ความคาดหวังที่พังทลาย

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราดยาวนานราวกับแผ่นดินไหวขนาดเล็ก แต่ธันวากลับทำเพียงปรายตามองมันด้วยหางตา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตรวจแบบแปลนคอนโดมิเนียมหรูหราด้วยปลายปากกาหมึกซึมราคาแพง ในห้องทำงานกระจกใสที่เก็บเสียงได้ดีเยี่ยมแห่งนี้ เขายังคงรักษามาatฐานความเนียบระดับพระกาฬไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเตาอบขนมปัง "คุณธันวาคะ... คือว่า..." เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นสามครั้งติด ตามด้วยร่างของเลขาฯ สาวหน้าตาตื่นตระหนกที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต "ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าไม่ใช่เรื่องงวดงานของบริษัทตกแต่งภายใน... ผมไม่รับแขก" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดุจศาสตราจารย์ยังคงไม่ละไปจากกระดาษแผ่นใหญ่ "ไม่ใช่เรื่องงานค่ะคุณธันวา... แต่เป็นเรื่อง... เรื่องในกรุ๊ปไลน์พนักงานค่ะ" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาวางไว้บนมุมโต๊ะทำงาน "ตอนนี้ข่าวลือเรื่องคุณกับคุณพาย... ลามไปทั่วตึกแล้วนะคะ" ปลายนิ้วที่ถือปากกาชะงักกึกทันที ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งเมื่อเห็นภาพแคปเจอร์หน้าจอที่ถูกส่งต่อกันว่อน ภาพถ่ายระยะไกลขณะที่เขากำลังยืนประชิดตัวพายในห้องจัดสวนเมื่อวานนี้ พร้อมข้อความซุบซิบที่อ่านแล้วชวนให้เลือดขึ้นหน้า — *'สถาปนิกจอมเนี้ยบกับนักจัดสวนสายติสต์ แอบกิ๊กกันในเซฟเฮาส์ลับหลังเวลางาน'*, *'สงสัยงานนี้ไม่ได้ตรวจแค่แปลน แต่ตรวจเช็คความสัมพันธ์กันด้วยมั้ง'* "ใครเป็นคนปล่อยรูปนี้" ธันวาถามเสียงต่ำ รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนเลขาฯ ถึงกับผอยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ยังไม่ทราบแน่ชัดค่ะ แต่ตอนนี้คนในบริษัทวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ Nาๆ แล้วนะคะ... บางคนก็บอกว่าคุณพายเข้ามาเกาะคุณเพื่อหวังผลงานโครงการใหญ่..." "พอ!" ธันวาตวาดลั่น ห้องทำงานทั้งห้องเงียบกริบลงทันทีในเสี้ยววินาที "ออกไปซะ แล้วเคลียร์งานของตัวเองให้เรียบร้อย อย่าให้ผมต้องเห็นใครเอาเวลาทำงานมานินทาเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก" เมื่อประตูห้องปิดลง ธันวาก็ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง เปลือกตาปิดลงชั่วครู่เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีรวนอยู่ในอก เขาไม่ได้แคร์เสียงนินทาของคนพวกนั้น เขาสนใจแค่ว่า... พาย จะรู้สึกอย่างไรเมื่อรู้เรื่องนี้ ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟใต้ตึกออฟฟิศ บรรยากาศก็ไม่ได้ต่างอะไรจากสนามรบย่อมๆ "พายแกตั้งสติก่อนนะเว้ย!" รินเขย่าแขนเพื่อนสนิทจนตัวโยน หลังจากยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูข่าวลือร้อนระอุที่กำลังเป็นไวรัลในกลุ่มแวดวงสถาปนิกและนักจัดสวน พายกะพริบตาปริบๆ จ้องมองภาพถ่ายในโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าที่เดาอารมณ์ไม่ได้ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่ใช่เพราะอายที่มีข่าวกับผู้ชายปากร้ายคนนั้น แต่เพราะข้อความบัดซบที่หาว่าเขาใช้วิธีสกปรกไต่เต้าต่างหาก! "เหอะ!" พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "คิดว่าฉันอยากมีข่าวพัวพันกับอีตาสถาปนิกหน้าเลือดนั่นนักหรือไงวะ ริน แกดูข้อความนี่ดิ หาว่าฉันเอาตัวเข้าแลกโปรเจกต์... สมองพวกนี้ทำด้วยอะไร ถึงคิดได้ต่ำตมขนาดนี้" "ก็ภาพมันฟ้องนี่หว่า แกดูมุมกล้องดิ อย่างกับพระนางในซีรีส์เกาหลี" รินถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แล้วนี่... ทางฝั่งคุณธันวาเขาจะว่ายังไงบ้างวะแก แกสองคนเพิ่งจะ... เอ่อ... ดีกันได้ไม่นานเองนะเว้ย" พายชะงักไปนิดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน รอยสัมผัสอุ่นจัดที่ริมฝีปากและแววตาจริงจังคู่นั้นของธันวา มันทำให้หัวใจที่เคยด้านชาสั่นไหวอย่างรุนแรง แต่พริบตาเดียว ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็สาดซัดเข้ามาตรงหน้า ข่าวลือนี้กำลังทำลายทุกอย่าง ทำลายความน่าเชื่อถือที่เขาสะสมมาหยาดเหงื่อแรงกาย "ช่างหัวเขาเซ่!" พายสะบัดเสียงใส่ แม้ในใจจะหวั่นไหวไม่น้อย "คนอย่างธันวา สนใจซะที่ไหนล่ะว่าใครจะคิดยังไง เขาก็คงนั่งหน้าเครียดตรวจแบบอยู่บนหอคอยงาช้างโน่น ไม่มาเดือดร้อนกับเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอก" "แน่ใจนะว่าเขาไม่เดือดร้อน..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นจากด้านหลังโต๊ะกาแฟ น้ำเสียงคุ้นหูที่มาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางแต่ทรงพลัง ทำเอาพายสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำแก้วกาแฟคว่ำ พายหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอเมื่อพบว่าธันวายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สถาปนิกหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังยืนกอดอก ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงดุจพายุฝนตั้งเค้า แววตาสีเข้มใต้กรอบแว่นจ้องมองมาที่เขาด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเป็นจุล "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่" พายถามเสียงตะกุกตะกักโดยไม่ตั้งใจ เสียอาการไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุคู่นั้น "มาดูว่าคนที่บอกว่าผม 'ไม่เดือดร้อน' กำลังทำหน้าตาแบบไหนอยู่" ธันวาตอบเสียงเรียบ แต่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะกาแฟอย่างรวดเร็ว จนรินต้องรีบถอยกรูดแล้วทำทีเป็นลุกขึ้นเดินเลี่ยงไปอีกโต๊ะอย่างรู้สถานการณ์ ธันวากวาดสายตามองหน้าพายที่เริ่มแดงก่ำด้วยความฮึดฮัด "ลุกขึ้น" "อะไรของคุณ อยู่ๆ ก็มาสั่ง..." "ผมบอกให้ลุกขึ้นพาย" ธันวาเสียงเข้มขึ้นอีกนิด มือหนายื่นลงมาคว้าข้อศอกเรียวแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว "อย่ามาทำเป็นเก่งในเวลาแบบนี้ ข่าวลือปัญญาอ่อนนั่น... คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้มันทำลายชื่อเสียงของคุณหรือไง" พายเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูง หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปหมด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ... เอ้ย! ของคุณเล่า! ฉันจัดการเองได้น่า" "จัดการ? ด้วยการนั่งทำหน้าหงิกอยู่เนี่ยนะ" ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ใกล้ๆ "จำไว้พาย... คนอย่างธันวา ไม่เคยปล่อยให้ใครมาเหยียบย่ำคนที่... คนที่อยู่ในพื้นที่ของผมเด็ดขาด" คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของบรรยากาศรอบตัว พายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระหน่ำเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอกกับคำว่า 'คนที่อยู่ในพื้นที่ของผม' ที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็ง แต่ก่อนที่พายจะได้ทันเอ่ยปากตอกกลับอะไรเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่าน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อธันวาก็ ดังขึ้นจากทางด้านทางเข้าคาเฟ่ "คุณธันวาคะ! อยู่นี่เอง บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนค่ะเรื่องข่าวฉาวนั่น... เอ๊ะ! คุณพายก็อยู่ด้วยเหรอคะ" เลขาฯ สาวคนเดิมยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงประตูทางเข้า พร้อมกับสายตานับสิบของพนักงานในตึกที่แอบมองลอดกระจกเข้ามาดูเหตุการณ์ระทึกขวัญ ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ดวงตาคมกริบกลับหันไปมองทางผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันไร้ความปรานี เขายังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากข้อมือของพาย บีบกระชับมันไว้แน่นราวกับต้องการประกาศให้ทุกคนได้เห็นและเข้าใจตรงกัน "ไปบอกบอร์ดบริหาร... ว่าผมกำลังจัดการ 'เรื่องส่วนตัว' ที่สำคัญที่สุดในชีวิตอยู่" ธันวาเอ่ยเสียงดังฟังชัด ก้มลงมองคนในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจที่สุด "และถ้าใครยังมีปากว่างพอจะเอาเรื่องนี้ไปพูดอีก... เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทผมได้เลย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของสถาปนิกปากร้ายคนนี้นะคะ