคอนกรีตขาวสะอาดสะท้อนเข้าตาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน พายที่กำลังงستอยู่กับการจัดวางกิ่งไม้ดัดไซส์มหึมาพิงไว้กับผนังกระจกใส ชะงักมือเล็กน้อย หันกลับมามองเจ้าบ้านจอมเรื่องมากด้วยสายตาพราวระยับที่ซ่อนความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม เธอปัดเศษใบไม้แห้งออกจากมือ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะกอดอกเลียนแบบอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "อุ๊ย ตายจริง... นึกว่าคุณธันวาตาบอดซะอีก ถึงเพิ่งเห็นรอยเท้าศิลปะชิ้นเอกนี้" พายลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงหวานหยดแต่เนื้อหากวนโมโหสุดขีด "นี่คือคอนเซปต์ 'รอยต่อระหว่างธรรมชาติกับสถาปัตยกรรม' ค่ะคุณสถาปนิก คุณควรจะตบรางวัลให้ฉันด้วยซ้ำที่ไม่เอาดินมาป้ายฝาผนังจนครบสี่ด้าน" "ตลกมากไหม?" ธันวาเดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วสูงจนพายเผลอผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นเปเปอร์มิ้นต์ลอยเข้าจมูกจนน่าหงุดหงิด "ผมตั้งกฎไว้ชัดเจนตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในพื้นที่นี้ พื้นที่ทำงานของผม ห้ามใส่รองเท้าสกปรกเข้ามาเหยียบเด็ดขาด... คุณหูหนวกหรือว่าสมองมีปัญหาในการประมวลผลภาษามนุษย์ครับ?" "อ๋อ กฎเหล็กแปดร้อยข้อของคุณน่ะเหรอคะ?" พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันของธันวาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้เลือดนักสู้ในตัวพุ่งพล่าน "ขอโทษทีเถอะค่ะ พอดีสมองฉันถูกออกแบบมาให้จดจำแต่เรื่องสร้างสรรค์ ไม่ใช่ท่องจำกฎระเบียบบ้าๆ ของพวกมนุษย์หุ่นยนต์ที่ขาดความยืดหยุ่นหรอกนะ" "นี่คุณ!" ธันวาตวาดเสียงต่ำ ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือแค่คืบเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่บริเวณปลายจมูกของคนตัวเล็กกว่า ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตอย่างเอาเรื่อง "อย่ามาท้าทายความอดทนของผมนะพาย ถ้าคิดจะทำงานร่วมกันที่นี่ คุณต้องเคารพกฎ ไม่ใช่ทำตัวเป็นภาระแล้วมาลอยหน้าลอยตาแบบนี้!" "ภาระเหรอ?" พายทวนคำเสียงสูง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่นที่เริ่มตีตื้นขึ้นมา เธอจิ้มปลายนิ้วเรียวลงบนอกเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบของธันวาอย่างถือวิสาสะ แรงกระแทกเบาๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ "ถ้าฉันเป็นภาระ แล้วใครกันล่ะที่วิ่งโร่ไปจ้างนักจัดสวนติסטคนนี้มาแก้ปัญหาพื้นที่ตายซากให้บ้านหลังนี้? ถ้าเก่งนัก ทำไมไม่เอาต้นไม้ปลอมมาตั้งเองล่ะคะคุณชาย!" ธันวากวาดสายตามองปลายนิ้วที่จิ้มอยู่บนอกเสื้อ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตากับคนปากเก่งที่ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ตรงหน้า ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายจนทำให้เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วกว่ากำหนดอย่างไม่มีสาเหตุ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอยังคงทิ้งความร้อนผ่าวไว้บนเนื้อผ้า แม้เขาจะอยากเอ่ยปากไล่เธอออกไปให้พ้นหน้าแค่ไหน แต่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่แค่ลำคอเมื่อเห็นรอยยิ้มท้าทายบนริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อนั้น บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่ควรจะร้อนระอุด้วยอารมณ์โกรธ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ความเย้ายวนปนความหัวดื้อของพายกำลังทดสอบขีดจำกัดความอดทนของธันวาอย่างหนักหน่วง และในเสี้ยววินาทีที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อเบรกความรู้สึกประหลาดนี้ เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด *กริ๊งงงงง!* ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย พายรีบชักมือกลับแล้วถอยหลังเว้นระยะห่างทันที ขณะที่ธันวาขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ก่อนจะหันไปมองทางประตูหน้าบ้านด้วยแววตาสงสัย ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าบ้านอนุญาต ริน เพื่อนสนิทและผู้ช่วยสาวมือขวาของพายก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องอุปกรณ์จัดสวนในมือ แต่ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือดและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "พาย! ธันวา! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." รินหอบหายใจถี่รัว กวาดสายตามองทั้งสองคนที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็นด้วยแววตาตกตะลึง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสถาปนิกหนุ่มและนักจัดสวนอิสระเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "ข้างนอกโน่น... เทศบาลกำลังจะสั่งรื้อโครงสร้างระเบียงที่เราเพิ่งต่อเติมเมื่อเช้า!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความป่วนนี้นะคะ (ตุ๊กตาโบราณ)