กำแพงที่ก่อไว้สูง

"ถ้าคุณคิดว่าการประกาศศักดาต่อหน้าบอร์ดบริหารจะทำให้เรื่องจบสวย คุณคิดผิดถนัดค่ะ คุณธันวา" พายสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของชายหนุ่มทันทีที่ประตูกระจกบานหรูของห้องทำงานปิดลง กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับใบหน้าที่ยังร้อนผ่าวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาหันกลับมาประจันหน้ากับสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้กลับไปนั่งประจำที่หลังโต๊ะทำงานตัวยาวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่าทางสุขุมเยือกเย็นราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ทำเอาพายรู้สึกเหมือนกำลังคุยกับกำแพงน้ำแข็ง ธันวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียวในมือ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผ่นกระดาษเป็นจังหวะเนิบนาบชวนให้หงุดหงิด "ผมไม่ได้ทำเพื่อให้เรื่องจบสวย พาย แต่ผมทำเพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องทำ ในเมื่อมีคนตั้งคำถามกับมาตรฐานการตัดสินใจของผม ผมก็แค่ชี้แจงให้ชัดเจนว่าอะไรคือสิ่งที่ผมให้ความสำคัญที่สุด" "สำคัญเหรอ?" พายแค่นหัวเราะ เดินเข้าไปเท้าแขนกับโต๊ะทำงานจนใบหน้าอยู่ห่างจากอีกฝ่ายเพียงไม่กี่คืบ "การเอาชื่อเสียงบริษัทมาเสี่ยงเพื่อปกป้องคนที่คุณเพิ่งรู้จักได้ไม่กี่เดือนเนี่ยนะ มันดูเป็น 'เรื่องส่วนตัว' ที่ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย คุณสถาปนิกจอมเนี้ยบที่รัก... คุณลืมหยิบสมองใส่ไว้ในสูทตัวแพงหรือเปล่าคะ?" ธันวาชะงัก ปากกาในมือหยุดนิ่ง เขาวางมันลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพายด้วยแววตาที่อ่านยาก คมกริบราวกับใบมีดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสนิท "ความสมเหตุสมผลไม่ได้วัดจากตัวเลขกำไรเสมอไปหรอกนะ บางครั้งการลงทุนที่เสี่ยงที่สุด... ก็คือการปล่อยให้สิ่งที่สำคัญที่สุดหลุดมือไปเพียงเพราะเรามัวแต่กลัวกฎเกณฑ์ของคนอื่น" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างสูงโปร่งที่แผ่ขยายออกมาทำให้คนฟังใจกระตุกวูบ ธันวาเดินอ้อมโต๊ะมาหาพาย ก้าวเดินของเขาเชื่องช้าแต่หนักแน่นจนพายต้องถอยหลังไปชนเข้ากับขอบตู้เอกสารด้านหลัง "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง" พายพยายามเค้นเสียงให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "หมายความว่าคุณกำลังรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของผมมากเกินไปแล้ว" ธันวากดเสียงต่ำ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ซ่อนความสั่นไหวเอาไว้ลึกๆ "และผมก็ไม่ชอบให้ใครมาเดินเพ่นพ่านในที่ที่ผมไม่ได้อนุญาต... แม้แต่คุณ" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนพายรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บนหน้าผาก ธันวาใช้มือข้างหนึ่งยันตู้เอกสารกักขังพายไว้ในอ้อมแขน ในขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นปลดเนกไทที่ผูกไว้แน่นหนาออกเล็กน้อย ราวกับต้องการระบายอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ภายใน "ถ้าจะใช้กำแพงมากั้นกันขนาดนี้ ก็อย่าหาว่าพายไม่เตือนนะคะว่าสักวันกำแพงนั่นแหละที่จะพังลงมาทับคุณเอง" พายเชิดหน้าขึ้น แม้แววตาจะสั่นไหวแต่ริมฝีปากยังคงดื้อดึง "งั้นเราก็มาดูกันว่า... ระหว่างกำแพงของผม กับความปากดีของคุณ อะไรจะพังลงมาก่อนกัน" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวา เห็นร่องรอยของความอ่อนล้าและความพยายามที่จะ 'ควบคุม' อารมณ์ให้กลับมาอยู่ในร่องในรอย เธอรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากเย็นชานี้ มันมีบางอย่างที่กำลังเดือดพล่าน... บางอย่างที่เขากำลังกลัวที่จะยอมรับ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความเงียบถูกกระชากออกด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังรัวราวกับไฟไหม้ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต "พี่ธัน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" รินพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "มีคนปล่อยคลิปที่พี่ประกาศในห้องประชุมลงโซเชียลตอนนี้ยอดวิวพุ่งกระฉูด แถมพวกนักข่าวสายธุรกิจกำลังล้อมหน้าบริษัทเราอยู่ข้างล่างเต็มไปหมดเลยครับ!" ธันวาผละออกจากพายทันที สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน เขากระชับสูทให้เข้าที่ก่อนจะหันไปหาพายด้วยสายตาที่เย็นชากว่าเดิมหลายเท่า "กลับบ้านไปซะ พาย" ธันวากล่าวเสียงเรียบไร้ความรู้สึก "หลังจากนี้เราอย่าเพิ่งเจอกันอีกเลย จนกว่าผมจะเคลียร์เรื่อง 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' ที่คุณสร้างไว้ให้จบสิ้นเสียก่อน" พายยืนนิ่ง อึ้งกับคำพูดที่เหมือนการผลักไสไล่ส่งนั่น สายตาของธันวาที่มองมาไม่ได้มีความอาทรหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าเมื่อครู่คือความผิดพลาดที่เขาต้องการจะลบมันทิ้งไปให้เร็วที่สุด เธอมองธันวาที่หันหลังกลับไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับไม่มีเรื่อง 'ส่วนตัว' อะไรเกิดขึ้นระหว่างเราทั้งคู่ พายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่รู้เลยว่าการที่เขากลับมาเคร่งครัดแบบนี้... คือการปกป้องเธอ หรือคือการขีดเส้นตายให้กับความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นกันแน่ "ได้ค่ะ... ถ้าคุณต้องการแบบนั้น" พายหมุนตัวเดินไปที่ประตู โดยไม่หันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่หลังกำแพงที่เขาก่อขึ้นเองอีกครั้ง แต่ในขณะที่พายกำลังจะพ้นบานประตู เสียงของธันวาก็ดังขึ้นไล่หลังมา แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับทำให้คนฟังต้องหยุดชะงักกึก "อย่าคิดว่าผมทำไปเพราะเกลียดคุณนะพาย... เพราะที่ผมต้องถอยห่าง ก็เพราะผมกลัวว่าถ้าใกล้กว่านี้ ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปได้อีกเลย" ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และสัญญาว่าจะเสกความแซ่บในตอนหน้าให้ฟินจนลืมหายใจแน่นอนค่ะ!