แบบแปลนที่พังไม่เป็นท่า

"ถ้าคุณเอาต้นตีนเป็ดน้ำมาวางไว้ตรงหน้าห้องรับรองแขกวีไอพีอีกแค่คืบเดียว ฉันจะถือว่าคุณมีเจตนาทำลายสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ด้วยรสนิยมต่ำตม!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระดับแมกซิมัมดังขึ้น ผ่ากลางความวุ่นวายของไซต์งานก่อสร้างที่ฝุ่นตลบอบอวล ธันวา สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบระดับไมโครเมตร ยืนกอดอกใบหน้าบึ้งตึงภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวสะอาด สายตาดุดั่งพญาอินทรีจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของใครบางคนที่กำลังใช้เสียมขุดดินอยู่ตรงหน้า พายหยุดมือจากการพรวนดิน เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงปรกหน้าผากปาดเหงื่อออกจากขมับด้วยหลังมือ ชุดเอี๊ยมช่างสีมอมแมมไม่ได้ลดทอนความดื้อรั้นในดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ใช้ด้ามเสียมค้ำยันพื้นไว้ต่างไม้เท้า ก่อนจะส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดข้างขมับของสถาปนิกหนุ่มเต้นตุบ ๆ "อุ๊ย ตายจริง คุณสถาปนิกหน้ายักษ์" พายลากเสียงยาวอย่างจงใจ กวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่รองเท้าเซฟตี้เงาวับไร้ฝุ่นจรดปลายเส้นผมเซ็ตเป๊ะของคนตรงหน้า "นี่คุณกินไม้บรรทัดเข้าไปเป็นอาหารเช้าเหรอคะ ถึงได้วัดทุกกระเบียดนิ้วจนคนอื่นเขาหายใจหายคอไม่สะดวก ต้นตีนเป็ดน้ำต้นนี้แหละที่จะช่วยบังความอัปลักษณ์ของท่อระบายน้ำที่คุณออกแบบพลาดตรงมุมนั้นไงคะ หรือสายตาเอียงจนมองไม่เห็น?" "นี่คุณ!" ธันวาก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปประชิดตัวร่างโปร่ง ความหงุดหงิดพุ่งทะยานจนแทบอยากจะคว้าต้นไม้ต้นนั้นโยนทิ้งแม่น้ำเจ้าพระยาเสียเดี๋ยวนี้ "นี่คือโครงการบ้านพักตากอากาศระดับลักชัวรี พื้นที่ตรงนี้ถูกออกแบบให้เป็นลานโล่งรับลมทะเล ไร้สิ่งกีดขวางทางสายตา รสนิยมการจัดสวนป่าดิบชื้นบ้านนอกของคุณน่ะ เก็บใส่กระเป๋าแล้วไสหัวออกไปจากไซต์งานของฉันซะ!" "ปากจัดขนาดนี้ ระวังจะหาเมียไม่ได้นะคะคุณธันวา" พายสวนกลับทันควันโดยไม่มีย่อท้อ ดวงตาสีเข้มจ้องสู้กลับอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากบางยิ่งทำให้ธันวาอยากจะยื่นมือไปบีบคอคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด "ฉันรับงานมาจากเจ้าของบ้านตัวจริงเสียงจริงค่ะ ไม่ใช่คุณที่เป็นแค่ลูกจ้างเซ็นแบบ ฉะนั้น... หน้าที่จัดสวนคือของฉัน ถอยไปค่ะ เกะกะ ทางเดินคนอื่นเขาจะทำงาน" พูดจบ พายก็หันหลังให้แล้วปักเสียมลงดินเสียงดัง *'ฉึก'!* ชนิดที่ไม่เกรงใจอารมณ์เดือดดาลของคนด้านหลังเลยสักนิด ธันวากัดฟันกรอด สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ตลอดชีวิตการทำงานสถาปนิกมาหลายปี เขายังไม่เคยเจอ 'นักจัดสวน' คนไหนที่กวนประสาท ไร้ระเบียบ และปากกล้าเท่าผู้ชายคนนี้มาก่อน ร่างสูงก้าวเข้าไปคว้าข้อศอกเรียวแล้วดึงให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันอย่างแรง จนพายเซถลาเกือบชนเข้ากับอกแกร่ง กลิ่นดินผสมเหงื่อจาง ๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาธันวาที่สุดในตอนนี้คือดวงตาคู่สวยที่ฉายแวววาวด้วยความถือดี "อย่ามาแตะต้องงานของผม" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนสัมผัสได้ถึงความกรุ่นโกรธที่สุมอยู่ในอกของสถาปนิกหนุ่ม "แล้วก็จำใส่สมองไว้ด้วยว่า พื้นที่รอบตัวบ้านหลังนี้ ทุกตารางนิ้วต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผมคนเดียว!" พายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกดึงเข้าไปใกล้กะทันหัน หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความเขินอาย... แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดต่างหาก! มือเรียวยกขึ้นผลักอกแกร่งออกห่างเต็มแรง พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับเสียงกร้าว "ปล่อยค่ะ! มือไม้เป็นปลาหมึกหรือไง ถึงได้ชอบฉวยโอกาสเวลเถียงสู้ไม่ได้!" พายปัดแขนเสื้อตัวเองตรงจุดที่ถูกจับราวกับรังเกียจนักหนา "ฟังให้ดีนะคะคุณสถาปนิกจอมเผด็จการ พรุ่งนี้ฉันจะเอาต้นไม้มาลงเพิ่มอีกสองต้น เอาให้บังหน้าต่างห้องนอนคุณจนมองไม่เห็นวิวทะเลเลยคอยดู!" "คุณกล้าเหรอพาย!" ธันวาตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโมโห "คอยดูแล้วกันค่ะ ว่าคนอย่างฉันจะกล้าไหม!" พายลอยหน้าลอยตาท้าทาย ก่อนจะหันไปคว้าบัวรดน้ำเก่า ๆ บนพื้นเตรียมจะเดินหนี "พี่ธันวาคะ! คุณพาย!" เสียงหวานใสของริน ผู้ช่วยสาวตัวแสบของพายที่วิ่งกระหืดกระหอบถือแปลนกระดาษแผ่นใหญ่เข้ามาขัดจังหวะพอดี ทำให้ทั้งคู่ต้องสะดุ้งและผละออกจากกันอย่างเสียไม่ได้ รินกวาดสายตามองหน้าสถาปนิกหนุ่มที่หน้าตาบึ้งตึงสลับกับเพื่อนสนิทที่ยืนหายใจฮึดฮัด ก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ออกมา "เอ่อ... คือว่า... มีคนสำคัญมารอพบพี่ธันวาที่ห้องรับรองค่ะ เขาบอกว่าเป็น... เจ้าของโครงการตัวจริงเสียงจริง และมีเรื่องด่วนมากที่จะต้องเปลี่ยนแบบแปลนทั้งหมดตอนนี้เลยค่ะ!" ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของรินเสียก่อน "หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะ 'สงครามย่อม ๆ' ระหว่างสถาปนิกกับคนจัดสวนหรอกนะ..." เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนียบกริบที่ก้าวผ่านประตูรั้วเข้ามา สายตาทรงภูมิปราบมองทั้งธันวาและพายสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ธันวายืนนิ่งค้างไปทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดเจน ขณะที่พายเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปสบตากับชายคนดังกล่าว "พ่อ..." ธันวาพึมพำออกมาเบาหวิว ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาตรงหน้าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ************************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความวายป่วงและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ (ตุ๊กตาโบราณ)